Οι συνδικαλιστικές ενώσεις δεν δημιουργήθηκαν για να λειτουργούν ως κομματικά παραρτήματα ούτε ως μηχανισμοί αναπαραγωγής πολιτικών συσχετισμών. Δημιουργήθηκαν για να υπερασπίζονται τα δικαιώματα των εργαζομένων. Κι όμως, στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, οι κομματικές παρεμβάσεις έχουν μετατρέψει τον συνδικαλισμό σε πεδίο στείρας αντιπαράθεσης, υπονομεύοντας σοβαρά την ίδια τη δυνατότητα διεκδίκησης.

Οι εργαζόμενοι δεν έχουν ανάγκη από συνδικάτα που λειτουργούν ως κομματικά γραφεία. Έχουν ανάγκη από δυνατές, ανεξάρτητες και ενωτικές συλλογικές φωνές που θα διεκδικούν λύσεις και όχι εντυπώσεις. Κι όμως, για χρόνια, οι κομματικές παρεμβάσεις έχουν στραγγαλίσει τον συνδικαλισμό, μετατρέποντάς τον σε εργαλείο εξουσίας και όχι σε όπλο διεκδίκησης.

Όταν τα κόμματα ελέγχουν τις συνδικαλιστικές ενώσεις, οι εργαζόμενοι χάνουν. Τα αιτήματα υποβαθμίζονται, οι αγώνες ακυρώνονται και η ενότητα διαλύεται. Αντί για κοινό μέτωπο απέναντι στην αδικία, στήνονται εσωτερικά χαρακώματα. Αντί για λύσεις, βλέπουμε διασπάσεις. Και όσο τα συνδικάτα είναι διχασμένα, τόσο πιο εύκολα η εργοδοσία και το κράτος αγνοούν τις ανάγκες της κοινωνίας της εργασίας.

Η πραγματικότητα είναι σκληρή: ο κομματισμός απαξίωσε τον συνδικαλισμό στα μάτια των ίδιων των εργαζομένων. Η συμμετοχή μειώνεται, η απογοήτευση μεγαλώνει και η συλλογική δράση υποχωρεί. Δεν φταίνε οι εργαζόμενοι. Φταίει ένα σύστημα που χρησιμοποίησε τα συνδικάτα ως σκαλοπάτι πολιτικής ανέλιξης και όχι ως χώρο αγώνα.

Όταν τα συνδικάτα εγκλωβίζονται σε κομματικές γραμμές, τα αιτήματα των εργαζομένων περνούν σε δεύτερη μοίρα. Οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται με βάση τις πραγματικές ανάγκες της βάσης, αλλά με γνώμονα το πολιτικό όφελος, τις ισορροπίες και τις εντολές «άνωθεν». 

Η μεγαλύτερη ζημιά όμως είναι η απαξίωση. Οι εργαζόμενοι απομακρύνονται, δεν συμμετέχουν, δεν πιστεύουν. Βλέπουν τον συνδικαλισμό όχι ως εργαλείο διεκδίκησης, αλλά ως κλειστό κύκλο κομματικών στελεχών που ανακυκλώνονται. Αυτή η αποξένωση δεν είναι τυχαία· είναι το άμεσο αποτέλεσμα της κομματικής χειραγώγησης.

Αν θέλουμε ισχυρά συνδικάτα, πρέπει να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Ο συνδικαλισμός χρειάζεται ανεξαρτησία, λογοδοσία και πραγματική δημοκρατία. Χρειάζεται να απελευθερωθεί από κομματικές εξαρτήσεις και να επιστρέψει στους εργαζόμενους. Γιατί χωρίς ενότητα και καθαρό στόχο, καμία διεκδίκηση δεν μπορεί να επιτευχθεί.

*Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ είναι Επικοινωνιολόγος-Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής  Αυτοβελτίωσης  (Σ.Ο.Π.Α.)

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του ekriti.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Εκλογές 2027 και το αφήγημα της “ασφαλούς πορείας” προς τις κάλπες! του Θανάση Παπαμιχαήλ*