100.6 FM KnossosFM
10:08 | 04/11/2026
newsroom ekriti.gr
Μια πρωτότυπη ιδέα με περιβαλλοντικό και κοινωνικό μήνυμα έδωσαν ζωή σε δύο γυναίκες στη Βραζιλία, οι οποίες μετέτρεψαν χιλιάδες γυάλινα μπουκάλια που εγκαταλείπονταν στις παραλίες σε ένα σπίτι επτά δωματίων.
Η Edna Dantas και η 27χρονη κόρη της, Maria Gabrielly, χρειάστηκαν περίπου δύο χρόνια για να δημιουργήσουν την Casa de Sal, στο νησί Ιταμαρακά, στην πολιτεία Περναμπούκο. Η κατοικία κατασκευάστηκε με περισσότερα από 8.000 χρησιμοποιημένα γυάλινα μπουκάλια, ανακυκλωμένο ξύλο, παλέτες και άλλα υλικά που διαφορετικά θα κατέληγαν στα απορρίμματα.
Το Ιταμαρακά, γνωστό για τις παραλίες και τη βιοποικιλότητά του, αντιμετωπίζει αυξανόμενη οικιστική πίεση και τις επιπτώσεις του μαζικού τουρισμού. Ιδιαίτερα μετά τις περιόδους υψηλής επισκεψιμότητας, μεγάλες ποσότητες απορριμμάτων, κυρίως γυάλινα μπουκάλια, εγκαταλείπονται στις ακτές.
Η ιδέα που γεννήθηκε μέσα στην πανδημία
Η πρωτοβουλία ξεκίνησε κατά τη διάρκεια της πανδημίας, όταν η Edna, 55 ετών και εκπαιδεύτρια περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης, παρατήρησε τη συσσώρευση απορριμμάτων στις παραλίες και αποφάσισε να κατασκευάσει ένα σπίτι από γυάλινα μπουκάλια. Μεγαλωμένη στην περιοχή Agreste της Βραζιλίας, μια φτωχή και ημιάνυδρη περιοχή όπου η πρόσβαση στο νερό αποτελεί διαχρονική πρόκληση, είχε μάθει από μικρή να αξιοποιεί κάθε διαθέσιμο υλικό. Όπως ανέφερε στο βραζιλιάνικο μέσο Globo, κατασκεύαζε παιχνίδια από μπαμπού και επαναχρησιμοποιούσε ό,τι έβρισκε.
«Δεν γνωρίζαμε ότι αυτό ήταν περιβαλλοντικός ακτιβισμός. Ήταν απλώς ο τρόπος με τον οποίο επιβιώναμε», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Την ίδια φιλοσοφία ακολουθεί και η κόρη της, Maria Gabrielly, η οποία ασχολείται με τον σχεδιασμό βιώσιμης μόδας. Οι δύο γυναίκες μοιράζονται επίσης πολιτιστικές ρίζες που συνδέονται με τις κοινότητες Quilombola, απογόνους σκλάβων Αφρικανών, καθώς και με τους αυτόχθονες πληθυσμούς της Βραζιλίας.
Περισσότερα από 8.000 μπουκάλια έγιναν οικοδομικό υλικό
Στην Casa de Sal, τα γυάλινα μπουκάλια τοποθετήθηκαν με ακρίβεια, σχηματίζοντας τους τοίχους της κατοικίας. Για τα εσωτερικά χωρίσματα χρησιμοποιήθηκαν ανακυκλωμένο ξύλο και παλέτες, ενώ ακόμη και η στέγη έχει ιδιαίτερη κατασκευή, καθώς περιλαμβάνει κεραμίδια από σωληνάρια οδοντόκρεμας. Το πρώτο δωμάτιο, έκτασης μόλις 20 τετραγωνικών μέτρων, λειτούργησε αρχικά ως εργαστήριο ραπτικής, όσο οι εργασίες για το υπόλοιπο σπίτι συνεχίζονταν. Οι πρώτοι μήνες δεν ήταν εύκολοι. «Ο πρώτος ενάμισης χρόνος ήταν μια συνεχής άσκηση εφευρετικότητας. Δεν είχαμε συμβατικό μπάνιο και πλέναμε τα πιάτα σε μια λεκάνη. Όμως δεν χάσαμε ποτέ από τα μάτια μας το όραμά μας», θυμάται η Gabrielly.
Οι δυσκολίες και τα εμπόδια λόγω φύλου
Πέρα από τις κατασκευαστικές προκλήσεις, μητέρα και κόρη ήρθαν αντιμέτωπες και με προκαταλήψεις σε έναν χώρο που παραδοσιακά κυριαρχείται από άνδρες.
Όπως περιέγραψε η Gabrielly, όταν προσπαθούσαν να προσλάβουν εργαζομένους για συγκεκριμένες εργασίες, συχνά αντιμετώπιζαν αμφισβήτηση και παρεμβάσεις στις αποφάσεις τους. «Ήθελαν πάντα να εκφράζουν γνώμη, να μας διορθώνουν και να μας λένε πώς να κάνουμε τα πράγματα. Σαν να μην είχαμε τις απαραίτητες ικανότητες», ανέφερε. Η ίδια σημείωσε ότι πολλοί αντιμετώπισαν το εγχείρημά τους σαν να ήταν αποτέλεσμα τύχης, παραβλέποντας την τεχνική, την οργάνωση και την προσπάθεια που απαιτούσε. «Ο κόσμος πιστεύει ότι μια μέρα βρήκαμε ένα μαγικό μπουκάλι με ένα τζίνι μέσα. Δεν αναγνωρίζουν ότι χρειάζονται τεχνική, οργάνωση και όραμα. Και το να είσαι γυναίκα σε αυτό το περιβάλλον κάνει τα πράγματα δύο φορές πιο δύσκολα», τόνισε.
Ένα σπίτι με περιβαλλοντικό και κοινωνικό μήνυμα
Για την Edna και τη Gabrielly, η Casa de Sal είναι κάτι περισσότερο από μια εναλλακτική αρχιτεκτονική κατασκευή. Αποτελεί μια έμπρακτη παρέμβαση στο πρόβλημα της διαχείρισης των απορριμμάτων, ιδιαίτερα σε περιοχές που δέχονται μεγάλες τουριστικές πιέσεις. Η Edna υπογραμμίζει ότι τα γυάλινα μπουκάλια δεν εξαφανίζονται όταν εγκαταλείπονται στο περιβάλλον και επισημαίνει την ανάγκη πολιτικών που θα περιορίζουν την παραγωγή τους και θα αντιμετωπίζουν την ανεξέλεγκτη απόρριψη. «Αυτά τα μπουκάλια δεν πρόκειται να εξαφανιστούν. Αν δεν υπάρχουν πολιτικές για να ρυθμιστεί η παραγωγή τους ή να τιμωρείται η εγκατάλειψή τους, το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε είναι να σκεφτούμε τρόπους να τα επαναχρησιμοποιήσουμε», ανέφερε. Μέσα σε δύο χρόνια, περισσότερα από 8.000 μπουκάλια απέκτησαν μια δεύτερη ζωή, μετατρέποντας μια περιβαλλοντική επιβάρυνση σε μια κατοικία επτά δωματίων και σε ένα παράδειγμα δημιουργικής επαναχρησιμοποίησης.
Διαβάστε επίσης
Boeing: Πώς εννέα τόνοι πατάτες έδωσαν λύση στο πρόβλημα του Wi-Fi στα αεροπλάνα!
Ανακάλυψη-έκπληξη: Θησαυρός 3.000 ετών έκρυβε αντικείμενα από σίδηρο που ήρθε από το Διάστημα
