«Οι τυφλοί της Κρήτης στερούνται το δικαίωμα να μάθουν να κινούνται με ασφάλεια και να είναι αυτόνομοι. Αναγκάζονται να εξαρτώνται από  συνοδούς, ακόμα και για απλές, καθημερινές δραστηριότητες να πάνε στη δουλειά, στο γιατρό, στο φαρμακείο, στο σούπερ μάρκετ".

Αυτό λέει στο Ράδιο Κρήτη η Ιωάννα-Μαρία Γκέρτσου ψυχολόγος και πρόεδρος της πρώτης σχολής σκύλων οδηγών στη Ελλάδα «Λάρα», η οποία έζησε αρκετά χρόνια στο Ηράκλειο εργαζόμενη ως ερευνήτρια στο ΙΤΕ και είναι από τα λίγα άτομα με πρόβλημα όρασης στην χώρα μας που τα έχουν καταφέρει να ζουν με πλήρη ανεξαρτησία.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Λευκού Μπαστουνιού μίλησε για το  λευκό μπαστούνι το οποίο είναι, όπως επισημαίνει, εργαλείο αυτονομίας και αξιοπρέπειας, ωστόσο στην Κρήτη δεν βλέπουμε τους τυφλούς να περπατούν στο δρόμο ασυνόδευτοι, γιατί εδώ και μια 10ετία δεν υπάρχει ούτε ένας εκπαιδευτής σε όλο το νησί για να τους διδάξει πως να κινούνται.

«Στα χέρια μας, το λευκό μπαστούνι, λέει, γίνεται προέκταση της αντίληψής μας — ένα αισθητηριακό όργανο που «διαβάζει» τον χώρο, μεταφράζοντας δονήσεις, ήχους και επιφάνειες σε πληροφορία.

(Η Ιωάννα-Μαρία Γκέρτσου ψυχολόγος και πρόεδρος της πρώτης σχολής σκύλων οδηγών στη Ελλάδα «Λάρα»)

Με την κατάλληλη εκπαίδευση προσανατολισμού και κινητικότητας, κάθε τυφλό άτομο μπορεί να μάθει να χρησιμοποιεί το μπαστούνι ανάλογα με τις δυνατότητες, τις ανάγκες και τον τρόπο ζωής του.

Στην Κρήτη, το μεγαλύτερο νησί της Ελλάδας, όπου ζουν πάνω από 1.300 τυφλά άτομα, η εκπαίδευση στη χρήση του λευκού μπαστουνιού ήταν ανεπαρκής μα πλέον είναι ανύπαρκτη.

Μέχρι το 2015 υπήρχε μία μόνο εκπαιδεύτρια κινητικότητας και προσανατολισμού για ολόκληρο το νησί. Από τότε, η θέση αυτή παραμένει κενή.

«Η κατάσταση επιδεινώνεται" τονίζει η Ιωάννα-Μαρία Γκέρτσου, από την ανεπαρκή υποδομή του νησιού: Κακοσυντηρημένα ή ανύπαρκτα πεζοδρόμια,  ελάχιστα ηχητικά φανάρια, ανύπαρκτες ράμπες, επικίνδυνη οδηγική συμπεριφορά και παρκαρισμένα οχήματα πάνω στις διαβάσεις, πλήρης έλλειψη πολεοδομικού σχεδιασμού που να λαμβάνει υπόψη την προσβασιμότητα.

 Όλα αυτά συνθέτουν ένα περιβάλλον εχθρικό προς την αυτονομία των ανθρώπων με οπτική αναπηρία.

«Η προσβασιμότητα, είναι υποχρέωση μιας κοινωνίας που θέλει να λέγεται δίκαιη», υπογραμμίζει η ψυχολόγος και προσθέτει:

«Όταν η κεντρική και η τοπική διοίκηση αδιαφορούν, δεν μας στερούν μόνο το δικαίωμα στην εκπαίδευση και τη συμπερίληψη, μας στερούν την ίδια την αίσθηση του “ανήκειν” σε μια χώρα, που υποτίθεται  ότι νοιάζεται για εμάς".

 

Διαβάστε επίσης:

Κρήτη - ΟΠΕΚΕΠΕ: "Ψίχουλα" οι πρώτες πληρωμές - Στα "κάγκελα" οι παραγωγοί

Ηράκλειο: Έλεγχοι σε κτηνοτρόφους συνοδεία αστυνομίας - Τι λέει ο πρόεδρος των Γεωτεχνικών στο Ράδιο Κρήτη