Χρονογράφημα

Κωστής Φραγκούλης: Ένα "ηχητικό" μνημόσυνο για τα 10 χρόνια απουσίας του (βίντεο)

Κωστής Φραγκούλης: Ένα "ηχητικό" μνημόσυνο για τα 10 χρόνια απουσίας του (βίντεο)

Πέρασαν κιόλας
δέκα χρόνια που έφυγε από κοντά μας
ο Κωστής Φραγκούλης....

Ο "μύθος του σπηλαίου" από τον Πλάτωνα κι η σύγχρονη Ελληνική περιπέτεια

Ο "μύθος του σπηλαίου" από τον Πλάτωνα κι η σύγχρονη Ελληνική περιπέτεια

Αν πράγματι υπάρχει κάτι τρομακτικό στο καθεστώς του φόβου που έζησαν τα τελευταία χρόνια οι Έλληνες, είναι το γεγονός ότι μειώθηκε η κριτική μας σκέψη. Η λαίλαπα των κατευθυνόμενων και συστημικών ΜΜΕ επέμεινε στη γνωστή συνταγή του "μασημένου φαγητού" και ρύπανε τον εγκέφαλό μας με κάθε λογής καταστροφή που επίκειται, αν ξεστρατίσουμε από τις καθορισμένες πολιτικές επιλογές που εξυπηρετούσε. Παρ' ότι δεν κατάφεραν να αποχαυνώσουν εντελώς τη βούλησή μας -απόδειξη το αποτέλεσμα των εκλογών, που έδειξε ότι η πλειοψηφία σήκωσε ανάστημα στους τρομολάγνους που επέμεναν ότι θα καταστραφεί το σύμπαν χωρίς την συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου- κατάφεραν όμως να μπερδέψουν τη σκέψη μας και να ενσπείρουν αμφιβολίες στη λογική μας.

Έτσι τώρα φαίνεται πως χρειάζεται η κρίση ειδικών αναλυτών για να θυμηθούμε τα αυτονόητα: ότι δηλαδή, το "οικόπεδο" που κατέχουμε ως Έλληνες στον πλανήτη είναι ... γωνιακό και ζηλευτό για πολλούς. Η "θέση" του από γεωπολιτικής απόψεως, το θέτει ανά τους αιώνες σε περιπέτειες αλλά οι Έλληνες καταφέρνουν πάντα να το υπερασπιστούν και να παραμείνει στην κατοχή τους. Στις μέρες μας παραμένει κομβικό σταυροδρόμι ηπείρων, πολιτισμών, εμπορίου κι ανάπτυξης, που σημαίνει πως κάθε μεγάλη δύναμη του πλανήτη δεν σκοπεύει να του γυρίσει την πλάτη αλλά συνάμα και πολύ θα ήθελε να το θέσει υπό την επιρροή της. Αυτό το τελευταίο ζήτημα -των επιρροών- είναι σχεδόν αυτονόητο πως θέτει σε λειτουργία γρανάζια σκληρού ψυχολογικού και οικονομικού πολέμου, που θα επιμένουν μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο της όποιας διαπραγμάτευσης να πιέζουν αφόρητα τους Έλληνες.

Άλλωστε, κάθε ισχυρό οικονομικό λόμπι του πλανήτη τα τελευταία χρόνια κατάφερε να αποκτήσει ένα "ξέφτι" από το ρακένδυτο σώμα της ΕλλάδαςΟι Κινέζοι τα λιμάνια, οι Ρώσοι τις διόδους για αγωγούς ενέργειας, οι Γερμανοί τα έργα και το δίκτυο υποδομών, οι Γάλλοι εξοπλισμούς, οι Αμερικάνοι βάσεις ελέγχου και ραντάρ ενώ όλα μαζί τα τοκογλυφικά "γεράκια", που κάνουν μπίζνες με οικονομικούς δείκτες και ομόλογα, θησαύρισαν συστηματικά από τη μιζέρια και την φτωχοποίηση της χώρας. Το μεγάλο φαγοπότι με τους υδρογονάνθρακες, τα μεταλλεία χρυσού, τον ορυκτό πλούτο, τα αεροδρόμια, τις παραλίες - φιλέτα, τα νησιά, τα λιμάνια, τους οδικούς άξονες είναι ακόμη νωπό, αλλά η εθνική περιουσία των Ελλήνων υπάρχει ακόμη χρόνος να σωθεί.  ΚΑΙ ΘΑ ΣΩΘΕΙ.

Όχι προφανώς γιατί οι ισχυροί της γης μας ... αγαπούν αλλά γιατί τα παιχνίδια επιρροών στην Ευρώπη βασίζονται σε ισορροπίες που αν κλωνιστούν θα τραντάξουν΄συθέμελα το παγκόσμιο οικοδόμημα. Και η Ελλάδα αιώνες τώρα  ανήκει στη διακεκαυμένη ζώνη. Αν λοιπόν κάποιοι την βάλουν απέναντι, θα πρέπει να είναι προετοιμασμένοι να χάσουν τα συμφέροντά τους στην περιοχή είτε αυτό σημαίνει πρόσβαση σε πληροφορία, είτε σημαίνει οικονομικό έλεγχο ή πλουτοπαραγωγική δύναμη. Και οι δικές τους απώλειες σε μία τέτοια περίπτωση θα είναι πολύ μεγαλύτερες από τις απώλειες ενός λαού, που τα τελευταία χρόνια σχεδόν έμαθε να επιβιώνει με ψίχουλα. 

Γιατί όμως αυτό δεν μοιάζει ξεκάθαρο; Ίσως γιατί εσχάτως μας συμβαίνουν όσα περιγράφει ο Πλάτωνας στον μύθο του σπηλαίου στην Ιδανική του Πολιτεία. Το βίντεο που ακολουθεί έχει εικονογραφημένη και μεταφρασμένη την αλληγορική αφήγηση και ... κάθε ομοιότητα με όσα μας συμβαίνουν ασφαλώς και δεν είναι τυχαία.

Μ.Κ.

Το "Γιατί οι Έλληνες;" κι... η Δίκη του Κάφκα!!!

Το "Γιατί οι Έλληνες;" κι... η Δίκη του Κάφκα!!!

Η χθεσινή νύχτα στους δρόμους και τις πλατείες της Ψωροκώσταινας γέννησε νέες ελπίδες και νέα ερωτηματικά. Στην πραγματικότητα για κάποιους έχει λίγη σημασία ποιοί και γιατί αντιδρούν. Ίσως το μόνο σπουδαίο να είναι αυτή καθαυτή η αντίδραση. Αναρωτήθηκα "Γιατί οι Έλληνες;" Κι έπειτα θυμήθηκα εκείνο το υπέροχο απόσπασμα από τη Δίκη του Κάφκα κι είπα να το μοιραστώ με όσους έχουν διάθεση για παραλληλισμούς:

"Μπροστά στο νόμο στέκει ένας θυρωρός, σ' αυτό το θυρωρό έρχεται ένας χωρικός και ζητά να μπει μέσα. Μα ο θυρωρός λέει πως δεν μπορεί να τον αφήσει τώρα να μπει. Ο άνθρωπος συλλογιέται και ύστερα ρωτά μήπως θα μπορούσε να μπει αργότερα. «Ίσως», λέει ο θυρωρός, «τώρα όμως όχι». Η πόρτα είναι ανοιχτή όπως πάντα και καθώς παραμερίζει ο θυρωρός, σκύβει ο άνθρωπος, για να κοιτάξει μέσα από την πόρτα. Μόλις το αντιλήφθηκε αυτό ο θυρωρός, γελά και λέει: «Αν το τραβά η όρεξή σου, δοκίμασε να μπεις, μ' όλο που σου το απαγόρευσα. Πρόσεξε όμως: είμαι δυνατός. Και δεν είμαι παρά ο πιο κάτω απ' όλους τους θυρωρούς. Από αίθουσα σ' αίθουσα είναι κι άλλοι θυρωροί, ο ένας πιο δυνατός από τον άλλο. Τη θέα του τρίτου μόλις, ούτ' εγώ μπορώ να την αντέξω». Τέτοιες δυσκολίες δεν τις περίμενε ο χωρικός. Ο νόμος ωστόσο πρέπει να 'ναι στον καθένα και πάντα προσιτός, σκέπτεται, και καθώς τώρα κοιτάζει προσεχτικά το θυρωρό, τυλιγμένο στο γούνινο πανωφόρι του, τη μεγάλη σουβλερή του μύτη, τη μακριά, αραιή, μαύρη, τατάρικη γενειάδα, αποφασίζει να περιμένει καλύτερα ίσαμε να πάρει την άδεια να μπει. Ο θυρωρός του δίνει ένα σκαμνί και τον αφήνει να καθίσει πλάι στην πόρτα. Εκεί δα κάθεται μέρες και χρόνια. Κάνει πολλές προσπάθειες να του επιτρέψουν να μπει, και κουράζει το θυρωρό με τα παρακάλια του. Ο θυρωρός του κάνει συχνά μικρορωτήματα, σαν αυτά που κάνουν οι μεγάλοι κύριοι, και στο τέλος του λέει ολοένα πως δεν μπορεί ακόμα να τον αφήσει να μπει. Ο άνθρωπος, που ήταν καλά εφοδιασμένος για το ταξίδι του, ξόδεψε όλα, ακόμη κι ό,τι πολύτιμο είχε, σε δωροδοκίες για το θυρωρό. Εκείνος τα δέχεται όλα και ύστερα λέει: «Τα δέχομαι μόνο και μόνο για να μη νομίσεις πως παρέλειψες τίποτα». Όλα αυτά τα πολλά χρόνια ο άνθρωπος παρατηρεί το θυρωρό σχεδόν αδιάκοπα. Αποξεχνά τους άλλους θυρωρούς, κι αυτός ο πρώτος τού φαίνεται το μοναδικό εμπόδιο για να μπει στο νόμο. Καταριέται την κακή τύχη. Τα πρώτα χρόνια χωρίς συγκρατημό και δυνατά, αργότερα, όσο γερνάει, μουρμουρίζει μόνο. Αρχίζει να παιδιαρίζει και, μια και μελετώντας χρόνια το θυρωρό γνώρισε και τους ψύλλους του γούνινου γιακά του, παρακαλεί και τους ψύλλους να τον βοηθήσουν και ν' αλλάξουν τη γνώμη του θυρωρού. Τέλος, το φως λιγοστεύει και δεν ξέρει αν γύρω του αλήθεια σκοτεινιάζει, ή αν μονάχα τα μάτια του τον απατούν. Ωστόσο, αναγνωρίζει τώρα μια λάμψη μέσα στο σκοτάδι, που ξεχύνεται άσβεστη μέσα από του νόμου την πόρτα. Δεν έχει πια πολλή ζωή. Πριν από το θάνατό του σμίγουν οι πείρες όλης του της ζωής σε ένα ρώτημα, που δεν είχε κάνει ως σήμερα στο θυρωρό. Του γνέφει, γιατί δεν μπορεί πια ν' ανασηκώσει το ξυλιασμένο του κορμί. Ο θυρωρός πρέπει να σκύψει πολύ κοντά του, γιατί το ύψος του ανθρώπου έχει πολύ αλλάξει. «Τι θες λοιπόν ακόμα να μάθεις;» ρωτά ο θυρωρός, «είσαι αχόρταγος...» «Όλοι μάχονται για το νόμο», λέει ο άνθρωπος, «πώς τυχαίνει να μη ζητά κανένας άλλος εκτός από μένα να μπει;» Ο θυρωρός νιώθει πως ο άνθρωπος αγγίζει κιόλας στο τέλος και, για να φτάσει την ακοή του που χάνεται, ουρλιάζει: «Κανένας άλλος δε μπορούσε να γίνει δεκτός εδώ, γιατί η είσοδος ήταν για σένα προορισμένη. Πηγαίνω τώρα να την κλείσω». 

Ο Όρσον Ουέλς ...

 

Μπακού: Το "μαργαριτάρι" της Κασπίας μέσα απ' τα μάτια ενός Ηρακλειώτη (φωτο)

Μπακού: Το "μαργαριτάρι" της Κασπίας μέσα απ' τα μάτια ενός Ηρακλειώτη (φωτο)

Στο Μπακού, το λεγόμενο "μαργαριτάρι της
Κασπίας" ταξιδεύει σήμερα το eΚρήτη, μέσα
από το αφιέρωμα που επιμελήθηκε ο...

Ζυγίζοντας το ειδικό βάρος μιας νίκης, που φτιάχτηκε από ... ελπίδες

Ζυγίζοντας το ειδικό βάρος μιας νίκης, που φτιάχτηκε από ... ελπίδες

Τον συνάντησα τη βραδιά των εκλογών. Όταν το γλέντι στην Πλατεία Κλαυθμώνος είχε ανάψει για τα καλά κι ο πλανήτης βούιζε πως η Ελλάδα "΄έστριψε το τιμόνι αριστερά". Η αντίδρασή του με ξάφνιασε. Δεν γελούσε, δεν γλεντούσε, δεν έδειχνε χαρούμενος. Κοιτούσε στην οθόνη τον Τσίπρα να μιλάει κι ... έκλαιγε βουβά. 

Έζησα και το είδα κι αυτό, πρόλαβε την ερώτησή μου. Ξέρεις, σας φαίνεται απλό, συνέχισε. Το λέτε χωρίς να νοιώθετε το βάρος του: "Νίκη της Αριστεράς στην Ελλάδα". Οι δικές μας πλάτες όμως το κουβάλησαν αυτό το φορτίο. Πήγαμε στα Ξερονήσια, κουβαλήσαμε το "στίγμα" του Αριστερού, αποκτήσαμε κόκκινο φάκελλο φρονημάτων, κρύψαμε τον Ριζοσπάστη κάτω από το πουκάμισο, φοβηθήκαμε πως θα λερώσουμε το μέλλον των παιδιών μας, ζήσαμε με το άγχος μιας επιλογής που πάντα μας βασάνιζε. Και τώρα απόψε βλέπω ένα πιτσιρίκο που χει λιγότερα από τα μισά μου χρόνια να καταφέρνει αυτό που όλοι οι Έλληνες Αριστεροί πάντα ονειρεύονταν. Όχι την εξουσία, αλλά το να πείσεις τον κόσμο πως μπορείς να τον αλλάξεις, αρκεί να πιστέψει κι ο ίδιος την δύναμή του.   

Σ' αυτή την κουβέντα του, βρήκα όλη την ουσία της βραδιάς. Αν κάτι άλλαξε τελικά δεν ήταν τα ποσοστά των κομμάτων ούτε ο ένοικος του Μαξίμου. Ήταν η όρεξη των πολλών -για πρώτη φορά μετά από καιρό- να πιστέψουν και πάλι στη δύναμή τους, να ονειρευτούν κάτι αλλιώτικο από αυτό που τους ετοίμασαν τα ξένα κέντρα και τα παράκεντρα της οικονομικής εξουσίας. Και να ελπίσουν. Κι αν κάτι αναμετρήθηκε δεν ήταν απλά δυο κόμματα εξουσίας αλλά τα προαιώνια "συστατικά" της ανθρώπινης νόησης: ο φόβος κι η ελπίδα. Κι ήταν και τα δύο πανίσχυρα, καθώς ο φόβος ρίζωσε τα τελευταία χρόνια γύρω μας και μέσα μας με εικόνες φτώχειας, εξαθλίωσης κι ανασφάλειας, ποιυ μας θύμιζαν εμμονικά πόσο εύκολα μπορούν να γίνουν και δικές μας τραγικές εικόνες. Όμως η ελπίδα νίκησε, ίσως γιατί είναι στην Ελληνική φύση μας να αποδεικνύουμε πως το συλλογικό ασυνείδητο -όσο κι αν τρόμαξε- διατηρεί ακόμη τη σπίθα της αισιοδοξίας.  

Μόνο που τώρα οι κρατούντες θα πρέπει να λογαριάσουν το ειδικό βάρος της νίκης τους, που φτιάχτηκε από το εύθραυστο "υλικό" μιας κοινωνίας εξαιρετικά ευάλωτης στις υποσχέσεις και στα οράματα.

Και πρέπει αδιαλείπτως να  θυμούνται τον χρησμό του Παναγιώτη Κονδύλη που έλεγε: Ελπίδα και φόβος παρεμποδίζουν την κατανόηση των ανθρώπινων πραγμάτων· η ελπίδα όμως ξεπερνιέται πολύ δυσκολότερα από το φόβο.

Μ.Κ.

"Άμα δε βάλουνε μυαλό, αυτοί που κυβερνάνε..." - Αφιέρωμα στις... εκλογικές μαντινάδες

"Άμα δε βάλουνε μυαλό, αυτοί που κυβερνάνε..." - Αφιέρωμα στις... εκλογικές μαντινάδες

/Κομμάτια σ' έκαναν Ελλάς όσοι έχουν
κυβερνήσει/

/και τώρα τα κομμάτια σου ποιος θα τα
συγκολλήσει;/

(Νικόλαος...

Ο Παντελής κι οι παλιές εκλογές στο Ηράκλειο

Ο Παντελής κι οι παλιές εκλογές στο Ηράκλειο

Μιά φορά κι έναν καιρό, στην εποχή που το γιαούρτι απασχολούσε μόνο την τρίτη ηλικία και όσους έφτιαχναν τζατζίκι (γιαουρτοσκόρδιον που λένε στο Κολωνάκι) εκεί στο Νότο ζούσε ένας συμπαθητικός τυπάκος που τον έλεγαν Παντελή. Σιδεράς στο επάγγελμα. Αλλά -κατά πώς νομίζουν οι περισσότεροι- ο Παντελής πίστευε πως δεν έκανε για τούτη τη δουλειά. Για άλλα προοριζόταν. "Άλλα είναι εκείνα π' αγαπώ" που λέει σοφά κι ο ποιητής.

Την γυρόφερνε συχνά τούτη την κουβέντα ο σιδηρουργός. "Μωρέ, εγώ έπρεπε να γενώ πολιτικός" εκμυστηρευόταν σε φίλους και πελάτες, που μπαινόβγαιναν στο σιδεράδικο. Κι εκείνοι για να σπάσουν πλάκα τον ενθάρρυναν. Κι ο Παντελής δεν ήθελε και πολύ ενθάρρυνση, εδώ που τα λέμε. Τραβούσε μονομιάς την καρέκλα στη μέση του σιδηρουργείου, ανέβαινε πάνω κι άρχιζε να καμώνεται τον πολιτευτή. Μαζευόταν η γειτονιά. Άκουγε τα λογύδρια και ξέσπαγε σε ενθουσιώδη χειροκροτήματα.

Το "Famous Pantelis show" επαναλαμβανόταν όλο και πιο συχνά. Κι οι διαβεβαιώσεις στο τέλος κάθε "προεκλογικής ομιλίας" πλήθαιναν. "Παντελή, κατέβα στις εκλογές κι εμείς θα σε στηρίξουμε". Ο κόσμος γελούσε με την ψυχή του κάθε φορά που ο σιδεράς ανέβαινε στην καρέκλα. Γιατί -ομολογουμένως- ο επίδοξος πολιτευτής, τους έλεγε ακριβώς αυτά που ήθελαν να ακούσουν. Αλλά με τον δικό του τρόπο. Όλο χωρατό και ... άγνωστες λέξεις. Οι ομιλίες ξεκινούσαν με την διάσημη πλέον φράση "θα σας κάνω μία εντριβή- διατριβή". Και μετά ο Παντελής έμπαινε κατ' ευθείαν στο ... ψητό. "Θα φέρω από μία δίμετρη Ρωσίδα σε κάθε άντρα ψηφοφόρο. Οι γυναίκες σας είναι κοντές και κουράζονται με το σπίτι και τα παιδιά. Οι Ρωσίδες θα τις .. ξεκουράσουν κι εσείς θα αλλάξετε το μενού της "φασολάδας". Λοιπόν, οι Ρωσίδες το πρωί θα βοηθούν τις γυναίκες σας και το βράδυ ... εσάς. Αλλά να τις συντηρείτε, ρεμάλια. Μη φύγουν άρον άρον για τη Ρωσία και πουν ότι είμαστε καρμίρηδες και τσιγκουναραίοι εξαπανέκαθεν".
Κι αν έβλεπε κανένα συνοφρυωμένο και σοβαρό ανάμεσα στο ακροατήριο, του το ‘λεγε κατάμουτρα: "Εσένα σε "κόβω" για δύο Ρωσίδες και επειγόντως".

Το όγδοο "θανάσιμο αμάρτημα": η Ελευθεροτυπία

Το όγδοο "θανάσιμο αμάρτημα": η Ελευθεροτυπία

Η επίθεση σε βάρος των δημοσιογράφων και των σκιτσογράφων της Γαλλικής εφημερίδας στο Παρίσι έχει όλα τα χαρακτηριστικά της απαρχής ενός ... πολυδιαφημισμένου πολέμου: Το Χαλιφάτο των Τζιχαντιστών που απειλεί καιρό τώρα με "ιερό πόλεμο" τη Δύση και κάθε ελεύθερη πένα που δεν ασπάζεται τα δόγματά του, έκανε με τον πλέον βάρβαρο και θεαματικό τρόπο, πράξεις τις απειλές του. 

Τα σκίτσα του Αλλάχ είναι έτοιμα για μία ακόμη φορά να διχάσουν τον πλανήτη σε "πιστούς" που είναι πρόθυμοι να σκορπίσουν θάνατο και σε "άπιστους" που προκαλούν με τις απόψεις ή τις δημοσιεύσεις τους.

Η Δύση πάγωσε από την είδηση αλλά τα αντανακλαστικά της λειτούργησαν γρήγορα. Οι μεγαλύτερες εφημερίδες της Γαλλίας σε μία πρωτοφανή κίνηση αλληλεγγύης ανακοίνωσαν ότι από αύριο κιόλας θα παραχωρήσουν προσωπικό, μέσα και ό,τι άλλο χρειαστεί για να συνεχίσει τη λειτουργία της η εφημερίδα της Charlie Hebdo. Και δεν πρόκειται ασφαλώς για απλή συναδελφική αλληλεγγύη αλλά για κάτι απείρως σπουδαιότερο: την ανάγκη η ελευθερία του λόγου και η άποψη του Βολταίρου (διαφωνώ με όσα λες αλλά θα υπερασπιστώ και με τη ζωή μου το δικαίωμά σου να τα λες) να συνεχίσουν να πρυτανεύουν στις σχέσεις μας και στις ζωές μας.  

Και το ακόμη τραγικότερο είναι πως στο βωμό των θρησκευτικών αγώνων -ακόμη και επί των ημερών μας- γίνονται οι πιο λυσσώδεις πόλεμοι και στρατεύονται οι πιο φανατισμένοι "πιστοί" για να σκορπίσουν θάνατο, φρίκη, τρόμο και οδύνη. Πίσω τους ασφαλώς και δεν κρύβονται εμπνευσμένοι θρησκευτικοί ηγέτες αλλά συμφέροντα που βολεύονται με "ιερούς πολέμους" που απαιτούν όπλα, φανατισμό, ορδές κατευθυνόμενων θρησκόληπτων, έτοιμων ανά πάσα στιγμή να γυρίσουν την ανθρωπότητα αιώνες πίσω.

Η επίθεση στην εφημερίδα των Παρισίων πληροί όλες τις προδιαγραφές μίας διεθνούς τραγωδίας. Όχι γιατί χάθηκαν κάποιοι άνθρωποι αλλά γιατί αιτία να χαθούν στάθηκε το γεγονός ότι οι δημοκρατικές κοινωνίες "χωράνε" καιρό τώρα όλες τις απόψεις κι αυτό κάποιοι το θεωρούν ήδη μεμπτό και το κηρύσσουν "θανάσιμο αμάρτημα".

 

«Βουτάω για τους φίλους μου που χάθηκαν…» - Η απίστευτη ιστορία του Ζαχαρία από το Ηράκλειο

«Βουτάω για τους φίλους μου που χάθηκαν…» - Η απίστευτη ιστορία του Ζαχαρία από το Ηράκλειο

/«Στου Κούλε τα κριγιά νερά θα μπω κι ας
ξεπαγιάσω,/

/Τη δύναμη της πίστης μου πάλι να
δοκιμάσω»/

 

Ο Ζαχαρίας είναι...

"Καλή Χρονιά κι από καρδιάς σου εύχομαι μία καλή δουλειά"

"Καλή Χρονιά κι από καρδιάς σου εύχομαι μία καλή δουλειά"

Αλλάζουν -κατά τα τρέχοντα και τα όσα ζούμε- οι ευχές που ανταλλάσσουμε τούτες τις μέρες; Κι όμως αλλάζουν. Κάποτε οι άνθρωποι συναντιώνταν μετά την αλλαγή του χρόνου κι έλεγαν απλώς "ό,τι ποθείς" ή αν είχαν όρεξη για μεγαλύτερη ανάλυση πρόκριναν την "καλή υγεία και την ευτυχία".

Φέτος όμως ακόμη κι οι ευχές άλλαξαν. Νοιώθοντας την ανάγκη να εμψυχώσουμε ο ένας τον άλλο, γράψαμε και είπαμε ευχές που ξέφυγαν από τα ειωθότα. Ανάμεσά τους ξεχώρισα το "σου εύχομαι ολόψυχα να αποκτήσεις το νέο έτος μία καλή δουλειά". Ελαφρώς ανέφικτο καθώς το ψυχανεμιζόμαστε, σε μία χώρα που μόνο λουκέτα βάζει στους εργασιακούς χώρους, επιμένουμε να ξορκίσουμε την δυσάρεστη προοπτική με ευχές για το αντίθετο. Λες και φέτος τα θαύματα θα πυκνώσουν και οι "δουλειές" θα αβγατίσουν,

"Να έχετε την υγεία σας και να μην χρειαστείτε νοσοκομεία και γιατρούς". Κι αυτή η ευχή έχει το ... χάζι της. Διότι σου λέει ο ευχόμενος, αν χρειαστείς νοσοκομείο .. βάσανά σου. Και τα τάλιρα σε ευρώ να δώσεις, και οι γιατροί να μην απεργούν, και το νοσοκομειακό υλικό να 'ναι βρισκούμενο και το βιβλιάριο να κατάφερες να ανανεώσεις, πάλι κάπου μπορεί να σκαλώσει η υπόθεση. 

Ευχή τρίτη και ευρηματική: Άντε και του χρόνου .. σπίτια τους. Ποιοί; Ο Τόμσεν κι η παρέα τους, που μας κατσικώθηκαν και δεν λένε να μας απαρνηθούν. Και καμιά εκατοστή ακόμη ... τοκιστές και σουλατσαδόροι, που περνοδιαβαίνουν τη χώρα και βάζουν στο μικροσκόπιο ό,τι κατά την κρίση τους αξίζει και το ... κοιτάζουν σαν αρπακτικά. Ίσως ενόψει εκλογών η ... μπάλα να παίρνει και μερικούς ακόμη αλλά αυτό θα το δείξουν οι κάλπες.

Ευχή και .. κατάρα συνάμα: Το σπίτι σας και τα μάτια σας ... και να μην προλάβουν τον πλειστηριασμό τα "κοράκια". Αυτό "φορέθηκε" πολύ αφ' ότου μάθαμε πως οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας έπεσαν σε "κενό νόμου" κι ενώ όλοι πρέσβευαν πως δεν θα γίνουν εν τέλη γίνονται. 

"Καλή χρονιά κι ακέραιη .. σύνταξη". Ακούστηκε σε καφενεία παραμονές πληρωμών. Είναι ο τόπος που ανάμεσα σε καφέδες και ρακές οι γέροντες "συγκρίνουν" πόσα ευρώ κόπηκαν από την σύνταξη του καθενός. Άσε που θυμούνται το "δώρο" και μελαγχολούν. Και στο τέλος το ρίχνουν στις ρακές και στο καλαμπούρι κι εύχονται ο ένας στον άλλο να ζήσουν πολλά χρόνια και να .. ρίξουν έξω τον προϋπολογισμό του κράτους.

Κράτησα για το τέλος την ευχή με το πιο ανθρωπιστικό motto, που άκουσα φέτος: Να 'μαστε καλά και να θυμόμαστε το "άνω- θρώσκω". ("συστατικά" της λέξης άνθρωπος). Συνοδευόταν μάλιστα, κι από μαντινάδα που έλεγε:

Αφήστε έξω απ' τις ευχές, των δανειστών την κρίση.

Απου 'χει πλούτο στην καρδιά, χρονιά χρυσή θα ζήσει. 

Μ.Κ.

12 τραγούδια για το νεογέννητο 2015 κι ένα ... αδέσποτο!!!

12 τραγούδια για το νεογέννητο 2015 κι ένα ... αδέσποτο!!!

Πώς να το καλοπιάσω; Μικρούλι και χαδιάρικο είναι ακόμη. Όλο προσδοκίες κι ελπίδες. Θέλει κανάκεμα. Και μουσικές. 
Άσε που γεννήθηκε στο έτος του Αλόγου των Κινέζων. Να βγει καθαρόαιμο τουλάχιστον. Λέω να το εξευμενίσω με μελωδίες. Δώδεκα τραγούδια. Ένα για κάθε μήνα του.

Να του δώσω για τον Γενάρη τη βροχή του Χατζηδάκι . Nα καλοπιάσω τη ... σπορά του.

Να βάλω "Φλεβάρη των φλεβών" του μετά. Να φτερουγίσει στα σπίτια των ... Αρχόντων.

Για τον Μάρτη "έχω μια σκέψη" και θέλω να τη μοιραστώ μαζί του.

Τον Απρίλη θα το ντύσω με "το δίκιο μου" . Να νοιώσει το βάρος του. 

Tο Μάη θα επιστρατεύσω τον ....

Καταδιώκοντας το .. πνεύμα των γιορτών και τα hi tech κλισέ

Παραμονές γιορτών υπάρχει πάντα ένα δυσερμήνευτο άγχος με τα δώρα των παιδιών. Φταίει ίσως που τα ρωτάς τι θέλουν κι ανοίγουν με ύφος ειδικού λίστες φτιαγμένες σε ... excel, έτοιμα να σου δώσουν κωδικό πώλησης για την πλέον σύγχρονη έκδοση του παιχνιδιού που διάλεξαν στο e shop της ... γειτονιάς τους. Κι είναι ίσως να χαμογελάς με όλα τούτα τα καμώματα της νέας γενιάς και της νέας τεχνολογίας αλλά σήμερα ίσως πρέπει να δούμε πόσο μεταλλάχτηκε με τα χρόνια το έρμο το πνεύμα των Χριστουγέννων.

Σε κάτι αλλοτινούς καιρούς ως παιδιά λατρεύαμε να του παραδινόμαστε. Ήταν οι εποχές που τα λίγα μας έκαναν .. πλούσιους. Πλουσιότερους από τα πολλά της σήμερον, που μας φτωχαίνουν. Θυμάμαι ένα μετρίου αναστήματος, μαδημένο, κιτς δεντράκι (απομίμηση αληθινού), που 'βγαινε κάθε χρόνο τέτοιες μέρες από το πατάρι.

Στηνόταν αναγκαστικά στο παράθυρο (πρώτο τραπέζι πίστα) και φορτωνόταν με γυάλινες λάμπες, που όλο και λιγόστευαν από τα ατυχήματα και τις αδεξιότητες. Τριγύρω του απλωνόταν μία σειρά από φώτα (που δεν έπαιζαν μουσικές και κάλαντα) αλλά το ομόρφαιναν με το φως τους. Τότε, βλέπετε, τα φωτάκια ήταν ... φωτάκια κι όφειλαν απλώς να φωτίζουν. Οι λάμπες ήταν .. λάμπες και έσπαζαν γιατί ήταν γυάλινες. Τα δέντρα ήταν .. Χριστουγεννιάτικα δέντρα και παρότι το οικολογικό κίνημα ήταν λιγότερο διαδεδομένο, θεωρούσαμε αυτονόητο πως δεν θα θυσιάσουμε δάση για να κάνουμε το κέφι μας. Α και η αλήθεια είναι πως δεκάρα δεν δίναμε ως πιτσιρίκια για το πως κληρονομήσαμε το έθιμο. Ούτε τυραννιόμασταν με διλήμματα του στυλ "δέντρο ή καράβι ". Οι γειτονιές τότε δεν φωτίζονταν με λαμπιόνια, ούτε σωλήνες από νέον "έγραφαν" το περίγραμμα των σπιτιών. Και χιόνι εκεί τριγύρω τα Χριστούγεννα δεν θυμάμαι ποτέ. Θυμάμαι όμως έντονα τις ζεστές παλτουδιές και τα πλεκτά σκουφάκια, που επιστρατεύαμε για να τρέχουμε και να παίζουμε στους δρόμους. Μία πανευτυχής και ξέγνοιαστη πιτσιρικαρία, που δεν κρύωνε εύκολα, δεν κολλούσε μικρόβια -κι ας έτρωγε ... χώμα με το κουτάλι- και δεν μαζευόταν με τίποτα. Τα σοκάκια άλλωστε, τω καιρώ εκείνω, ήταν μία ασφαλής υπόθεση. Οι υπολογιστές, το ίντερνετ και οι ... ηλεκτρονικές λίστες δώρων ήταν ακόμη σενάρια επιστημονικής φαντασίας, που ίσως μόνο ο Άρθουρ Κλαρκ μπορούσε να σκαρφιστεί.

Και καθώς πλησίαζαν οι γιορτές και οι μεγάλοι αγωνιούσαν να μας σκηνοθετήσουν την ατμόσφαιρα, άρχιζαν οι πλάγιες ερωτήσεις για το "τι θέλεις να σου φέρει ο Άη Βασίλης". Κι εμείς -επειδή είμασταν προ πολλού υποψιασμένοι για το … ραχάτι του Αγίου- ζητούσαμε το κατιτίς μας, το συμβολικό. Ένα βιβλίο, μία κούκλα, μία μπάλα, ένα αυτοκινητάκι. Και εκείνα τα μπιχλιμπίδια δεν είχαν ποτέ σαφή εικόνα στο μυαλό μας. Ξέραμε μόνο ότι θα τα βρούμε αμπαλαρισμένα κάτω από το δέντρο. Και η ασάφεια είχε την μαγεία της, καθώς τα δώρα διατηρούσαν εν μέρει το στοιχείο της έκπληξης. Το γενικόλογο αίτημα για βιβλίο αποκτούσε τίτλο συγκεκριμένο και εξώφυλλο. Η «ακαθόριστη» κούκλα έπαιρνε όψη, η μπάλα αποκτούσε χρώμα και το αυτοκινητάκι είχε αίφνης σχήμα και μέγεθος.

Και το κυριότερο ίσως ήταν ότι πίσω από τις επιλογές των δώρων νοιώθαμε πως υπήρχε κάτι σπουδαιότερο: ο τρόπος που εμείς οι «μικροί» εμπιστευόμασταν τα .. όνειρά μας στους «μεγάλους» και εκείνοι με την σειρά τους -σαν συμμέτοχοι στο γιορτινό παραμύθι- τα μορφοποιούσαν. Χωρίς barcode και στυλιζαρισμένες επιλογές. Αφήνοντας χώρο στην φαντασία και στην αγάπη.

. ....... 

ESPA BANNER