ΑΠΟΨΕΙΣ

Πρωτοφανείς αντιδράσεις και ασυνήθιστο κύμα οργής εναντίον του προέδρου του ΠΑΣΟΚ σαρώνουν την Κρήτη λόγω της στάσης...

Ίσως είδατε τα παιδιά στο κέντρο της πόλης του Ηρακλείου σήμερα. Το θέαμα δεν ξαφνιάζει πια. Μία ακόμη κινητοποίηση. Γίνονται τόσες κάθε μέρα. Μόνο που αυτά τα παιδιά είναι οι μαθητές του μοναδικού Ευρωπαϊκού Σχολείου της χώρας μας, εκείνου που χρόνια πριν κάποιοι επέλεξαν να στεγαστεί στο Ηράκλειο, θεωρώντας πως εδώ υπάρχει υποδομή, κουλτούρα και έμψυχο υλικό για να δοκιμαστεί μία διαφορετική παιδαγωγική προσέγγιση στη γνώση. Αυτά τα παιδιά ξεκίνησαν την σχολική τους χρονιά φέτος περιμένοντας ... email στον υπολογιστή τους. Στην αρχή το περίμεναν για να μάθουν -μετά τον καθιερωμένο αγιασμό- πότε θα μπορέσουν να ξαναπάνε στο σχολείο τους. Μετά περίμεναν να βρεθούν οι καθηγητές (συμβασιούχοι οι περισσότεροι) για να καλυφθούν τα κενά της διδασκαλίας. Τώρα .. κουράστηκαν να περιμένουν και βγήκαν στους δρόμους, παλεύοντας να μας δείξουν πως το σχολείο τους δεν πρέπει να κλείσει. Όχι απλά γιατί είναι "Ευρωπαϊκής Παιδείας" αλλά γιατί η Ευρώπη .. είναι απότοκο της Ελληνικής Παιδείας. Γιατί είναι παραπάνω από αναγκαίο στον τόπο που γέννησε την Ευρώπη να υπάρχουν σχολεία ανοιχτών οριζόντων και να προστατευθούν ως επένδυση στον πολιτισμό και στην μάθηση για να μείνουν αλώβητα από την κρίση και την γενικότερη ένδεια. Ο τόπος μας ίσως καταφέρει να αντέξει τα μνημόνια, τις οικονομικές επιτηρήσεις, την συμπίεση των εισοδημάτων, την ανεργία, τους φόρους, την κατήφεια και τη μιζέρια. Τις .. εκπτώσεις και την κατρακύλα της παιδείας των νέων ανθρώπων του όμως δεν θα τις αντέξει. Οι τελευταίες γενιές έμαθαν να στερούνται και να υπομένουν για να προσφέρουν όλο το "οξυγόνο" της μάθησης στους επόμενους. Αν αυτό το στοιχείο κοπεί, τότε ο τόπος μας δεν έχει ελπίδα. Ο καλός συνάδερφος Ανδρέας Ζαμπούκας έγραφε χθες για το σχολείο αυτό: Το σχολείο του Ηρακλείου είναι ένα στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί. Όχι για να μπει απλά τάξη σε ένα ακόμα ελληνικό σχολείο, αλλά γιατί είναι το μοναδικό ελληνικό ευρωπαϊκό σχολείο! Είναι το σχολείο που συνυπάρχει η εθνική με την ευρωπαϊκή κουλτούρα, που «συστεγάζονται» ο Σολωμός με τον Γκαίτε, ο Σοφοκλής με τον Σαίξπηρ, ο Βενιζέλος με τον Ντε Γκωλ, ο γιατρός Παπανικολάου με τον Ζακόμπ. Είναι ο χώρος που μπορεί να «χτιστεί» ο Ευρωπαίος πολίτης, απαλλαγμένος από τα βαρίδια του συμπλέγματος και της απομόνωσης.

Πραγματικά, δεν υπάρχει εβδομάδα που να μην προκύπτει και ένα πρόβλημα, μια διαμαρτυρία, μια αποκάλυψη για την...

Οι εικόνες της φρίκης είναι πάντα ίδιες. Άνθρωποι απεγνωσμένοι, που μετρούν αλλιώτικα την αξία της ανθρώπινης ζωής. Παίρνουν τα παιδιά τους –την πιο εύθραυστη «συνέχεια» τους- και τα στοιβάζουν σε σαπιοκάραβα, ελπίζοντας να τους βρουν μία νέα πατρίδα, καλύτερη από αυτή που τους γέννησε. Άνθρωποι που πληρώνουν δουλεμπόρους για να τους μεταφέρουν με κίνδυνο της ίδιας τους της ζωής σε άγνωστους προορισμούς που όσο αφιλόξενοι κι αν αποδειχτούν, πιστεύουν πως θα είναι πιο στοργικοί από τον τόπο τους. Άνθρωποι που πεθαίνουν από την πείνα στο αμπάρι κάποιας πλωτής κόλασης με το όνειρο της επόμενης καλύτερης μέρας. Κι όλα αυτά στην εποχή της αλματώδους ανάπτυξης, της τεχνολογικής εξέλιξης, στην εποχή του ίντερνετ και των Μ.Κ.Ο. για κάθε λογής .. υστέρηση. Σε μία εποχή που μοιάζει αδιανόητο η αξία της ανθρώπινης ζωής να είναι τόσο ευτελής. Η Κρήτη απέκτησε τα τελευταία χρόνια το -θλιβερό;- προνόμιο να ζει συχνά από κοντά την απόγνωση των αυτών των ανθρώπων. Η εθνικότητά τους έπαψε να έχει σημασία. Κούρδοι, Σουδανοί, Αιγύπτιοι, Σομαλοί, Σύριοι κ.α. Έτσι κι αλλιώς η γλώσσα είναι πάντα το εμπόδιο στην επικοινωνία. Τα πρόσωπα τους όμως και κυρίως τα μάτια τους «μιλούν» την ίδια πάντα γλώσσα. Παιδιάστικα μουτράκια που γερνούν πρόωρα στις θάλασσες, στραγγισμένα από χαμόγελο, μάτια που βουρκώνουν και εκλιπαρούν για λίγη ελπίδα. Η πρώτη εικόνα που παίρνουν από την Κρήτη είναι συνήθως οι θάλαμοι των νοσοκομείων του νησιού. Εκεί αν σταθούν τυχεροί θα παραμείνουν λίγες μόνο ώρες μέχρι να ενυδατωθεί με ορούς ο καταπονημένος οργανισμός τους. Το ταξίδι στο ... όνειρο δεν προσφέρει δυστυχώς τα ανάλογα κομφόρ. Συνήθως οι δουλέμποροι δεν νοιάζονται για το αν οι επιβάτες θα μεταφερθούν ζωντανοί και υγιείς. Άλλωστε, τα ναύλα (κυνικώς) προκαταβάλλονται.