Πέρασαν κιόλας 51 χρόνια από την στιγμή που πάγωσε όλο τον πλανήτη.
Επέτειος της νεώτερης ελληνικής επανάστασης, το Πολυτεχνείο, υπήρξε το ορόσημο της αμφισβήτησης, της ανατροπής, της...
41 χρόνια θα συμπληρωθούν φέτος από την νεώτερη ελληνική "επανάσταση". Πολλά για να μην ξεφύγει κάποιος από το κλίμα της εποχής και λίγα για να μπορέσει να του γυρίσει την πλάτη. Εν τούτοις, η εθιμοτυπικού χαρακτήρα κατάθεση στεφάνων, το "πανηγυράκι" και ο κλεφτοπόλεμος των "γνωστών- αγνώστων" φροντίζουν πλέον να απαξιώνουν δεόντως την επέτειο. Ίσως μόνη συναφής σπίθα η νεολαία που ξεσηκώνεται για τα διαχρονικά αιτήματα στο σύνθημα "Ψωμί, παιδεία, Ελευθερία". Στον αντίποδα, η γενιά του Πολυτεχνείου μεγάλωσε κι εξαργύρωσε την επανάστασή της με θέσεις και αξιώματα. Άσε που παραδόξως πλήθυνε. Κάθε χρόνο διαπιστώνω με έκπληξη ότι όλο και περισσότεροι ... θυμούνται ότι ήταν εκεί. Από την πλευρά των "ηρώων", βεβαίως. Αντίθετα, είναι να απορείς τι απέγιναν οι "άλλοι". Αν όλη η Ελλάδα "έπαιζε" με τους εξεγερμένους, πού είναι εκείνοι που "εκ διανομής" έστω, είχαν τους "ρόλους" των ... κακών;Από αυτή τη σκοπιά βρήκα συγκλονιστική την αφήγηση ενός ανθρώπου που πρωταγωνίστησε στα γεγονότα της 17ης Νοεμβρίου του 1973: στρατιώτης Α.Σκευοφύλαξ, ο οδηγός του άρματος που έριξε την πόρτα του Πολυτεχνείου. Πριν λίγα χρόνια "έσπασε" για πρώτη φορά τη σιωπή του. Ένας ειλικρινής και αδαής άνθρωπος, που χρειάστηκε να ζήσει μία ολόκληρη ζωή, μετανιώνοντας για όσα έκανε και πίστεψε. Πιόνι στα χέρια μίας ξενοκινούμενης εξουσίας, που αρεσκόταν να χειραγωγεί την αμάθεια και το πάθος του υποτιθέμενου "πατριωτισμού" της διχόνειας, Η εξομολόγησή του δημοσιεύτηκε προ δεκαετίας στο Βήμα . «Την ημέρα εκείνη ήμουν υπηρεσία. Στον στρατό είχα δέκα μήνες. Ήμουν εκπαιδευτής στο Κέντρο Τεθωρακισμένων, στο Γουδί. Τότε οι "μαυροσκούφηδες" ήταν σώμα επιλέκτων. Πήγα εθελοντικά. Μόλις άρχισαν τα επεισόδια, μπήκαμε επιφυλακή. "Οι κομμουνιστές καίνε την Αθήνα" μας έλεγαν και εμείς τους πιστεύαμε. Θυμάμαι στο στρατόπεδο κάποιοι είχαν ραδιοφωνάκια και ακούγαμε στα κρυφά τον σταθμό του Πολυτεχνείου. "Παλιοκουμμούνια" θα καλοπεράσετε!" λέγαμε». Στα 20 χρόνια του ο A. Σκευοφύλαξ βρέθηκε στη δίνη του κυκλώνα, στην επίλεκτη ομάδα του Σώματος των Τεθωρακισμένων που κατέπνιξε την εξέγερση των φοιτητών. «Μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα της 16ης Νοεμβρίου, η ίλη μου πήρε εντολή να ετοιμαστεί για έξοδο. Αποφασίστηκε να βγουν πέντε δικά μας άρματα, κάτι γαλλικά AMX30. Εγώ ήμουν οδηγός στο πρώτο άρμα που βγήκε στον δρόμο». Στο ίδιο άρμα βρίσκονταν ο αξιωματικός Μιχάλης Γουνελάς, ως επικεφαλής, ο ανθυπασπιστής Λάμπρος Κωνσταντέλλος, ως οδηγός εδάφους, ο λοχίας Στέλιος Εμβαλωμένος και ο Γιάννης Τίρπας. «Στη 1.15 το πρωί της 17ης Νοεμβρίου φτάσαμε ....
Ακούγοντας τη λέξη “σοκολάτα” κάποιοι κάνουν συνειρμούς με την απόλαυση και κάποιοι με την ενοχή.
Ποιος Γιάννης πίνει και κερνάει; Τι δουλειά έχουν οι κουτσοί και οι στραβοί με τον άγιο Παντελεήμονα; Τι μας...
Διακόσια πενήντα χρόνια βρίσκονταν οι Τούρκοι στην Κρήτη που ο τόπος της ήταν αιματοβαμμένος από τις συνεχόμενες...
Ήταν 10 Απριλίου του 1826. Η επανάστασις διετηρείτο ακόμα. Ένας πολεμικός αναβρασμός χυνόταν σ' ολόκληρη την πόλη. τα...
Σύλλογοι δεσποινίδων σε Ηράκλειο και Καταλαγάρι, Σύνδεσμος φίλων ΠΡΟΠΟ, Σωματεία φυματικών, Σύλλογος Μερακλήδων...
Στην κρητική γη που τόσο αγάπησε αναπαύεται εδώ και λίγες ημέρες ο συνταγματάρχης πεζικού του Ελληνικού Στρατού,...
Σπάνιες φωτογραφίες από το Ηράκλειο της δεκαετίας του ΄70 για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι. Τα...
Δευτέρα απόγευμα. Την ώρα που οι τηλεπερσόνες ξεδίπλωναν στο γυαλί ιστορίες καθημερινής τρέλας. Κόντευε να με συνεπάρει ο .. πόνος του εν γένη πάσχοντος ανθρώπου, όταν τις σκέψεις μου διέκοψε ένα τηλεφώνημα. - Ευτυχώς σε πέτυχα, ακούστηκε αγχωμένη η φωνή της φίλης μου. Δεν πιστεύω να ξέχασες τι είναι σήμερα; (Σιγή ιχθύος εγώ. Να κερδίσω χρόνο, σκέφτομαι). - Λοιπόν; Θυμάσαι τι είναι σήμερα; (Ανατρέχω στις πιθανότητες. Τα γενέθλιά της, κάποια επέτειος που αγνοώ, κάποια πρεμιέρα που αγνοώ, κάποια εκδήλωση που αγνοώ, ουφ .. είναι τόσα πολλά που αγνοώ). - Τι είναι σήμερα; λέω δειλά και ντροπιασμένα. - Α φιλενάδα, πέρυσι άλλα μου 'λεγες. "Θα το θυμάμαι οπωσδήποτε" έλεγες. Τέλος πάντων, το πανηγύρι του χωριού μου είναι. Το μυαλό μου πήγε αμέσως στις περσινές εικόνες. Άη Γιώργης ο Μεθυστής. Όσο να πεις εντυπωσιακό "παρατσούκλι" για Άγιο. Αλλά εδώ η λαϊκή σοφία συνταιριάζει αγιότητες και ανθρώπινα χούγια. Τρεις του Νοέμβρη. Η χαρά των "βαρελοφρόνων". Οι νοικοκυραίοι της Κρήτης πρωτανοίγουν τα σφραγισμένα βαρέλια της νέας σοδειάς. Κρασί μυρωδάτο, σπονδή στον Άγιο τους. Κι οι εκκλησιές του, τρεις όλες κι όλες. Στην Αυγενική, στο Σωκαρά και στη Ροδιά. Βρεθήκαμε σε λίγη ώρα να ανηφορίζουμε το στενό και κακοτράχαλο δρομάκι. Ένα πανέμορφο ηλιοβασίλεμα στεφάνωνε το ξωκκλήσι μας. Ο κόσμος λιγοστός. Το κονάκι του Αγίου το ξόρισαν εδώ πάνω οι βοσκοί. Οι μάντρες με τα πρόβατα το γυροφέρνουν ακόμη. Και τονε θέλανε "μεθυστή" τον Άγιο τους. Να ταιριάζει στα χνώτα τους. Να ευλογάει το κρασί τους κάθε χρόνο στις 3 του Νοέμβρη, όπως το 'κανε παλιότερα ο "προκάτοχός" του, ο Διόνυσος, την πρώτη μέρα των Ανθεστηρίων. Η εκκλησία στολισμένη με σημαιάκια. Στο εσωτερικό της ίσα να χωρά ο παπάς, ο ψάλτης και κανά δύο ακόμη. Μπαίνεις, ανάβεις κερί, ασπάζεσαι τον Άγιο, βγαίνεις. Απλά πράγματα. Και σαν βγεις στο προαύλιο δεν έχει "αντίδωρο απ' του παπά το χέρι". Μόνο ένα πάγκο με κεραστές και λογής λογής κρασιά έχει. Και λίγα μέτρα πιο κει βλέπεις τις σούβλες να στριφογυρνούν ανήσυχες πλάι στις φωτιές με τα αντικρυστά κρέατα. Ιδίορρυθμος "άρτος" σε ιδιότυπο πανηγύρι!!! Μεθυστής ο Άη Γιώργης, γιατί μέχρι να προχωρήσει λίγο η νύχτα δοκιμάζει όλα τα γιοματάρια των πιστών του. Και μετά βουτά και το οφτό με τα χέρια για να ξεγελάσει το μεθύσι του. Και μόλις χορτάσει πιάνει τη λύρα και ...