Επέτειος της νεώτερης ελληνικής επανάστασης, το Πολυτεχνείο, υπήρξε το ορόσημο της αμφισβήτησης, της ανατροπής, της κοινωνικής έκρηξης και της αντίστασης.

41 χρόνια μετά, χρειάζονται 7.000 αστυνομικοί σε εγρήγορση για να το τιμήσουμε και να το γιορτάσουμε. Όπως κάθε επανάσταση που ενσωματώνεται στις εθνικές επετείους και παίρνει το ύφος πανηγυριού, το Πολυτεχνείο τείνει να απολέσει την αρχική του φυσιογνωμία, λαβωμένο από εκείνους που το εξαργύρωσαν για να προσπορίσουν προσωπικά τιμάρια κι από εκείνους που δόλια το ταύτισαν με τους γνωστούς άγνωστους και τον καταστροφικό κλεφτοπόλεμο σε κάθε επέτειο.

Όμως πίσω από την -εκ του πονηρού- συσκότιση των νοημάτων του, το Πολυτεχνείο εξακολουθεί να εμπνέει και να αγγίζει την ευαίσθητη συλλογική χορδή των Ελλήνων. Ίσως γιατί πίσω και πέρα από το ηρωικό του θέματος, υπήρξε η μαρτυρία του καλύτερου σύγχρονου συλλογικού εαυτού μας, που βασίστηκε στην αλληλεγγύη, την αυταπάρνηση, τον αλτρουισμό και το κοινό όραμα. 

Στο Ράδιο Κρήτη και τον Νίκο Ψιλάκη μίλησε σήμερα ένας κρητικός που βρέθηκε στις πρώτες γραμμές του αγώνα. Επιπλέον είναι ένας από τους λίγους ίσως πρωταγωνιστές των γεγονότων του Πολυτεχνείου, που δεν φρόντισε να εξαργυρώσει την συμμετοχή του. Ο λόγος για το μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής Κατάληψης του Πολυτεχνείου το ’73, Ολύμπιο Δαφέρμο, που κατάγεται από την Αξό του Μυλοποτάμου και έζησε τα μαθητικά του χρόνια στο Ηράκλειο. Προ καιρού πήρε την σύνταξή του μετά από μακρά θητεία στην Τεχνική Εκπαίδευση, ως δάσκαλος και αφού συνέγραψε βιβλία και μελέτες για τα γεγονότα της γενιάς του Πολυτεχνείου. Ο ίδιος πρόσφατα στηλίτευσε τη στάση των παλιών του συναγωνιστών λέγοντας πως εκπλήσσεται από την "επιθετική μνημονιακή τους συμπεριφορά" και τον τρόπο που "στηρίζουν την επέκταση της δυστυχίας στην ελληνική κοινωνία".