Φέτος στην ελαιοπαραγωγή δεν είχαμε απλώς μια “δύσκολη χρονιά”, είχαμε καταστροφή. Μικρή παραγωγή, ελιές που δεν πρόλαβαν να μαζευτούν, καρπός που έπεσε κάτω από τα μέσα Νοέμβρη και μετά, λάδια βαριά με υψηλά οξέα που η αγορά τα τιμωρεί. Και στο τέλος; Ο παραγωγός να δουλεύει όλο τον χρόνο και να μπαίνει μέσα.

Κι όμως, ενώ το καλό λάδι είναι ελάχιστο, δεν έχει τιμή. Πώς γίνεται αυτό;
Μικρή παραγωγή – χαμηλές τιμές: το παράλογο της αγοράς. Σε κάθε λογική αγορά, όταν το προϊόν είναι λίγο, η τιμή ανεβαίνει στο ελαιόλαδο όμως συμβαίνει το αντίθετο. Γιατί;
-Η αγορά δεν επιβραβεύει την ποιότητα όταν αυτή δεν είναι μαζική.
-Τα βαριά λάδια, λόγω καθυστερημένης συγκομιδής και καιρικών συνθηκών, σπρώχνονται σε εξευτελιστικές τιμές.
Οι παραγωγοί δεν έχουν διαπραγματευτική δύναμη. Πουλάνε ό,τι έχουν, όπως-όπως, για να πληρώσουν έξοδα.

Το αποτέλεσμα;

-Το λίγο καλό λάδι χάνει την αξία του
-Το κακό λάδι δεν πληρώνεται
-Και ο παραγωγός μένει ξεκρέμαστος
 Οι μεσάζοντες αντέχουν – ο παραγωγός όχι
Η αλυσίδα είναι γνωστή:Παραγωγός → Έμπορος → Συσκευαστής → Ράφι. Κάθε κρίκος παίρνει το ποσοστό του. Ο πρώτος κρίκος όμως, ο παραγωγός, παίρνει το ρίσκο, τη ζημιά και τη σιωπή. Το λάδι μπορεί να πουληθεί ακριβότερα στον καταναλωτή, αλλά η διαφορά δεν φτάνει ποτέ στο χωράφι.

Και η πολιτεία;

-Καμία σοβαρή στήριξη για τις ζημιές
-Καμία προστασία για τις τιμές παραγωγού
-Καμία πολιτική για τα λάδια υψηλών οξέων
-Καμία πρόβλεψη για χρονιές σαν τη φετινή
Όλοι θυμούνται τον παραγωγό μόνο στις φωτογραφίες και στις εξαγγελίες αλλά όταν έρθει η ώρα της ζημιάς, της απώλειας εισοδήματος και της πραγματικής ανάγκης, σιωπή.

Δεν φταίει ο καιρός μόνο – φταίει το σύστημα.
Ναι, ο καιρός έπαιξε ρόλο αλλά δεν έριξε ο καιρός τις τιμές. Τις τιμές ρίχνει η έλλειψη πολιτικής βούλησης, η ασυδοσία της αγοράς και η εγκατάλειψη του μικρού και μεσαίου παραγωγού.

Αν συνεχίσουμε έτσι, το ελαιόλαδο δεν θα χαθεί από τα ράφια. Θα χαθεί από τα χωράφια. Ώρα να μιλήσουμε καθαρά. Ο ελαιοπαραγωγός δεν ζητά ελεημοσύνη αλλά δίκαιη τιμή,προστασία σε κακές χρονιές,πολιτική που να στηρίζει την παραγωγή, όχι μόνο το εμπόριο.

Γιατί χωρίς παραγωγό, ελαιόλαδο δεν υπάρχει.

*Ο Νίκος Αντωνακάκης είναι στέλεχος της ΝΔ

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του ekriti.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Σταθερότητα ή χάος: Το πραγματικό δίλημμα της εποχής! Του Θανάση Παπαμιχαήλ*

Προτεραιότητά μας πρέπει να είναι η προστασία των ελαιοπαραγωγών από τον αθέμιτο ανταγωνισμό τρίτων χωρών. Του Ν. Αντωνακάκη