Απόψεις

Οι Αισιόδοξοι, οι Απαισιόδοξοι και οι Ρεαλιστές της νέας χρονιάς. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

βουλη.jpg

Φτάσαμε στο τέλος της χρονιάς, που σημαδεύτηκε από τρεις εκλογικές αναμετρήσεις. Αυτοδιοικητικές, Ευρωεκλογές, Εθνικές. Τα αποτελέσματα γνωστά. Περασμένα, αλλά όχι ξεχασμένα γεγονότα, που «γέννησαν» ελπίδες αλλά και  νέα  προβλήματα.

Σίγουρα η νέα κυβέρνηση δεν θα αργήσει να συνειδητοποιήσει, προϊόντος του νέου χρόνου, πόσο βαριά είναι  η «καλογερική» όπως λέει μια παροιμία, σε αντίθεση με αυτό που έλεγε όταν ήταν στην αντιπολίτευση.

Σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις, φάνηκε ξεκάθαρα η απαξίωση που έδειξαν οι πολίτες στην επί σχεδόν πέντε χρόνια κυβέρνηση της πρώτης φοράς Αριστεράς και των «εκλεκτών» της, για την εκπροσώπηση στο ελληνικό αλλά και ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Όσον αφορά στο χώρο της Αυτοδιοίκησης εκεί οι  εκλεγμένοι εκπρόσωποι της μετριούνται στα δάχτυλα των δύο χεριών. Η ψήφος «Τσιπροανατροπής» κυριάρχησε.

Αυτά για τον χρόνο που πέρασε.

Σε λίγο μπαίνουμε στο Νέο χρόνο, με μια κυβέρνηση που «σκίζει» στις δημοσκοπήσεις και ξεκίνησε να βγάζει τα «κάστανα από τη φωτιά», χωρίς μέχρι στιγμής μεγάλες αντιδράσεις. Οι αισιόδοξοι πιστεύουν ότι θα τα καταφέρει χωρίς να φοβάται να βάλει το χέρι της στο «λάκκο με τα φίδια». Τα «φίδια» πολλά. Μεταναστευτικό, εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας, ασφαλιστικό, ασφάλεια πολιτών, άσυλο και φυσικά τα δύσκολα εθνικά ζητήματα.

Η αξιωματική αντιπολίτευση εγκλωβισμένη στον «μικρόκοσμο» της, στις παθογένειες της, σε  μια ασφυκτική κομματική καμαρίλα, φιλοδοξεί να επανέλθει στην εξουσία, εκμεταλλευόμενη τις όποιες αντιδράσεις συλλογικοτήτων και οργανωμένων ομάδων. Η λοιπή αντιπολίτευση απλά υπάρχει και μέχρι στιγμής  εισπράττει μισθούς και προνόμια. Άλλωστε με «φυματικά» εκλογικά  ποσοστά, δεν έχει και πολλά περιθώρια να επιβάλλει τις θέσεις της.

Οι αισιόδοξοι ευελπιστούν να κρατήσουν το φρόνημα της αισιοδοξίας σε υψηλά επίπεδα και το νέο χρόνο.

Οι απαισιόδοξοι, καιροφυλακτούν προσδοκώντας κυβερνητικές αυτοχειρίες, προσωπικά λάθη αξιωματούχων και δυσαρέσκειες μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας. Η επένδυση στον κοινωνικό αυτοματισμό είναι φανερή από τις πρώτες ημέρες της κυβέρνησης. Πρόωρες εκλογές δεν φαίνονται στον πολιτικό ορίζοντα ακόμη.

Όμως, εκτός από τους αισιόδοξους και απαισιόδοξους υπάρχει και μια άλλη κατηγορία. Είναι οι ρεαλιστές. Όλοι όσοι βλέπουν ότι, παρά τις δυσκολίες, η ζυγαριά θα κλείνει τη νέα χρονιά προς την αισιόδοξη πλευρά, και η χώρα θα αλλάξει ρότα, όχι με το αναμενόμενο «θαύμα», αλλά με την κανονικότητα που έλειπε από την καθημερινότητα τα τελευταία χρόνια.. Με άσκηση μιας πολιτικής, με όραμα και στόχους, που λείπει την  τελευταία πενταετία.

Θετική σκέψη από όλους, θα έρθουν καλύτερες μέρες, άρχισε να γυρίζει ο τροχός, και άλλα ενθαρρυντικά  θα ακούσουμε με την έλευση του νέου χρόνου από τους έχοντες «παχυλούς» μισθούς και προνόμια  , όμως οι ρεαλιστές κρούουν τον «κώδωνα του κινδύνου». Τα μεγάλα και παχιά λόγια για επενδύσεις και τα επιδόματα δεν αρκούν να βγάλουν το νέο χρόνο. Πρέπει να γίνουν οι υποσχέσεις, πραγματικότητα. Διαφορετικά, πάλι από την αρχή έστω κι αν το εκλογικό σώμα έχει «μπαφιάσει»!

Απόψεις

Η αποχή από τις κάλπες είναι πολιτικό μήνυμα. Ακούστε το! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

θανάσης παπαμιχαήλ

Σήμερα που η απαξίωση της πολιτικής έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις, ένα μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων πολιτών δηλώνουν αναποφάσιστοι και ένα ακόμη πολύ μεγαλύτερο, προτίμησαν την αποχή από την κάλπη, στις τελευταίες εθνικές εκλογές. Όσον αφορά για την αποχή στις αυτοδιοικητικές εκλογές, αυτή ξεπέρασε σε αρκετούς δήμους το ποσοστό του εξήντα τοις εκατό. Και τα πολιτικά κόμματα, "περί άλλων τυρβάζουν".

Στη σωστή τέχνη της επικοινωνίας, ο πολιτικό και ο πολίτης, πρέπει να μιλάνε την ίδια γλώσσα. Να καταλαβαίνει ο πολιτικός τα προβλήματα του πολίτη και να προτείνει απλά και κατανοητά τις λύσεις που απαιτούνται χωρίς βαρύγδουπους, δυσνόητους και το κυριότερο φθαρμένους όρους. Και σε κάποιες περιπτώσεις, ο βίος και η πολιτεία του πολιτικού να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση από τον πολίτη.

Αντίθετα, πολίτης και πολιτικός είναι δύο παράλληλες γραμμές που δεν συναντιόνται πουθενά. Δύο διαφορετικοί κόσμοι, που έρχονται σε επαφή μόνο σε προεκλογικές περιόδους. Όλες οι δημοσκοπήσεις το αναγνωρίζουν και συμφωνούν στο γεγονός ότι η πλειοψηφία των πολιτών δεν εμπιστεύεται το σημερινό πολιτικό σύστημα.

Ένα σημαντικό ποσοστό των πολιτών αντιδρούν κατά των πολιτικών για τις συμπεριφορές τους, τα εξωπραγματικά προνόμια τους  στην περίοδο της κρίσης, στην απάθεια και αδιαφορία για ότι συμβαίνει στην κοινωνία και κατά μιας γραφειοκρατικής μηχανής που έχει δημιουργηθεί για τις ελίτ τάξεις της κοινωνίας. Αποτέλεσμα, όλο και μεγαλύτερα να είναι τα ποσοστά της αποχής από τις κάλπες των εκλογών, εθνικών και αυτοδιοικητικών.

Τα επιτελεία των κομμάτων θα πρέπει να αναζητήσουν τα αίτια, όλων των ομάδων κοινού, που απαρτίζουν  τα ποσοστά της εποχής. Να δουν αν λείπει παράδειγμα, ένας ιδεολογικός στόχος, ένα νέο ελκυστικό αφήγημα, μια νέα πολιτική πρόταση, μια «καθαρή» γλώσσα ή πλήρης ανανέωση του πολιτικού προσωπικού.

Το τελευταίο δεν συμφέρει κανέναν γι αυτό και προσπαθούν να «φτιασιδώσουν» λίστες ψηφοφόρων με νέα πρόσωπα και «φόντα» εκδηλώσεων, ενώ τα «βαρίδια» παραμένουν. Η απαξιωτική φράση «όλοι τα ίδια είναι» αφορά τα κόμματα εξουσίας κατά κύριο λόγο και φυσικά «παίρνει η μπάλα» και το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα.

Στις τελευταίες εθνικές εκλογές, ένα ποσοστό του πενήντα πέντε τοις εκατό του εκλογικού σώματος, προσήλθε στις κάλπες και αποφάσισε για την κυβέρνηση που θα έχουμε την επόμενη μέρα. Αποφάσισε για τη ζωή του 100 τοις εκατό, δηλαδή όλων μας. Το αποτέλεσμα το βιώνουμε όσοι ψηφίσαμε το κυβερνών κόμμα ή κόμμα της αντιπολίτευσης. Και στις επόμενες εκλογές, είναι πολύ μικρή η πιθανότητα να ανατραπούν προς το καλύτερο τα ποσοστά προσέλευσης στην κάλπη.

Να υπάρξει προς το παρόν μια άλλη λύση, που θα φέρει τους πολίτες στην κάλπη. Συνήθως τα ποσοστά της αποχής μειώνονται όταν εμφανίζεται στον πολιτικό ορίζοντα, ένας νέος πολιτικός φορέας με ηγέτη νέο, άφθαρτο, οραματιστή, ρεαλιστή, με όρεξη για δημιουργία και «τσαγανό» να σπάσει αυγά, να τα βάλει με τους γνωστούς και μη εξαιρετέους «νταβατζήδες», με στόχο την αναδιανομή του δημόσιου πλούτου και την επανεκκίνηση της οικονομίας μετά τις κρίσεις, οικονομικές και υγειονομικές.

Και μέχρι τότε Καλές Διακοπές!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ο πολιτικός πολιτισμός από αυτονόητος, ζητούμενος! Του Θανάση Παπαμιχαήλ*

Δασικές πυρκαγιές και πρόληψη. Του Γ. Μαρκουλάκη