Απόψεις

Γυναίκες στην πολιτική «βγείτε μπροστά» για έναν καλύτερο κόσμο. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Βουλή

Η συμμετοχή στα κοινά των γυναικών είναι χρέος για τον εαυτό τους, αλλά και για το μέλλον της χώρας. Σε πολλές χώρες του κόσμου, υπάρχει ένα κίνημα με τον τίτλο «βγείτε μπροστά» και αφορά τους αγώνες των γυναικών στους κλάδους των επιχειρήσεων και της πολιτικής. Ένα κίνημα με πολλές επιτυχίες.

Στη χώρα μας, οι γυναίκες στο χώρο της πολιτικής, «βγαίνουν μπροστά» τα τελευταία χρόνια, χωρίς να έχουν φτάσει ακόμη στις ηγετικές θέσεις, που θα τις άξιζαν.

Η ποσόστωση του 40% στα ψηφοδέλτια, βοήθησε έναν μεγάλο αριθμό γυναικών να ξεκινήσουν πολιτική καριέρα, έστω κι από χαμηλότερες θέσεις ευθύνης. Ζούμε σε έναν κόσμο όπου οι γυναίκες για να κυριαρχήσουν στην πολιτική, χρειάζονται περισσότερη αυτοπεποίθηση, και ειδικές επικοινωνιακές δεξιότητες, για να πείσουν τις γυναίκες ψηφοφόρους που προτιμούν να ψηφίζουν περισσότερο άνδρες.

Δεν έχουν πειστεί οι γυναίκες ψηφοφόροι ότι οι γυναίκες υποψήφιες αξίζουν να τις εκπροσωπήσουν σε θέσεις ευθύνης, ισότιμα με τους άνδρες και πολλές φορές πιο αποτελεσματικά. Οι γυναίκες υποψήφιοι είναι η «φωνή» των γυναικών ψηφοφόρων, αρκεί να το καταλάβουν. Περισσότερες γυναίκες στην Ευρωβουλή, Βουλή, στο Δήμο, σε συνδικαλιστικά όργανα, σημαίνει πιο δυνατή η φωνή των γυναικών και περισσότερη ισότητα σε σχέση με τους άνδρες. Γυναίκες, «βγείτε μπροστά» στην πολιτική, μη φοβάστε να «εκτεθείτε» ζητώντας τη στήριξη των πολιτών.

Βγείτε μπροστά, για να συμμετέχετε στη λήψη αποφάσεων με ίσους όρους, μέσα στα κέντρα αποφάσεων, για ένα καλύτερο μέλλον για εσάς, τις οικογένειες σας, τη χώρα.

Βγείτε μπροστά για να προστατεύσετε τα πολιτικά, εργασιακά, οικονομικά, κοινωνικά δικαιώματα σας, βελτιώνοντας παράλληλα τη θέση των γυναικών στη σύγχρονη κοινωνία. Με τις προτάσεις σας, διορθώστε τα «κακώς κείμενα» στις υπάρχουσες πολιτικές.

Βγείτε μπροστά αν θεωρείτε ότι ένα ισορροπημένο πολιτικό σύστημα, χρειάζεται περισσότερες γυναίκες να «πολιτικοποιηθούν» και να προσφέρουν ένα καλύτερο επίπεδο ζωής στους πολίτες. Οι γυναίκες έχουν κάτι περισσότερο από τους άνδρες. Έχουν ενσυναίσθηση, στην άσκηση του πολιτικού λειτουργήματος-επαγγέλματος.!

Βγείτε μπροστά, αν δεν υιοθετείτε τα στερεότυπα ότι οι γυναίκες «δεν κάνουν για την πολιτική», «είναι σπορ για άνδρες», ή με την πολιτική «παραμελούν οικογένεια και παιδιά» ή ακόμη και το ειρωνικό «πως θα τα καταφέρνουν όλα αυτά, σπίτι, παιδιά, καριέρα»! Ξεχνάνε φυσικά ότι η σύγχρονη γυναίκα είναι εργαζόμενη, πολλές φορές σκληρά, μητέρα, σύζυγος και νοικοκυρά. Καιρός να μοιράσετε τις εργασίες και να δώσετε τη λίστα αγορών της εβδομάδας στον σύντροφο σας!

Βγείτε μπροστά και ανοίξτε ένα νέο κεφάλαιο, το πιο σημαντικό στη ζωή σας, ενώνοντας τις δυνάμεις με τη νέα γενιά των πολιτικών, που έχει ανάγκη η χώρα μας. Αλλάξτε, με τη συμμετοχή σας, το πολιτικό σύστημα που όλοι συμφωνούν ότι χρειάζεται ανανέωση. Η συμμετοχή σας, στα «κοινά» είναι χρέος στον εαυτό σας και όχι υποχρέωση να συμπληρώσετε την ποσόστωση των γυναικών στα ψηφοδέλτια των ανδρών.

Βγείτε μπροστά και οικοδομήστε το νέο σας προφίλ. Αυτό της γυναίκας πολιτικού. Ήρθε η ώρα να κάνετε το επόμενο βήμα σας. Και σίγουρα θα βγείτε κερδισμένες.

Θανάσης Παπαμιχάηλ, Επικοινωνιολόγος

Απόψεις

Ορθολογική αντιμετώπιση της τουρκικής βαρβαρότητας. Του Νίκου Λυγερού

Νικος Λυγερος

Όσοι λένε ότι ξαφνιάστηκαν με την απόφαση της Τουρκίας να μετατρέψει την Αγία Σοφία σε τζαμί, μάλλον έχουν ξεχάσει ότι από το 2012 υπήρχαν κινήσεις φανατικών ισλαμιστών που ήθελαν πάση θυσία αυτήν την πράξη βαρβαρότητας.

Δεν υπολόγιζαν καθόλου την απόφαση της Unesco του 1985 να συμπεριλάβει τέσσερις ιστορικές ζώνες της Κωνσταντινούπολης στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Κι αυτή η αδιαφορία παρόλο που φαίνεται παράλογη σε όσους δεν εξετάζουν τις λεπτομέρειες, έχει βάση με την έννοια ότι συμπεριλήφθηκε και τζαμί μαζί με την εκκλησία της Αγίας Σοφίας που ήταν μουσείο από το 1934 λόγω της θεσμικής απόφασης του Κεμάλ.

Άρα δεν υπάρχει κάποιο τεχνικό πρόβλημα απόρριψης ειδικά αν η πρόσβαση σε όλους παραμένει εφικτή, ειδικά αν η κάλυψη των Χριστιανικών στοιχείων είναι αναστρέψιμη παραδείγματος χάρη με φωτισμό ή ακόμα και με κουρτίνες. Το 2013 η ισλαμική κυβέρνηση άρχισε την πολιτική της φθοράς της απόφασης του 1934 μέσω διεξαγωγής μουσουλμανικών προσευχών. Και αυτός ο τρόπος ακολουθούσε την τακτική του προχωρώ όσο με παίρνει. Έτσι ανάλογα με τις αντιδράσεις των άλλων προσαρμοζόταν και γινόταν άλλοτε επιθετική άλλοτε παθητική. Όμως ο στόχος παρέμενε ο ίδιος έτσι η κυβέρνηση προετοίμαζε το έδαφος της αλλαγής με τρόπο όλο και πιο δυναμικό λόγω της ανόδου του ποσοστού των ισλαμιστών ψηφοφόρων.

Αυτό το φαινόμενο επιδεινώθηκε μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016. Έτσι το 2019 άρχισε να λέει ο δικτάτορας ότι είχε έρθει η ώρα της μεγάλης αλλαγής. Έπρεπε όμως να ξεπεράσει την απόφαση του 1934 και αυτό γινόταν μόνο μέσω της δικαιοσύνης ακόμα και αν αυτή δεν ήταν ακριβώς ανεξάρτητη. Αυτό το εμπόδιο σταμάτησε να υπάρχει τον Ιούλιο το 2020. Κατά συνέπεια ο δικτάτορας έβγαλε αμέσως προεδρικό διάταγμα που επέτρεπε την επίσημη αλλαγή του καθεστώτος του μουσείου. Εδώ και πάλι όσοι λένε ότι σκέφτεται μόνο το 1453 ο Erdogan μάλλον ξέχασαν ότι ο Menderes έβαλε ξανά τον ισλαμικό διάκοσμο που είχε βγάλει ο Kemal, λόγω της εποχής των 500 ετών της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης.

Βλέπουμε λοιπόν ότι αυτή η θεσμική εμμονή οφείλεται στο γεγονός ότι θέλουν να επιβεβαιώσουν σε όλους ότι πρόκειται για τουρκικό έδαφος. Αυτή η πράξη βαρβαρότητας είναι το πρώτο στάδιο της αναθεώρησης των κεμαλικών δεδομένων. Η ακύρωση της απόφασης του 1934 μπορεί να προετοιμάζει την ακύρωση της αλλαγής του ονόματος του 1930 αλλά και της μετακίνησης της πρωτεύουσας το 1923 ειδικά αν σκεφτούμε την επέτειο που ετοιμάζει η Τουρκία το 2023.

Δεν υπάρχει τίποτα το αψυχολόγητο όλα είναι εφαρμογή οράματος. Ας σοβαρευτούμε λοιπόν κι ας εξετάσουμε επιτέλους στρατηγικά το θέμα.

Ο Νίκος Λυγερός είναι καθηγητής Γεωστρατηγικής