Στην καρδιά της πιο παγωμένης άκρης της Γης, δύο άντρες έθεσαν έναν κοινό στόχο. Μόνο ένας όμως θα γινόταν ο πρώτος που θα πατούσε το πόδι του στον Νότιο Πόλο, έναν τόπο σκληρό, παγωμένο και αδυσώπητο. Για τον δεύτερο, η μοίρα θα αποδεικνυόταν αμείλικτη.

Βρισκόμαστε στην περίοδο που έμεινε γνωστή ως Ηρωική εποχή της εξερεύνησης της Ανταρκτικής, όταν οι πολικές αποστολές δεν ήταν απλώς επιστημονικά εγχειρήματα, αλλά δοκιμασίες ζωής και θανάτου. Σε αυτό το σκηνικό διαμορφώθηκε ο αγώνας για την πρωτιά ανάμεσα στον Νορβηγό Ρόαλντ Άμουνδσεν και τον Βρετανό Ρόμπερτ Φάλκον Σκοτ. Δύο πορείες που ξεκίνησαν με τον ίδιο στόχο, αλλά πήραν πολύ διαφορετική τροπή.

 

 

 

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Newsbeast.gr (@newsbeast.gr)

Ο Άμουνδσεν έμοιαζε γεννημένος για τους πάγους: πειθαρχημένος, συστηματικός, με μεγάλη εμπειρία στη ναυσιπλοΐα και μελετητής του μαγνητικού πεδίου της Γης. Το σημαντικότερο, όμως, ήταν ότι είχε ζήσει με τους Ινουίτ και είχε μάθει από πρώτο χέρι πώς επιβιώνεις πραγματικά σε πολικές συνθήκες. Γούνινες ενδυμασίες, λιτή και ενεργειακή διατροφή, σκυλιά έλκηθρου: τίποτα από αυτά δεν ήταν τυχαίο. Όταν ο Βόρειος Πόλος κατακτήθηκε από άλλους, στράφηκε μυστικά στον Νότιο.

Εκεί τον περίμενε ο Σκοτ, επικεφαλής μιας μεγαλεπήβολης αποστολής με επιστήμονες, γεωλόγους και πλήρη στήριξη του Λονδίνου. Η κατάκτηση του Πόλου δεν ήταν μόνο επιστημονική υπόθεση, αλλά ζήτημα εθνικού κύρους για τη Βρετανική Αυτοκρατορία. Όμως οι επιλογές του Σκοτ αποδείχθηκαν μοιραίες: μηχανοκίνητα έλκηθρα που χάλασαν σχεδόν αμέσως, πόνι που δεν άντεξαν ούτε λίγες εβδομάδες στο ψύχος και βαριά υφάσματα που πάγωναν πάνω στο σώμα.

Εκεί φάνηκε το χάσμα ανάμεσα στις δύο φιλοσοφίες.

Η ομάδα του Άμουνδσεν φορούσε γούνες—ελαφριές, ζεστές, ανθεκτικές—και κινούνταν με σκι. Τρεφόταν με κρέας για την αποφυγή σκορβούτου και βασιζόταν αποκλειστικά σε σκυλιά έλκηθρου. Περίπου εκατό Γροιλανδικοί σκύλοι, ζώα σκληραγωγημένα για πολικές αποστολές, αποτέλεσαν το μυστικό όπλο των Νορβηγών.

Ο Σκοτ, αντίθετα, θεωρούσε τα σκυλιά αναξιόπιστα και πίστεψε ότι η τεχνολογία θα του έδινε το πλεονέκτημα. Δεν του το έδωσε.

Στις 14 Δεκεμβρίου 1911, ο Ρόαλντ Άμουνδσεν και η ομάδα του γίνονται οι πρώτοι άνθρωποι που φτάνουν στον γεωγραφικό Νότιο Πόλο. Στήνουν μια μικρή σκηνή, υψώνουν τη νορβηγική σημαία και αφήνουν ένα γράμμα για τον βασιλιά Χάακον και ένα σημείωμα προς τον Σκοτ, σε περίπτωση που δεν επέστρεφαν ποτέ. Η καταγραφή της θέσης γίνεται με εμμονική ακρίβεια, ώστε να μη μείνει αμφισβήτηση — όπως είχε συμβεί στον Βόρειο Πόλο.

Έναν μήνα αργότερα, στις 18 Ιανουαρίου 1912, η ομάδα του Σκοτ φτάνει δεύτερη. Εξαντλημένοι, απογοητευμένοι και παγωμένοι από τον χειμώνα που έπεσε στους –40 βαθμούς, βρίσκουν τη νορβηγική σημαία και τη σκηνή. Στο ημερολόγιό του ο Σκοτ γράφει ότι οι χειρότεροι φόβοι του έγιναν πραγματικότητα.

Η επιστροφή θα ήταν ακόμα πιο σκληρή. Ο Λώρενς Οουτς, αδύναμος να συνεχίσει, βγαίνει από τη σκηνή λέγοντας «μπορεί να αργήσω λίγο» και χάνεται στη χιονοθύελλα. Οι τρεις τελευταίοι άνδρες —ανάμεσά τους και ο Σκοτ— εγκλωβίζονται μόλις 18 χιλιόμετρα πριν από την αποθήκη ανεφοδιασμού που θα τους έσωζε.

Μήνες αργότερα, η αποστολή Terra Nova βρίσκει τη σκηνή θαμμένη στο χιόνι, μαζί με τα σώματα, τα ημερολόγια και τις τελευταίες σημειώσεις τους.

Δύο άντρες, δύο πορείες, δύο αποτελέσματα που θα έγραφαν ιστορία: Ο Άμουνδσεν πέτυχε έναν άψογο θρίαμβο. Ο Σκοτ έγραψε μια από τις πιο γνωστές τραγωδίες της εξερεύνησης.

Πηγή: newsbeast.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

ΗΠΑ: Νεκροί και τραυματίες από πυροβολισμούς σε Πανεπιστήμιο (βίντεο)