Κοινωνία

Πέθανε ο εικαστικός Κωνσταντίνος Ξενάκης

 Κωνσταντίνος Ξενάκης

 Πέθανε σε ηλικία 89 ετών ο εικαστικός Κωνσταντίνος Ξενάκης. Ο διεθνής, κοσμοπολίτης εικαστικός της ελληνικής διασποράς γεννήθηκε το 1931 στο Κάιρο, όπου έκανε και τα πρώτα του βήματα στη ζωγραφική. Σπούδασε στο Παρίσι (1956-1961), αρχιτεκτονική και διακόσμηση εσωτερικών χώρων, και ζωγραφική. Η πρώτη του ατομική έκθεση έγινε στη Σουηδία (1969, Sôdertalje Konsthal). Δίδαξε στο Βερολίνο και στο Παρίσι, όπου εγκαταστάθηκε το 1973. Παρουσίασε την πρώτη του ατομική έκθεση στην Ελλάδα το 1971, μέσα στην δικτατορία των συνταγματαρχών, στο Ινστιτούτο Γκαίτε, στην Αθήνα. Η έκθεση του είχε λειτουργήσει σαν μια τολμηρή παρέμβαση σε καλλιτεχνικό και πολιτικό επίπεδο.

   

   Το έργο του Κωνσταντίνου Ξενάκη βρίσκεται σε διάλογο με το πολιτιστικό παρελθόν, η προσωπική του ποιητική σημειολογία δανείζεται στοιχεία από τη σύγχρονη ζωή, αλλά και από συστήματα γραφής παλιών πολιτισμών. Ήδη πριν το τέλος της δεκαετίας του 1960 είχε ξεκινήσει την ενασχόλησή του με το κατεξοχήν χαρακτηριστικό θέμα της ώριμης δουλειάς του: τους κώδικες, τα σημεία και τα σύμβολα που μεταφέρουν μηνύματα και ορίζουν τρόπους επικοινωνίας. Ο κόσμος των ιερογλυφικών, το φοινικικό και το ελληνικό αλφάβητο αλλά και το ιαπωνικό και το λατινικό διαμορφώνουν την προσωπική εκφραστική του γλώσσα.

   

   Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 οι επισκέψεις του στην Ελλάδα πυκνώνουν και, βαθμιαία, αρχίζει να μοιράζει το χρόνο του μεταξύ Παρισιού και Αθήνας. Το 1996, τιμώντας την αιγυπτιώτικη καταγωγή του, παρουσιάζει στην Αλεξάνδρεια και στο Κάιρο αναδρομική έκθεση με τίτλο Η Επιστροφή του Καλλιτέχνη, 1958-1996. Στην Ελλάδα εκθέτει σε τρία μέρη την αυτοβιογραφική σειρά με τίτλο Το βιβλίο της ζωής (1995, 1997, 2003), ενώ το 2003 γίνεται και αναδρομική παρουσίαση έργων του της τελευταίας εικοσαετίας (Κ.Μ.Σ.Τ., Θεσσαλονίκη).

   

   Στα ελληνικά έχουν κυκλοφορήσει δύο μονογραφίες για το έργο του, το 1995 και το 2009.

Κοινωνία

Αποζημιώθηκε οικογένεια 7χρονου που τραυματίστηκε σε δημόσιο σχολείο

Μετανάστης ζητά αποζημίωση €100.000 από το ελληνικό Δημόσιο.jpg

Το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών επιδίκασε αποζημίωση 5.000 ευρώ στους γονείς 7χρονου μαθητή δημοτικού σχολείου, ο οποίος τραυματίστηκε στο πρόσωπο κατά τη διάρκεια του σχολικού διαλείμματος στο προαύλιο του σχολείου. 

Οι γονείς υποστήριξαν ότι ο επίδικος τραυματισμός συνέβη κατά την διάρκεια του διαλείμματος, όταν το αγοράκι, μαθητής της Α' τάξης του Δημοτικού, την ώρα που έπαιζε με τα άλλα παιδιά στον προαύλιο χώρο του σχολείου, τραυματίστηκε από ένα κομμάτι λεπτής σιδερόβεργας στο πρόσωπο (βαθύ θλαστικό τραύμα αριστεράς παρειάς) η οποία εξείχε από το διαχωριστικό συρματόπλεγμα μεταξύ του Δημοτικού σχολείου και του Νηπιαγωγείου.

Συγκεκριμένα, οι γονείς ισχυρίσθηκαν ενώπιον του δικαστηρίου ότι συντρέχει ευθύνη του ελληνικού Δημοσίου, λόγω παράλειψης των οργάνων του και συγκεκριμένα των δασκάλων -οι οποίοι ήταν επιφορτισμένοι με την εποπτεία και τη φύλαξη των μαθητών κατά το χρόνο παραμονής τους στο σχολείο- να λάβουν τα προσήκοντα για το σκοπό αυτό μέτρα.

Οι διοικητικοί δικαστές αναγνώρισαν ότι υπάρχει αστική ευθύνη του Δημοσίου, εξαιτίας ανεπαρκούς και αναποτελεσματικής επιτήρησης από την πλευρά των εκπαιδευτικών, καθώς, πέραν του μικρού αριθμού των εφημερευόντων δασκάλων, δεν ελήφθησαν τα αναγκαία μέτρα, παρ' όλο που ήταν γνωστό το πρόβλημα στο διαχωριστικό πλέγμα.

Το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών, με την υπ΄ αριθμ. 7091/2020 απόφαση του 18ου Τμήματος έκρινε ότι ο διευθυντής του σχολείου είναι υπεύθυνος, μαζί με τους λοιπούς εκπαιδευτικούς, για την προστασία της υγείας και ασφάλειας των μαθητών.

Το δικαστήριο έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή των γονέων που ζητούσαν να αναγνωρισθεί η υποχρέωση του Δημοσίου να καταβάλει στους γονείς του μαθητή το ποσό των 5.000 ευρώ, για ηθική βλάβη νομιμοτόκως, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 105 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα.

Η επίμαχη δικαστική απόφαση επισημαίνει ότι για τον τραυματισμό του«υιού των εναγόντων ευθύνονται τα όργανα του Δημοσίου, τα οποία άσκησαν πλημμελώς τα καθήκοντα τους κατά παράβαση των νομίμων υποχρεώσεων τους. Επομένως, στοιχειοθετείται εν προκειμένω ευθύνη προς αποζημίωση του ελληνικού Δημοσίου».

Επίσης, οι δικαστές αποφάνθηκαν ότι η ευθύνη λόγω παράλειψης να ληφθεί εγκαίρως κάθε προσήκον μέτρο προκειμένου να αποφευχθεί ο επίδικος τραυματισμός, δεν αναιρείται από το γεγονός ότι η αναγκαιότητα αλλαγής του πλέγματος είχε ήδη επισημανθεί πριν από το επίδικο συμβάν.