«Ζούσαμε χωρίς τηλεόραση και δεν ξέραμε πώς ζούσαν οι άλλοι. Έτσι, δεν σκεφτόμουν αυτά που δεν είχα. Και ειλικρινά ένιωθα ευτυχισμένη με όλες εκείνες τις γεύσεις από τα πορτοκάλια, τα σύκα, τα ροδάκινα. Την οικονομική μας κατάσταση την κατάλαβα στη Σουηδία. Εκεί ξεκίνησα από το -100. Οι συνομήλικοί μου στο σχολείο είχαν δει όλα τα θεατρικά του Strindberg, όλες τις ταινίες του Bergman και έκαναν κάθε Σαββατοκύριακο σλάλομ στις πίστες του σκι. Ο μπαμπάς μου μέχρι και σήμερα καθαρίζει τζάμια και η μαμά μου, τώρα σε σύνταξη, δούλευε σε παιδικό σταθμό και καθάριζε τα βράδια. Η φτώχεια, όμως, ήταν ο μεγαλύτερος πλούτος μου. Γιατί μου έδωσε αίσθημα αλληλεγγύης και αυτοπεποίθηση. Θεώρησα ότι ήταν μαγκιά μου που κατάφερα να τα δημιουργήσω όλα μόνη μου, με το σπαθί μου», εξομολογήθηκε στο περιοδικό People η Αλεξάνδρα Πασχαλίδου.