ΑΠΟΨΕΙΣ

Μικρό παιδί, θα᾽μουν δε θα᾽μουν έξι ετών, βρήκα μέσα σε μια ντουλάπα του σπιτιού, πίσω από τα κουτιά με τα γάλατα...

Κατέβαινα τον λόφο με την συνήθη πρωινή διάθεση. Η αίσθηση του ανθρώπου που βίαια αποχωρίστηκε το ζεστό του κρεβατάκι, επειδή ένα ρολόι διέκοψε βάρβαρα τον ύπνο του. Κι ακόμη, επειδή ένα τακτικά κρεμασμένο "πρέπει" μέσα του, επιμένει ότι το ρηθέν είναι να σηκωθεί και να ξεκινήσει για δουλειά. Κινήσεις μηχανικές ως το πάρκινγκ και μόνο ο ήλιος για την ώρα να εμφανίζεται παράφωνα κεφάτος.Και στη στροφή ίσα που πρόλαβα να τον δω. Ένας γέρος κοτσονάτος, με κρητικό κεφαλομάντηλο, βράκα σε χρώμα χακί και στιβάνια. Βγαλμένος λες από κείνες τις φολκλορικές φωτογραφίες, που κάποτε διαφήμιζαν την κρητική παράδοση. Στεκόταν αγέρωχα καταμεσής του δρόμου και μόλις πήρα τη στροφή σήκωσε την μαγκούρα του για να σταματήσει το αυτοκίνητο. Πάτησα ξαφνιασμένη το φρένο κι άρχισα τα .. γαλλικά, αλλά κοιτώντας τον να χαμογελά, ντράπηκα να του τα επαναλάβω κατάμουτρα. Ήρθε κοντά. - Κοπελιά, πάω στην πόλη. Θα με πάρεις;

Για τα μεγαλύτερα ρίσκα του 2014 σε διεθνές επίπεδο γράφει το ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters, το οποίο επισημαίνει πως...

Σκηνή πρωινή στο αστικό λεωφορείο. Τα καθίσματα όλα κατειλημμένα. Ένα ηλικιωμένο ζευγάρι μπαίνει. Εκείνη έχει στο λαιμό εμφανές το σημάδι της τραχειοτομίας. Καταβεβλημένη. Ο σύντροφός της κουβαλάει μία βαλίτσα και προσπαθεί ταυτόχρονα να την στηρίξει. Κοιτάζει γύρω του για κενή θέση. Εν τω μεταξύ, το λεωφορείο ξεκινά και δίπλα τους ακριβώς είναι καθισμένο ένα 10χρονο παιδί. Η μητέρα του στέκει όρθια πλάι. Το βλέμμα του μικρού διασταυρώνεται φευγαλέα με εκείνο του ηλικιωμένου και το παιδί αυτόματα ετοιμάζεται να σηκωθεί και να παραχωρήσει το κάθισμά του. Αλλά στην κίνηση επάνω νοιώθει το χέρι της μητέρας του στον ώμο. Τα μάτια της εξακολουθούν να κοιτάζουν έξω από το παράθυρο αλλά το χέρι της καθηλώνει πεισματάρικα τον μικρό στο κάθισμα. Μια στιγμή αμηχανίας.