ΑΠΟΨΕΙΣ

Οι εκλογές της 25ης Ιανουαρίου πλησιάζουν και όλα τα κόμματα που φιλοδοξούν να μπουν στη νέα βουλή, με όσο το δυνατόν...

Η επίθεση σε βάρος των δημοσιογράφων και των σκιτσογράφων της Γαλλικής εφημερίδας στο Παρίσι έχει όλα τα χαρακτηριστικά της απαρχής ενός ... πολυδιαφημισμένου πολέμου: Το Χαλιφάτο των Τζιχαντιστών που απειλεί καιρό τώρα με "ιερό πόλεμο" τη Δύση και κάθε ελεύθερη πένα που δεν ασπάζεται τα δόγματά του, έκανε με τον πλέον βάρβαρο και θεαματικό τρόπο, πράξεις τις απειλές του. Τα σκίτσα του Αλλάχ είναι έτοιμα για μία ακόμη φορά να διχάσουν τον πλανήτη σε "πιστούς" που είναι πρόθυμοι να σκορπίσουν θάνατο και σε "άπιστους" που προκαλούν με τις απόψεις ή τις δημοσιεύσεις τους. Η Δύση πάγωσε από την είδηση αλλά τα αντανακλαστικά της λειτούργησαν γρήγορα. Οι μεγαλύτερες εφημερίδες της Γαλλίας σε μία πρωτοφανή κίνηση αλληλεγγύης ανακοίνωσαν ότι από αύριο κιόλας θα παραχωρήσουν προσωπικό, μέσα και ό,τι άλλο χρειαστεί για να συνεχίσει τη λειτουργία της η εφημερίδα της Charlie Hebdo. Και δεν πρόκειται ασφαλώς για απλή συναδελφική αλληλεγγύη αλλά για κάτι απείρως σπουδαιότερο: την ανάγκη η ελευθερία του λόγου και η άποψη του Βολταίρου (διαφωνώ με όσα λες αλλά θα υπερασπιστώ και με τη ζωή μου το δικαίωμά σου να τα λες) να συνεχίσουν να πρυτανεύουν στις σχέσεις μας και στις ζωές μας. ​ Και το ακόμη τραγικότερο είναι πως στο βωμό των θρησκευτικών αγώνων -ακόμη και επί των ημερών μας- γίνονται οι πιο λυσσώδεις πόλεμοι και στρατεύονται οι πιο φανατισμένοι "πιστοί" για να σκορπίσουν θάνατο, φρίκη, τρόμο και οδύνη. Πίσω τους ασφαλώς και δεν κρύβονται εμπνευσμένοι θρησκευτικοί ηγέτες αλλά συμφέροντα που βολεύονται με "ιερούς πολέμους" που απαιτούν όπλα, φανατισμό, ορδές κατευθυνόμενων θρησκόληπτων, έτοιμων ανά πάσα στιγμή να γυρίσουν την ανθρωπότητα αιώνες πίσω. Η επίθεση στην εφημερίδα των Παρισίων πληροί όλες τις προδιαγραφές μίας διεθνούς τραγωδίας. Όχι γιατί χάθηκαν κάποιοι άνθρωποι αλλά γιατί αιτία να χαθούν στάθηκε το γεγονός ότι οι δημοκρατικές κοινωνίες "χωράνε" καιρό τώρα όλες τις απόψεις κι αυτό κάποιοι το θεωρούν ήδη μεμπτό και το κηρύσσουν "θανάσιμο αμάρτημα".

/«Στου Κούλε τα κριγιά νερά θα μπω κι ας ξεπαγιάσω,/ /Τη δύναμη της πίστης μου πάλι να δοκιμάσω»/ Ο Ζαχαρίας είναι...

Αλλάζουν -κατά τα τρέχοντα και τα όσα ζούμε- οι ευχές που ανταλλάσσουμε τούτες τις μέρες; Κι όμως αλλάζουν. Κάποτε οι άνθρωποι συναντιώνταν μετά την αλλαγή του χρόνου κι έλεγαν απλώς "ό,τι ποθείς" ή αν είχαν όρεξη για μεγαλύτερη ανάλυση πρόκριναν την "καλή υγεία και την ευτυχία". Φέτος όμως ακόμη κι οι ευχές άλλαξαν. Νοιώθοντας την ανάγκη να εμψυχώσουμε ο ένας τον άλλο, γράψαμε και είπαμε ευχές που ξέφυγαν από τα ειωθότα. Ανάμεσά τους ξεχώρισα το "σου εύχομαι ολόψυχα να αποκτήσεις το νέο έτος μία καλή δουλειά". Ελαφρώς ανέφικτο καθώς το ψυχανεμιζόμαστε, σε μία χώρα που μόνο λουκέτα βάζει στους εργασιακούς χώρους, επιμένουμε να ξορκίσουμε την δυσάρεστη προοπτική με ευχές για το αντίθετο. Λες και φέτος τα θαύματα θα πυκνώσουν και οι "δουλειές" θα αβγατίσουν, "Να έχετε την υγεία σας και να μην χρειαστείτε νοσοκομεία και γιατρούς". Κι αυτή η ευχή έχει το ... χάζι της. Διότι σου λέει ο ευχόμενος, αν χρειαστείς νοσοκομείο .. βάσανά σου. Και τα τάλιρα σε ευρώ να δώσεις, και οι γιατροί να μην απεργούν, και το νοσοκομειακό υλικό να 'ναι βρισκούμενο και το βιβλιάριο να κατάφερες να ανανεώσεις, πάλι κάπου μπορεί να σκαλώσει η υπόθεση. Ευχή τρίτη και ευρηματική: Άντε και του χρόνου .. σπίτια τους. Ποιοί; Ο Τόμσεν κι η παρέα τους, που μας κατσικώθηκαν και δεν λένε να μας απαρνηθούν. Και καμιά εκατοστή ακόμη ... τοκιστές και σουλατσαδόροι, που περνοδιαβαίνουν τη χώρα και βάζουν στο μικροσκόπιο ό,τι κατά την κρίση τους αξίζει και το ... κοιτάζουν σαν αρπακτικά. Ίσως ενόψει εκλογών η ... μπάλα να παίρνει και μερικούς ακόμη αλλά αυτό θα το δείξουν οι κάλπες. Ευχή και .. κατάρα συνάμα: Το σπίτι σας και τα μάτια σας ... και να μην προλάβουν τον πλειστηριασμό τα "κοράκια". Αυτό "φορέθηκε" πολύ αφ' ότου μάθαμε πως οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας έπεσαν σε "κενό νόμου" κι ενώ όλοι πρέσβευαν πως δεν θα γίνουν εν τέλη γίνονται. "Καλή χρονιά κι ακέραιη .. σύνταξη". Ακούστηκε σε καφενεία παραμονές πληρωμών. Είναι ο τόπος που ανάμεσα σε καφέδες και ρακές οι γέροντες "συγκρίνουν" πόσα ευρώ κόπηκαν από την σύνταξη του καθενός. Άσε που θυμούνται το "δώρο" και μελαγχολούν. Και στο τέλος το ρίχνουν στις ρακές και στο καλαμπούρι κι εύχονται ο ένας στον άλλο να ζήσουν πολλά χρόνια και να .. ρίξουν έξω τον προϋπολογισμό του κράτους. Κράτησα για το τέλος την ευχή με το πιο ανθρωπιστικό motto, που άκουσα φέτος: Να 'μαστε καλά και να θυμόμαστε το "άνω- θρώσκω". ("συστατικά" της λέξης άνθρωπος). Συνοδευόταν μάλιστα, κι από μαντινάδα που έλεγε: Αφήστε έξω απ' τις ευχές, των δανειστών την κρίση. Απου 'χει πλούτο στην καρδιά, χρονιά χρυσή θα ζήσει. Μ.Κ.