Η...υποκρισία στον τόπο μας, φαίνεται ότι
περισσεύει τις τελευταίες ημέρες. Πριν
καλά- καλά εκλεγεί η νέα κυβέρνηση και...
Οι εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, πέρασαν στην ιστορία. Ο κυρίαρχος Λαός αποφάσισε. Με την ετυμηγορία του, επέλεξε τον...
Τον συνάντησα τη βραδιά των εκλογών. Όταν το γλέντι στην Πλατεία Κλαυθμώνος είχε ανάψει για τα καλά κι ο πλανήτης βούιζε πως η Ελλάδα "΄έστριψε το τιμόνι αριστερά". Η αντίδρασή του με ξάφνιασε. Δεν γελούσε, δεν γλεντούσε, δεν έδειχνε χαρούμενος. Κοιτούσε στην οθόνη τον Τσίπρα να μιλάει κι ... έκλαιγε βουβά. - Έζησα και το είδα κι αυτό, πρόλαβε την ερώτησή μου. Ξέρεις, σας φαίνεται απλό, συνέχισε. Το λέτε χωρίς να νοιώθετε το βάρος του: "Νίκη της Αριστεράς στην Ελλάδα". Οι δικές μας πλάτες όμως το κουβάλησαν αυτό το φορτίο. Πήγαμε στα Ξερονήσια, κουβαλήσαμε το "στίγμα" του Αριστερού, αποκτήσαμε κόκκινο φάκελλο φρονημάτων, κρύψαμε τον Ριζοσπάστη κάτω από το πουκάμισο, φοβηθήκαμε πως θα λερώσουμε το μέλλον των παιδιών μας, ζήσαμε με το άγχος μιας επιλογής που πάντα μας βασάνιζε. Και τώρα απόψε βλέπω ένα πιτσιρίκο που χει λιγότερα από τα μισά μου χρόνια να καταφέρνει αυτό που όλοι οι Έλληνες Αριστεροί πάντα ονειρεύονταν. Όχι την εξουσία, αλλά το να πείσεις τον κόσμο πως μπορείς να τον αλλάξεις, αρκεί να πιστέψει κι ο ίδιος την δύναμή του. Σ' αυτή την κουβέντα του, βρήκα όλη την ουσία της βραδιάς. Αν κάτι άλλαξε τελικά δεν ήταν τα ποσοστά των κομμάτων ούτε ο ένοικος του Μαξίμου. Ήταν η όρεξη των πολλών -για πρώτη φορά μετά από καιρό- να πιστέψουν και πάλι στη δύναμή τους, να ονειρευτούν κάτι αλλιώτικο από αυτό που τους ετοίμασαν τα ξένα κέντρα και τα παράκεντρα της οικονομικής εξουσίας. Και να ελπίσουν. Κι αν κάτι αναμετρήθηκε δεν ήταν απλά δυο κόμματα εξουσίας αλλά τα προαιώνια "συστατικά" της ανθρώπινης νόησης: ο φόβος κι η ελπίδα. Κι ήταν και τα δύο πανίσχυρα, καθώς ο φόβος ρίζωσε τα τελευταία χρόνια γύρω μας και μέσα μας με εικόνες φτώχειας, εξαθλίωσης κι ανασφάλειας, ποιυ μας θύμιζαν εμμονικά πόσο εύκολα μπορούν να γίνουν και δικές μας τραγικές εικόνες. Όμως η ελπίδα νίκησε, ίσως γιατί είναι στην Ελληνική φύση μας να αποδεικνύουμε πως το συλλογικό ασυνείδητο -όσο κι αν τρόμαξε- διατηρεί ακόμη τη σπίθα της αισιοδοξίας. Μόνο που τώρα οι κρατούντες θα πρέπει να λογαριάσουν το ειδικό βάρος της νίκης τους, που φτιάχτηκε από το εύθραυστο "υλικό" μιας κοινωνίας εξαιρετικά ευάλωτης στις υποσχέσεις και στα οράματα. Και πρέπει αδιαλείπτως να θυμούνται τον χρησμό του Παναγιώτη Κονδύλη που έλεγε: Ελπίδα και φόβος παρεμποδίζουν την κατανόηση των ανθρώπινων πραγμάτων· η ελπίδα όμως ξεπερνιέται πολύ δυσκολότερα από το φόβο. Μ.Κ.
Σήμερα πήρα ανάσα! Είτε ξαναβουτήξω είτε όχι, έχω αέρα στα πνευμόνια και χαρά στην καρδιά. Σήμερα νιώθω πως κερδίσαμε...
Μια καινούρια εποχή αρχίζει για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Μια καινούρια εποχή νέων προσδοκιών και ελπίδας για...
Οι εκλογές ανήκουν στο παρελθόν. Οι Έλληνες ψηφοφόροι, έκαναν τις επιλογές τους και επέλεξαν τα κόμματα και τους...
/Κομμάτια σ' έκαναν Ελλάς όσοι έχουν κυβερνήσει/ /και τώρα τα κομμάτια σου ποιος θα τα συγκολλήσει;/ (Νικόλαος...
Μιά φορά κι έναν καιρό, στην εποχή που το γιαούρτι απασχολούσε μόνο την τρίτη ηλικία και όσους έφτιαχναν τζατζίκι (γιαουρτοσκόρδιον που λένε στο Κολωνάκι) εκεί στο Νότο ζούσε ένας συμπαθητικός τυπάκος που τον έλεγαν Παντελή. Σιδεράς στο επάγγελμα. Αλλά -κατά πώς νομίζουν οι περισσότεροι- ο Παντελής πίστευε πως δεν έκανε για τούτη τη δουλειά. Για άλλα προοριζόταν. "Άλλα είναι εκείνα π' αγαπώ" που λέει σοφά κι ο ποιητής. Την γυρόφερνε συχνά τούτη την κουβέντα ο σιδηρουργός. "Μωρέ, εγώ έπρεπε να γενώ πολιτικός" εκμυστηρευόταν σε φίλους και πελάτες, που μπαινόβγαιναν στο σιδεράδικο. Κι εκείνοι για να σπάσουν πλάκα τον ενθάρρυναν. Κι ο Παντελής δεν ήθελε και πολύ ενθάρρυνση, εδώ που τα λέμε. Τραβούσε μονομιάς την καρέκλα στη μέση του σιδηρουργείου, ανέβαινε πάνω κι άρχιζε να καμώνεται τον πολιτευτή. Μαζευόταν η γειτονιά. Άκουγε τα λογύδρια και ξέσπαγε σε ενθουσιώδη χειροκροτήματα. Το "Famous Pantelis show" επαναλαμβανόταν όλο και πιο συχνά. Κι οι διαβεβαιώσεις στο τέλος κάθε "προεκλογικής ομιλίας" πλήθαιναν. "Παντελή, κατέβα στις εκλογές κι εμείς θα σε στηρίξουμε". Ο κόσμος γελούσε με την ψυχή του κάθε φορά που ο σιδεράς ανέβαινε στην καρέκλα. Γιατί -ομολογουμένως- ο επίδοξος πολιτευτής, τους έλεγε ακριβώς αυτά που ήθελαν να ακούσουν. Αλλά με τον δικό του τρόπο. Όλο χωρατό και ... άγνωστες λέξεις. Οι ομιλίες ξεκινούσαν με την διάσημη πλέον φράση "θα σας κάνω μία εντριβή- διατριβή". Και μετά ο Παντελής έμπαινε κατ' ευθείαν στο ... ψητό. "Θα φέρω από μία δίμετρη Ρωσίδα σε κάθε άντρα ψηφοφόρο. Οι γυναίκες σας είναι κοντές και κουράζονται με το σπίτι και τα παιδιά. Οι Ρωσίδες θα τις .. ξεκουράσουν κι εσείς θα αλλάξετε το μενού της "φασολάδας". Λοιπόν, οι Ρωσίδες το πρωί θα βοηθούν τις γυναίκες σας και το βράδυ ... εσάς. Αλλά να τις συντηρείτε, ρεμάλια. Μη φύγουν άρον άρον για τη Ρωσία και πουν ότι είμαστε καρμίρηδες και τσιγκουναραίοι εξαπανέκαθεν". Κι αν έβλεπε κανένα συνοφρυωμένο και σοβαρό ανάμεσα στο ακροατήριο, του το ‘λεγε κατάμουτρα: "Εσένα σε "κόβω" για δύο Ρωσίδες και επειγόντως".
Στην πολιτική σκηνή της Ελλάδος συμβαίνουν τα πιο απίθανα πράγματα. Πάρτε για παράδειγμα τον πρώην πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ...
Οι εκλογές της ερχόμενης Κυριακής 25 Ιανουαρίου, είναι οι πιο κρίσιμες εκλογές στη νεότερη ιστορία της Ελλάδος.
Ο πρόεδρος της ΝΔ και πρωθυπουργός της χώρας Αντώνης Σαμαράς, θεωρείται, από πολλούς οπαδούς και στελέχη της...