Κρείττον του λαλείν το σιγάν. Του Παναγιώτη Λάμπρου*

Στις 5/11/26 δημοσιεύθηκε στον τύπο του Ηρακλείου μια ανακοίνωση της Ένωσης Αστυνομικών του Νομού Ηρακλείου με αφορμή το γνωστό περιστατικό της προσαγωγής 6 ανήλικων μαθητών και μαθητριών του 8ου Γενικού Λυκείου Ηρακλείου στην προσπάθεια των τελευταίων να προβούν σε κατάληψη του σχολείου τους, στο πλαίσιο της πανεκπαιδευτικής διαμαρτυρίας στο χώρο της εκπαίδευσης. Προσπερνώ τη συνήθη πρόθεση των λαλίστατων τα τελευταία χρόνια  αστυνομικών ενώσεων να εμφανίζονται ως οι απόλυτες (υιοθετώντας και το ανάλογο ύφος) και αποκλειστικές κάτοχοι γνώσης των πραγματικών γεγονότων άρα και της αλήθειας, παραβιάζοντας έτσι την κοινά αποδεκτή πεποίθηση που αφορά τις πολλαπλές πτυχές και οπτικές ενός συμβάντος.

Το ξεχωριστό ενδιαφέρον της ανακοίνωσης αφορά στο επιχείρημα του συντάκτη ότι οι αντιδράσεις στη προσαγωγή των μαθητών/τριών από τους Συλλόγους διδασκόντων και γονέων του εν λόγω σχολείου, της Ένωσης γονέων του Νομού, της Ένωσης λειτουργών της μέσης εκπαίδευσης και της συντριπτικής αποδοκιμασίας της από την τοπική και όχι μόνο κοινωνία «επιχειρούν να εμπλέξουν την Ελληνική Αστυνομία σε πολιτικές και ιδεολογικές αντιλήψεις».

Ο συντάκτης πεπεισμένος ότι οι αστυνομικοί έπραξαν το σωστό δηλώνει ότι «επέλεξαν να κάνουν αυτό που προβλέπει ο νόμος και επιβάλλει το καθήκον τους» και ακόμη ότι «η Αστυνομία δεν λειτουργεί με ιδεολογικά κριτήρια, αλλά  με βάση το νόμο και το καθήκον της». Ειλικρινά δεν ξέρω, μετά από αυτά, πόσο ασφαλείς οφείλουμε να νιώθουμε, στο βαθμό που η ασφάλεια και προστασία μας αφορά σε σημαντικό βαθμό την Αστυνομία, όσοι κατοικούμε στην πόλη και ευρύτερα στο Νομό Ηρακλείου.

Κι αυτό επειδή ένας αστυνομικός υπάλληλος εκπροσωπώντας το σύνολο των συναδέλφων του δεν μπορεί να διακρίνει στοιχειωδώς τις διαβαθμίσεις στην εκτέλεση ενός νόμου που ενδεχομένως πηγάζουν για παράδειγμα από την ηλικία των εν δυνάμει δραστών  όπως καλή ώρα στο συγκεκριμένο συμβάν. Το πράγμα γίνεται ακόμη χειρότερο όταν ο φορέας  της αστυνομικής εξουσίας δεν μπορεί ν’ αντιληφθεί ότι ο νόμος δεν είναι ιδεολογικά ουδέτερος και κατά συνέπεια ούτε οι εντελλόμενοι να τον «εκτελέσουν», ιδιαίτερα μάλιστα σε κοινωνίες που τις τελευταίες δεκαετίες αμφισβητείται από τη συντριπτική πλειοψηφία των μελών τους ότι οι αποφάσεις παίρνονται με δημοκρατικό τρόπο και ότι οι αποφάσεις αυτές συνάδουν με τις σχετικές προβλέψεις του ύψιστου συνταγματικού νόμου.

Ο συντάκτης φαίνεται να αγνοεί(;) ότι η ελληνική κοινωνία ταλανίζεται από νόμους με σαφή ιδεολογική στόχευση που αφενός πλήττουν τη συντριπτική πλειοψηφία της, αφετέρου εξυπηρετούν τα συμφέροντα μιας ευάριθμης οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Του θυμίζω, απλώς για να μην ξεχνιόμαστε, ότι η κατάρρευση του βιοτικού επιπέδου των πολλών από το 2010 και εντεύθεν οφείλεται σε συγκεκριμένους νόμους χωρίς ποτέ αυτοί να ερωτηθούν. Το ίδιο και η στήριξη των τραπεζών, την ανακεφαλαίωση των οποίων ο νόμος έθεσε στις πλάτες της ελληνικής κοινωνίας, η ιδιωτικοποίηση της υγείας, της εκπαίδευσης, της ενέργειας, των πάλαι ποτέ δημοσίων μεταφορών, η λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων και πολλά άλλα των οποίων ουκ έστιν αριθμός που προέκυψαν από σχετικούς νόμους. Με νόμους επίσης αρπάζεται η πρώτη κατοικία από ευάλωτους ανθρώπους για την εξυπηρέτηση ντόπιων και ξένων κερδοσκόπων.

Με νόμους εξοπλίζονται οι δυτικές κοινωνίες σήμερα για την αντιμετώπιση εσωτερικών και εξωτερικών εχθρών που διαρκώς ανακαλύπτονται ολισθαίνοντας σε νέο πολεμικό αιματοκύλισμα μπροστά στον οποίο οι μεγάλοι πόλεμοι του προηγούμενου αιώνα θα φαντάζουν αψιμαχίες. Με σειρά νόμους τέλος το ρατσιστικό καθεστώς της Νότιας Αφρικής παλιότερα, του Ισραήλ σήμερα, διέκριναν τους ανθρώπους σε κατηγορίες και εφάρμοζαν και δυστυχώς εφαρμόζουν και σήμερα γενοκτονικές πολιτικές. Στο σύνηθες γνωστό αντεπιχείρημα κάποιων ότι ο νόμος συνιστά τη συμπύκνωση  λειτουργίας  της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, θα συμφωνούσα εάν η τελευταία δεν είχε καταντήσει σκιά του εαυτού της.

Σε ότι αφορά τη στυγνή «εκτέλεση του καθήκοντος» που επισείει ο συντάκτης της ανακοίνωσης θα του θύμιζα πως η στυγνή επίκλησή της ανασύρει στη μνήμη εποχές και ανθρώπους που η ιστορία έχει καταγράψει σε μαύρες σελίδες και οι οποίες αποτελούν όνειδος για την ανθρωπότητα. Γι’ αυτό εάν δεν έχει το θάρρος να ζητήσει συγγνώμη αφού τα λάθη είναι ανθρώπινα, θα τον συμβούλευα -και να με συγχωρέσει- κρείττον το σιγάν.

***Ο Παναγιώτης Λάμπρου είναι καθηγητής στο 8ο Γενικό Λύκειο Ηρακλείου

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του ekriti.gr

Διαβάστε επίσης:

Ηράκλειο: Αντιδράσεις για τις προσαγωγές έξι μαθητών του 8ου Λυκείου