Απόψεις

Ένα αυτονόητο γεγονός μετουσιώνεται σε ιστορική στιγμή για την εκπαίδευση. Του Γ. Μακράκη

γιώργος μακράκης

Σήμερα με την ανακοίνωση των εκπαιδευτικών που διορίζονται στην Ειδική Αγωγή και Εκπαίδευση, ολοκληρώνεται η διαδικασία διορισμού των 4.500 εκπαιδευτικού προσωπικού πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, μελών ειδικού εκπαιδευτικού και ειδικού βοηθητικού προσωπικού. Ο δρόμος των διορισμών στην Ειδική Αγωγή άνοιξε με την πολιτική απόφαση τον Σεπτέμβριο του 2018, ακολούθησε το σχετικό ΦΕΚ τον Μάρτιο του 2019 (τχ. Β΄864/12-03-2109), τον επόμενο μήνα εκδόθηκε από το ΑΣΕΠ η προκήρυξη και στις 5 Αυγούστου του 2020 παίρνουν σάρκα και οστά οι μόνιμοι διορισμοί με την κοινοποίηση των ονομάτων.

Η είδηση αυτή αποτελεί για τη Δημόσια Εκπαίδευση μια σημαντική ιστορική στιγμή, χωρίς καμία δόση υπερβολής. Και είναι ιστορική για δύο βασικούς λόγους: Για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού κράτους διορίζεται μόνιμο εκπαιδευτικό προσωπικό στα σχολεία της ειδικής αγωγής και στις δομές της ειδικής εκπαίδευσης και για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια αδιοριστίας πραγματοποιείται διαδικασία μόνιμων διορισμών μέσω της προκήρυξης (Αριθμός 3ΕΑ/2019) του ΑΣΕΠ.

Ένα αυτονόητο γεγονός δηλαδή, όπως είναι η ύπαρξη μόνιμου εκπαιδευτικού προσωπικού στα Δημόσια Σχολεία και κυρίως δε στα σχολεία που φοιτούν μαθητές με αναπηρία και ιδιαίτερες εκπαιδευτικές ανάγκες δεν ήταν καθόλου αυτονόητο στη χώρα μας. Μαθητές που χρειάζονται συναισθηματική σταθερότητα και δέσιμο με εκπαιδευτικούς ειδικής αγωγής, λόγω της αδιοριστίας δεν μπορούσε στις περισσότερες περιπτώσεις να εξασφαλιστεί.

Η εκπαιδευτική κοινότητα πάλεψε όλα αυτά τα χρόνια τόσο σε θεσμικό όσο και κινηματικό επίπεδο για μόνιμους διορισμούς στην εκπαίδευση και θα συνεχίσει να διεκδικεί, αφού υπάρχουν χιλιάδες εκπαιδευτικές ανάγκες και στη Γενική Εκπαίδευση που καλύπτονται κάθε χρόνο με συμβασιούχους - αναπληρωτές εκπαιδευτικούς. Ένα αίτημα που δεν έχει χαρακτηριστικά συντεχνιακής λογικής, καθώς αφενός το μόνιμο και σταθερό εκπαιδευτικό προσωπικό στα δημόσια σχολεία συμβάλει στην ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης, στην κάλυψη παιδαγωγικών και κοινωνικών αναγκών και αφετέρου η εκπαίδευση, ως δημόσιο κοινωνικό αγαθό, προϋποθέτει τις ίσες ευκαιρίες για μόρφωση, γνώση και μάθηση σε όλα τα παιδιά.

Γιώργος Μακράκης, Δάσκαλος

Πρόεδρος του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε. «Δ. Θεοτοκόπουλος»

Μέλος Ε.Ε. ΑΔΕΔΥ

Απόψεις

Ένα γράμμα από το Μέτωπο. Του Εμμανουήλ Χαλκιαδάκη

28η οκτωβρίου

Στις 28 Οκτωβρίου η Ελλάδα γιορτάζει την είσοδό της στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τις μεγάλες νίκες του ελληνικού στρατού εναντίον των φασιστικών ιταλικών δυνάμεων του Μπενίτο Μουσολίνι. Είναι ίσως η μόνη χώρα που γιορτάζει την αρχή και όχι το τέλος του πολέμου και αυτό εξηγείται από το γεγονός ότι, ήδη από το 1941, οι ίδιοι οι Έλληνες αυθόρμητα γιόρτασαν την επέτειο, που καθιερώθηκε αργότερα, το 1944, ενώ οι εμφύλιος που ακολούθησε δεν τους άφησε να χαρούν το τέλος της εμπόλεμης κατάστασης και της Κατοχής. Στον πόλεμο αυτό, πέρα από την αρνητική απάντηση του δικτάτορα Μεταξά απέναντι στις ιταλικές αξιώσεις, σύσσωμος ο ελληνικός λαός πολέμησε τους εισβολείς με πρωτόγνωρο ενθουσιασμό, τόσο τα ιταλικά όσο και -αργότερα- τα ναζιστικά στρατεύματα. Τα γράμματα που έχουν σωθεί από το Μέτωπο αποτελούν μία καλή μαρτυρία για το πώς αντιμετώπιζαν οι καθημερινοί απλοί στρατιώτες, που πολεμούσαν για την ελευθερία της πατρίδας τους, τις δύσκολες καταστάσεις του πολέμου και αντικατοπτρίζουν την ελπίδα τους για την τελική νίκη. 

Στο πλαίσιο αυτό, δημοσιεύω τμήμα της επιστολής του παππού μου Ανδρέα Πλευράκη προς τους γονείς του. Ο τελευταίος πολέμησε στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα (οχυρό Νυμφαίας). Η επιστολή γράφτηκε λίγες εβδομάδες πριν από την επίθεση των Γερμανών (συγκεκριμένα, στις 21.2.1941). Σε αυτήν γίνεται αναφορά στον αδελφό του που τραυματίστηκε (πρόκειται για τον αδελφό του Γεώργιο που πολεμούσε τους Ιταλούς, από ό,τι μου είχε αναφέρει ο παππούς μου, στο μέτωπο της Ηπείρου), αλλά και στον αδελφό του Βασίλη που κατατάχθηκε στο στρατό. Τρεις αδελφοί… Και οι τρεις πολεμούσαν για την πατρίδα τους.  Εκείνο, όμως, που είναι ιδιαίτερα σημαντικό στην επιστολή είναι πώς αντιμετωπίζει τον τραυματισμό του αδελφού του. Παρά τη λύπη του, τον θεωρεί αναπόφευκτο, για την νίκη στον πόλεμο. Κάνει εντύπωση στον αναγνώστη η ελπίδα του για τη νίκη. Πιστεύει ότι στο τέλος ο ελληνικός στρατός θα νικήσει, γιατί ο αγώνας του είναι δίκαιος, γιατί πολεμά για την ελευθερία του και πιστεύει ότι με τη βοήθεια του Θεού και με υπομονή θα πετύχει την τελική νίκη. Στα απλά, καθαρά και σύντομα λόγια ενός απλού υποδεκανέα, που στοχεύουν και στο να δώσουν θάρρος στους γονείς του, μπορεί ο αναγνώστης να κατανοήσει το κλίμα του πολέμου, το αίσθημα πως πρόκειται για έναν δίκαιο αγώνα που πρέπει ο συντάκτης του γράμματος και οι συμπολεμιστές του να κερδίσουν με κάθε θυσία και την πίστη πως στο τέλος θα τα καταφέρουν. Και το αίσθημα αυτό δεν ήταν μόνο του παππού μου, αλλά και χιλιάδων Ελλήνων που πολέμησαν εναντίον του φασισμού και του ναζισμού, την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. 

τμήμα της  αδημοσίευτης επιστολής του 1941
τμήμα της αδημοσίευτης επιστολής του 1941

Συγκεκριμένα, στην επιστολή αναφέρονται τα ακόλουθα, μεταξύ άλλων (έχει διατηρηθεί ο τρόπος γραφής του γράφοντος, ενώ επισυνάπτεται και τμήμα της επιστολής):
«[…] τή νά κάνει κανείς, πόλεμος γίνετε καί χωρίς τραυματίες καί θυσίες δέν μπορή νά γίνη γιά να νικήσωμε καί θά νικήσωμε διότι ένας λαός που πολεμά γιά τήν ελευτερία του τόν βοηθά ο Θεός μόνο υπομονή πρέπει νά κάνωμε καί θάρθη η  ώρα η καλή. […]».
Πολλές φορές τα λόγια είναι φτωχά, για να περιγράψει ένας ιστορικός ένα γεγονός που απέχει χρονικά από το σήμερα. Ωστόσο, οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές, μέσα από τα γράμματά τους,  μπορούν να μας δείξουν καλύτερα τα συναισθήματά τους και να δημιουργήσουν νέα σε μας που τα διαβάζουμε. Το σίγουρο είναι πως νιώθει κανείς υπερηφάνεια για όλους αυτούς τους καθημερινούς ανθρώπους, όλους αυτούς του αφανείς ήρωες, που πολέμησαν για μία ελεύθερη χώρα…

 

***Ο Εμμανουήλ Χαλκιαδάκης είναι  Διδάσκων (Ε.ΔΙ.Π.) στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, Επιστημονικός Συνεργάτης Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας, Πανεπιστημίου Χάρβαρντ (Κ.Ε.Σ.)