Απόψεις

Αφιλτράριστα και «γαλλικά»! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

βρισιές

Το εγχειρίδιο του «πολιτικού βωμολόχου», χωρίς ίχνος αιδούς από σημαντική μερίδα του πολιτικού μας κόσμου, θα γινόταν best seller όποτε κι αν αυτό εκδοθεί.

Ένα απάνθισμα της νεοελληνικής κακογουστιάς από εκπροσώπους του πολιτικού κόσμου, στολίζει καθημερινά τα πρωτοσέλιδα του εντύπου και ηλεκτρονικού τύπου.

Πολιτική με «γαλλικά», με προσβλητικές και υβριστικές δηλώσεις, γνήσιες «γαλλικές» εκφράσεις, σεξουαλικά υπονοούμενα, λαϊκά καντήλια, από μορφωμένους αλλά χωρίς παιδεία, πολιτικούς και αυτοδιοικητικούς ταγούς μας. Στόχος, να μπουν στο μάτι των αντιπάλων, να κάνουν τον «καμπόσο» στους κομματικούς τους φίλους, να αναπαραχθούν, να «γράψουν» στις τηλεοπτικές ειδήσεις. Κάτι σαν το αλατοπίπερο στην ύλη, των μέσων ενημέρωσης.

Οι χειροδικίες, στους χώρους «λατρείας» της πολιτικής όπως Βουλή, δημοτικά συμβούλια, τηλεοπτικά πάνελ, έχουν πολύ καιρό να απασχολήσουν τα δελτία ειδήσεων. Έχουμε να δούμε τέτοιες σκηνές, μη ενταγμένες στον πολιτικό πολιτισμό μας, από την αλήστου μνήμης εποχή, πρωινής εκπομπής, με χειροδικία και κατάβρεγμα πολιτικών προσώπων.

Αντίθετα, αθυροστομίες, ειρωνείες, φωνασκίες, χειρονομίες, αγριάδα και βίαιες αποχωρήσεις, είναι καθημερινά φαινόμενα, αλλά δεν συγκινούν κανέναν πλέον. Γίνανε συνηθισμένα.

Και όλα αυτά, όταν υπάρχει ο αδηφάγος φακός της δημοσιότητας, για να κλέψουν λίγα λεπτά δημοσιότητας σε τηλεοπτικά προγράμματα και στις παραπολιτικές στήλες των εντύπων.

Και όλα αυτά για το ευ αγωνίζεσθαι, στην πολιτική και αυτοδιοικητική σκακιέρα. Φυσικά δεν μιλάμε για το σύνολο του πολιτικού κόσμου. Υπάρχουν και οι σοβαροί πολιτικοί που πριν εκστομίσουν μια λέξη, τη βουτάνε πρώτα στο μυαλό.

«Μιλάνε» με επιχειρήματα, με ορθό πολιτικό λόγο, χωρίς να περιλαμβάνουν στο λεξιλόγιο τους, κουτσαβάκικες εκφράσεις, ύβρεις, φράσεις εντυπωσιασμού και ατάκες βόθρου.

Σε πιθανές παρατηρήσεις για την απρεπή εκφορά του λόγου, είναι γνωστό το μοτο «απολογούμαι μόνο στους ψηφοφόρους μου» δηλαδή δεν απολογείται σε κανέναν!

Οι ηγέτες των πολιτικών και αυτοδιοικητικών ομάδων, καθώς και  το σύνολο του δημοσιογραφικού κόσμου, θα πρέπει να πάρουν μέτρα προφύλαξης, για να μην μετεξελιχθεί ο δημόσιος λόγος σε απόλυτη ισοπέδωση, σε αρένα κακογουστιάς, με «γαλλικά» του υποκόσμου αλλά και με υπονοούμενα σεξιστικά και προσβλητικά. Για να μην επιβαρυνθεί περισσότερο η ήδη προβληματική εικόνα του πολιτικού συστήματος. Οι ηγέτες να γίνουν «κόφτες» των συνεργατών τους που ηδονίζονται με τα «γαλλικά» και τα μέσα, έντυπα και ηλεκτρονικά, να σταματήσουν να προβάλλουν ανελλιπώς και σε περίοπτη θέση τον κακόγουστο λόγο, τις υβριστικές ατάκες, να για κερδίσουν μερικά ακόμη «ψίχουλα» τηλεθέασης και πώλησης εντύπων, αδιαφορώντας για την αμετροέπεια, τη θρασύτητα και τον χλευασμό που εκπέμπουν, απαξιώνοντας το πολιτικό προσωπικό, που είναι και οι πελάτες τους.

Μερίδιο ευθύνης έχουμε κι εμείς οι πολίτες που μας αρέσουν οι εξυπνακίστικες φαρμακερές ατάκες ενός πολιτικού, αδιαφορώντας για το παραγόμενο έργο στην κοινωνία.

Ας φροντίσουμε όλοι, να μπει ένα χαλινάρι στη γλώσσα πολλών πολιτικών που στοχεύουν να ικανοποιήσουν διχαστικές και έντονης οξύτητας αντιπαλότητες και να κερδίσουν το σταυρό της προτίμησης των φανατικών οπαδών του κόμματος τους στις επόμενες εκλογές.
Καλλιέργεια πολιτικού ήθους και επιμόρφωσης, είναι αναγκαία για την ανύψωση του επιπέδου του πολιτικού προσωπικού μιας Χώρας.

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

 

Απόψεις

Το δέντρο και ο Θωμάς. Του Ηρακλή Φίλιου

δεντρο

Κάποιοι μαθητές του Χριστού απαιτούσαν πρωτοκαθεδρίες, κάποιος άλλος Τον πρόδωσε και κάποιος άλλος Τον αρνήθηκε. Κάποιες φορές δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται τον ρόλο τους, τη θέση τους, την διακονία τους. Η διακονία δεν σημαίνεται από πρώτες θέσεις, τιμές και αξιώματα.

Ο απόστολος Θωμάς δεν αμφισβήτησε τη θεότητα του Χριστού, το γεγονός ότι είναι ο Υιός του Θεού. Αλλού σκάλωσε. Ενδεχομένως να μπορούσε να αποτελεί έναν ακόμη εμπειρικό φιλόσοφο και να έκανε εύκολα παρέα με τον Hume και Berkeley. Ο Θωμάς ζητούσε αποδείξεις. Δεν πίστευε πως έχει μπροστά του τον αναστημένο Χριστό. Απαιτούσε το σίγουρο, το θαύμα, την ασφάλεια, που θα τον οδηγούσαν στην παραδοχή, στη βεβαιωμένη πίστη, πίστη που θα εξασφαλιζόταν μέσα από την απόδειξη.

Το 1710 ο George Berkeley στην εργασία του με τίτλο ‘’A Treatise Concerning the Principles of Human Knowledge’’ θέτει για πρώτη φορά το εξής ερώτημα: ‘’Εάν ένα δέντρο πέσει στο δάσος και κανείς δεν είναι κοντά για να το ακούσει, θα κάνει θόρυβο;’’ Σε πείσμα όλων όσων καταφάσκουν στο παραπάνω ερώτημα, ο Berkeley απαντάει πως όχι μόνο δεν θα ακουστεί ο θόρυβος, αλλά το δέντρο αυτό δεν υπάρχει καν. Αν ο Θωμάς τοποθετούταν στο παραπάνω σκηνικό με το δέντρο, προκειμένου να πειστεί για τον θόρυβο που θα έκανε το πέσιμο του δέντρου, έπρεπε οπωσδήποτε ο ίδιος να βρίσκεται σε απόσταση που θα του επέτρεπε να έχει την εμπειρία της ύπαρξης του δέντρου, αλλά και την εμπειρία του θορύβου από το πέσιμο του. Οι αισθήσεις θα του παρείχαν την βεβαίωση αυτή.

Ο Θωμάς πιστεύει πως μπροστά του στέκεται ο Χριστός επειδή αγγίζει τις πληγές του Χριστού. Η αίσθηση αυτή είναι που τον βεβαιώνει και εμπειρικά επαληθεύει όσα εκείνος πιστεύει για το πρόσωπο του Χριστού. Η ύπαρξη του Χριστού ταυτίζεται με την αντίληψη ότι αυτός είναι όντως ο Χριστός μέσα από την παρουσία των πληγών. Ο Θωμάς δεν διαφέρει σε τίποτε από έναν εμπειρικό φιλόσοφο. Θα μπορούσε κάλλιστα να ομολογήσει πως ‘’το είναι ταυτίζεται με το αντιλαμβάνεσθαι’’ (esse est percipi κατά Berkeley). Δεν μπορεί το πρόσωπο ενώπιον του Θωμά να είναι ο Χριστός, σε περίπτωση που η ύπαρξη Του δεν επαληθευτεί, δεν βεβαιωθεί μέσα από την ασφάλεια των αισθήσεων.

Η μέθοδος όμως που χρησιμοποιεί ο Θωμάς αντιβαίνει στους λόγους του Χριστού ‘’μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες’’ (Ιω. 20, 29). Ο Θωμάς δείχνει να μην έχει εμπειρία του Θεού. Αν είχε την εμπειρία αυτή δεν θα ταλαιπωρούσε τον Λόγο του Θεού με αποδείξεις. Ο Θεός παραμένει άγνωστος σ’ Εκείνον. Ένας ‘’τυφλός’’ απόστολος που δεν αντιλαμβάνεται τις ενέργειες του Θεού, καθότι όπως μας λέει ο Γρηγόριος Νύσσης ‘’τοῦ δέ Θεὸν ἐν σαρκὶ πεφανερῶσθαι ἡμῖν ὁ τὰς ἀποδείξεις ἐπιζητῶν, πρὸς τὰς ἐνεργείας βλεπέτω’’. Εφόσον ο Θωμάς είχε γνωρίσει τον Χριστό, Τον ακολουθούσε, είχε αποκτήσει μία σχέση μαζί Του, θα είχε και την ανάλογη εμπειρία. Η εμπειρία αυτή βεβαιωνόταν μέσα από τη σχέση. Δεν υφίσταται εμπειρία χωρίς σχέση, όπως δεν υφίσταται σχέση χωρίς πρόσωπα. Εδώ υπάρχουν και τα πρόσωπα και η σχέση.

Το τραύμα του ανέραστου ηθικισμού εξαπλώνεται σε κάθε έκφανση βιώματος και μετατρέπει το βίωμα σε ιδεολογία. Οι άνθρωποι απαιτούν. Οι χριστιανοί απαιτούν περισσότερο και περισσότερα. Απαιτούν το θαύμα για να πιστέψουν. Απαιτούν από τον γέροντα - θρησκευτικό γκουρού να τους βεβαιώσει για όσα τους απασχολούν, περισσότερο δε για τα έσχατα, αδυνατώντας την ίδια στιγμή να γνωρίσουν το παρόν, μην μπορώντας να γνωρίσουν την ζωή πριν από τον θάνατο. Απαιτούν από τον γέροντα να λάβει θέση σε θέματα που δεν έχουν καμία σχέση με τα πνευματικά (όπως με το εμβόλιο κατά του covid 19) και τότε πείθονται και φανατίζονται με άκρως εξτρεμιστικό τρόπο πολλές φορές. Απαιτούν τον εγκλωβισμό του γεγονότος της Αναστάσεως σε χωροχρονικά όρια, όρια που φτιάχτηκαν από τους ανθρώπους, όχι όμως από τον Θεό. Απαιτούν το θαύμα, έτσι ώστε να βεβαιωθούν για την μη μετάδοση του ιού από την Θεία Ευχαριστία. Όλες αυτές οι απαιτήσεις μετατρέπουν τον Θεό σε είδωλο. Εάν λοιπόν ο Θεός μπορεί να ιδωθεί, τότε πάει και η εμπειρία, πάει και η μετοχή, πάει και η κοινωνία, πάει και η σωτηρία.

Ο ατομοκεντρισμός του Θωμά κολάκευε τον ναρκισσισμό του. Στο πέρας του ναρκισσισμού, το πρόσωπο του Χριστού. Η ωραιοπάθεια του δεν του άφησε περιθώρια για μετοχή σ’ ένα ακόμη κοινωνικό γεγονός, γεγονός μετοχής με τους υπόλοιπους μαθητές που είχαν βεβαιωθεί για το πρόσωπο του Χριστού χωρίς τις απαραίτητες αποδείξεις. Αποκομμένος λοιπόν από την ομήγυρη των άλλων μαθητών, στέκεται ασυγκίνητος από την νίκη του θανάτου μέσα από τον θάνατο. Αδυνατώντας να αναγνωρίσει την παρουσία του αναστημένου Χριστού, στροβιλίζει γύρω από τις αμφιβολίες του, εξωθώντας τις μάλιστα.

Το δέντρο υπήρχε; Ο Θωμάς το είδε; Ο Θωμάς είδε; Βίωσε; Πίστεψε; Πώς έφτασε στον Θεό; Θα πει ο Χρήστος Γιανναράς: ‘’Φτάνουμε στον Θεό μέσα από ένα τρόπο ζωής, όχι μέσα από ένα τρόπο σκέψης… Δεν χρειάζεται λογικές αποδείξεις ή θεωρητικές κατοχυρώσεις αυτός ο δεσμός, παρά μόνο αν διαταραχθεί η ίδια η σχέση. Μόνο τότε την πραγματικότητα της ζωής προσπαθούν να υποκαταστήσουν τα επιχειρήματα της σκέψης’’.

Γράφει ο: Πρεσβύτερος Ηρακλής Φίλιος (Βαλκανιολόγος, Θεολόγος) - Κληρικός Ι.Μ. Σταγών & Μετεώρων

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

"Εἰρήνη ὑμῖν". Κυριακή του Θωμά

Ο ρόλος της Εκκλησίας της Κρήτης στην Επανάσταση του 1821. Του Μανόλη Κ. Μακράκη*