Η Χρονιά Κρίσης της Άγκυρας

 

 *του Μηνά Ρασούλη

Αν προσπαθήσετε να μάθετε για τα πολιτικά δρώμενα στην γείτονα χώρα Τουρκία , μπορεί και να χαθείτε στα δαιδαλώδη πολιτικοοινομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει αυτή την στιγμή το ηγετικό κόμμα AKP του Ερντογάν.

Αυτό όμως που συμβαίνει τώρα , είναι η προσπάθεια χαλιναγώγησης της δικαστικής εξουσίας  στο κυνήγι της  διαφθοράς  του πολιτικού  και επιχειρηματικού  κατεστημένου , αλλά  και στα νέα οικονομικά τζάκια που έχουν δημιουργηθεί.

Η συνύπαρξη με τους Τούρκους είναι μοιραία και δεν θα πάψουμε να είμαστε γείτονες ,  μάλιστα θεωρούμενοι από τους Τούρκους ως οι καλύτεροι φίλοι των,  στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν με όλα τα ασιατικά κράτη.

Η πολιτική πορεία των,  ιδιαίτερα μας ενδιαφέρει , και κυρίως η δραστήρια αντιπολιτευτική δραστηριότητα των τελευταίων μηνών,  αλλά και το κυρίαρχο επιθετικό πολιτικό πνεύμα του Ερντογάν, που τους τελευταίους μήνες παρατηρεί όχι μόνο μία οικονομική κρίση να τον πλησιάζει , αλλά και πατροπαράδοτοι εσωτερικοί σύμμαχοι,  που μαζί τους είχε δώσει τόσους κοινούς αγώνες να τον εγκαταλείπουν.

Ο Φετουλάχ Γκιουλέ, του κινήματος ‘Hizmet”,  που τόσα είχε προσφέρει στην Αμερικάνικη προσέγγιση και στις κοινότητες της διασποράς  οι επιδιώξεις του προέδρου για δημιουργία νέου κόμματος  , η απογοήτευση της επιστημονικής κοινότητα , αλλά και του φιλελεύθερου  μεσαίου χώρου ψηφοφόροι,  είναι μερικά από τα προβλήματα σε αυτό το ανατολίτικο παζάρι που εξελίσσεται, αλλά και οι απώλειες των εκλογικών χώρων, που διαφαίνονται.  

Η κοινωνία πάντα ήθελε τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της αλλά τελευταία έχει απογοητευθεί από τον ρυθμό μεταρρυθμίσεων , αλλά και από τις συνεχόμενες αποτυχίες  της εξωτερικής πολιτικής σε Ευρώπη και Ασία.

Ο στόχος στην μετάβαση στη θέση του προέδρου  τον Αύγουστο,  από τον  Ερντογάν,  αρχίζει να είναι μετά εμποδίων με καθοριστικό αποτέλεσμα  η αντίδραση των ψηφοφόρων στις τοπικές εκλογές  την Άνοιξη .  

Μετά από ανάλυση των τοπικών και βουλευτικών εκλογών στην Τουρκία τα τελευταία 30 χρόνια οι Τούρκοι ψηφοφόροι τιμωρούν την διαφθορά στις κάλπες. 

  Οι ψήφοι του κυβερνώντος κόμματος μειώθηκαν από 47% το 2007 , σε 39% το 2009, όταν η ανεργία αυξήθηκε , και ο τριμηνιαίος ρυθμός έφθασε στον πάτο. Η συντηρητική παράταξη  ήταν μέχρι στιγμής αδιάφορη εφόσον η οικονομία  κυλούσε ικανοποιητικά.  

Η ανοιξιάτικη όμως πολιτική κρίση ενδεχομένως να σηματοδοτήσει και πολιτικές εξελίξεις. Η πρόθεση πάντως είναι η νομική κάλυψη της εκτελεστικής εξουσίας για μεγαλύτερο έλεγχο της δικαιοσύνης, παρά την κριτική και  παρατηρήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό όμως ίσως να μην είναι και το καλύτερο για την τουρκική κοινωνία , αλλά και τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της. Είδομεν.