Μνημόνιο

ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Η μισή μου καρδιά στις ... Βρυξέλλες βρίσκεται

Ας ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα. Ανήκω σ' εκείνη την τελευταία γενιά Ελλήνων που μπορεί να αφηγηθεί ακόμη τις μέρες της καλοπέρασης. Η προηγούμενη μπορούσε να αφηγηθεί τον πόλεμο και τη φρίκη του κι η επόμενη θα κρέμεται από τα χείλη μας όταν θα αναπολούμε τις εποχές της ευημερίας: τότε που η εργασία ήταν συνάρτηση της εργατικότητας του καθενός, η αμοιβή της ήταν συνάρτηση γνώσεων και η ποιότητα της ζωής μας -πέρα από φόρους και υποχρεώσεις- είχε περιθώρια για γλέντια, ταξίδια κι ένα σωρό ...περιττά, που κάναν πιο καλή παρέα στα ... απαραίτητα. Εν ολίγοις, είμαι εκπρόσωπος της τελευταίας γενιάς Ελλήνων, που θυμάται πως είναι να ζεις, κι όχι απλά να επιβιώνεις. Τα μνημόνια, οι δανεισμοί κι οι οικονομικές εξαρτήσεις πλήγωσαν την περηφάνια μου, μείωσαν την αξιοπρέπειά μου και άλλαξαν σε μικρό διάστημα κάθε σταθερή της ζωής μου που θεωρούσα αδιαπραγμάτευτη. Συνήθισα την εικόνα ανθρώπων που ξεσπιτώνονται, ξενιτεύονται, χρεοκοπούν, αυτοκτονούν. Συνήθισα το ξεπούλημα της Πατρίδας μου και χόρτασα ... ΤΑΙΠΕΔ, "αξιοποιήσεις κρατικών εκτάσεων", επενδυτές από Κίνα, Ρωσία κι ... όπου γης που μυρίστηκαν "φιλέτα" σε τιμές ευκαιρίας. Συμβιβάστηκα με ... εκπτώσεις στο σύστημα Υγείας, στο σύστημα της Παιδείας, στο μισθό μου, στη σύνταξη των γονιών μου, στα μέτρα πρόνοιας και σε κάθε έννοια που σήμαινε "ποιότητα ζωής, πρόοδο ή ανάπτυξη". Ανέχτηκα φόρους επί φόρων που ήταν άδικοι κι ίσως κι αντισυνταγματικοί και με έφτασαν στο ... αμήν, ανέχτηκα ένα κάρο δυσνόητους οικονομικούς όρους που ήταν αφορμή για περικοπές κι ανέχτηκα κι ένα συρφετό από ντόπιους και ξένους τραπεζίτες, καιροσκόπους και λοιπούς οικονομοφωστήρες που βάλθηκαν να πελεκούν τη ζωή μου και να την αποστεώνουν. Και τώρα ναι, θέλω τα δύσκολα και τα ακατόρθωτα: Θέλω να σηκώσω κεφάλι, να πάρω τη ζωή μου πίσω, να ξαναπιάσω το νήμα από εκεί που κόπηκε. Κι ακόμη θέλω μισθό με αξιοπρέπεια, σύνταξη που να σέβεται τους κόπους μιας ζωής, σχολεία που να μορφώνουν τα παιδιά μου, σύστημα υγείας που να με φροντίσει στα δύσκολα και εν γένη θέλω γρήγορα πίσω την Ελλάδα της ανάπτυξης, της προκοπής και της προόδου. Και είμαι ανυπόμονη γιατί οι "ανάσες αξιοπρέπειας" δεν μου φτάνουν. Θέλω όλο μου το οξυγόνο πίσω ΤΩΡΑ. Και βιάζομαι αλλά μία φωνούλα λογικής ψιθυρίζει μέσα μου πως αυτούς τους ... δανειστές ή θεσμούς, ή όπως αλλιώς τους αποκαλούν δεν θα μπορέσω να τους βγάλω εντελώς, έτσι γρήγορα από τη ζωή μου. Γιατί στο τέλος του μήνα θέλω να είμαι όρθια κι αξιοπρεπής αλλά θέλω συνάμα να πάρω στο ακέραιο τον μισθό μου, να βρουν οι γονείς μου σύνταξη στο λογαριασμό τους και να μη μου κοστίσει ο ελληνικός μου τσαμπουκάς κάτι ανεπανόρθωτο. Κι αυτή η φωνούλα επιμένει πως ο τσαμπουκάς έχει όρια. Ιδίως όταν ...

11:56 | 24/02/2015