EKRITI.GR

Κάποτε έλεγες "Ζω στην Ελλάδα" κι ένιωθες ότι ανήκεις στον .. περιούσιο λαό του πλανήτη (με την ευρύτερη έννοια). Ήξερες ή έστω πίστευες πως στη γειτονιά σου δεν πεθαίνουν παιδιά από την πείνα. Αυτά συνέβαιναν μόνο στη .. Μπιάφρα. Τα 'βλεπες αποστεομένα, τα λυπόσουν πρόσκαιρα, τα ξεχνούσες εύκολα ... Έπειτα, πίστευες πως ο Παράδεισος είναι γύρω σου. Ειδικά αν ήσουν στην Κρήτη. Όμορφες ακρογιαλιές, ήλιος να λαμπυρίζει οκτώ μήνες το χρόνο, γελαστοί άνθρωποι, καλοπροαίρετοι και φιλότιμοι κι ένα τοπίο ευλογημένο. Κι αυτά έμοιαζαν αδιαπραγμάτευτα. Αυτονόητα και δεδομένα. Κι ύστερα .. ήρθαν οι μέλισσες. Οι μύθοι μας άρχισαν να καταρρίπτονται ο ένας πίσω από τον άλλο. Τα παιδιά μας άρχισαν να λιποθυμούν από την ασιτία στα σχολεία. Οι ξέγνοιαστοι φίλοι μας άρχισαν να συνοφρυώνονται από την ανεργία και τα προβλήματα. Οι εικόνες στις πόλεις μας γέμισαν παρακμή και .. λουκέτα. Η φρίκη απλώθηκε τόσο στην καθημερινότητά μας, που δυσκολευόμαστε να θυμηθούμε πια την προτεραία κατάσταση. Κι ίσως το μόνο που έμοιαζε σχετικά ανέπαφο να 'ταν τα τοπία μας. Η ομορφιά της φύσης που για αιώνες έμαθε να επουλώνει τις πληγές της μόνη της και να επιβιώνει. Τώρα όμως κι αυτό είναι υπό αίρεση. Ποιός θα πίστευε πέντε χρόνια πριν πως θα τολμούσε κάποιος να θέσει σε κινδύνους χημικών τη Μεσόγειο;