Πορτογαλία: Φοιτητές και ηλικιωμένοι συγκατοικούν ενάντια στα ακριβά ενοίκια και τη μοναξιά

Στα 86 της χρόνια, η Μαργαρίτα Μοραΐς εξακολουθεί να εργάζεται ως μοδίστρα, ένα επάγγελμα που έμαθε από την ηλικία των 10 ετών. Το σπίτι όπου μένει, ένα υπόγειο στη συνοικία Αζούντα της Λισαβόνας, ήταν το σπίτι όπου μεγάλωσε τα έξι παιδιά της και ταυτόχρονα το ατελιέ της. Από τα χέρια της έχουν βγει πάνω από χίλια νυφικά φορέματα, με τα ίχνη μιας ζωής γεμάτης δημιουργία να αποτυπώνονται στη μνήμη αυτής της γυναίκας και στους τοίχους του σπιτιού της, που είναι καλυμμένοι με πίνακες και φωτογραφίες άλλων εποχών.

Όταν αρρώστησε, η Μαργαρίτα υποχρεώθηκε να πάει σε έναν οίκο ευγηρίας: «Έμεινα εκεί τρεις μήνες και είδα με τα μάτια μου ότι αυτό ακόμη δεν ήταν για μένα», ανέφερε στο Euronews.

«Αφού γύρισα εδώ στο σπίτι, τα παιδιά μου συνέχισαν να επιμένουν να πάω να μείνω μαζί τους. Τα αγαπώ πολύ, δούλεψα σκληρά για να τα μεγαλώσω, αλλά δεν θέλω να πάω να τους ενοχλώ. Μπορεί κάποια μέρα να χρειαστεί να πάω, αλλά τώρα ακόμη όχι», τόνισε.

Μέσα από στόμα σε στόμα και από συζητήσεις με φίλες και πελάτισσες, έφτασε μέχρι την Ινές Σμιτ, ιδρύτρια της ΜΚΟ Une.Idades.

Το εγχείρημα θέλει να ενώσει τις γενιές, προσπαθώντας να αντιμετωπίσει τη μοναξιά και την κοινωνική απομόνωση των ηλικιωμένων, ενώ ταυτόχρονα προσφέρει επιλογές προσιτής στέγασης σε νέους φοιτητές. Στην πράξη, εντοπίζει άτομα που μπορούν θεωρητικά να ταιριάξουν, έναν ηλικιωμένο που χρειάζεται συντροφιά και έχει ένα διαθέσιμο δωμάτιο και σε έναν νέο φοιτητή που χρειάζεται ένα δωμάτιο και έχει συντροφιά να προσφέρει.

Στέγαση και μοναξιά: μια λύση για δύο προβλήματα

Η Ινές Σμιτ εμπνεύστηκε από αντίστοιχα προγράμματα στο εξωτερικό για να ξεκινήσει την πρωτοβουλία, η οποία δεν έχει κλείσει ακόμη τρία χρόνια. Στο διάστημα αυτό έχουν δημιουργηθεί περίπου 80 συγκατοικήσεις, μέσα από μια αυστηρή και απαιτητική διαδικασία που φιλοδοξεί να δώσει απάντηση σε δύο προβλήματα: τη μοναξιά και την έλλειψη στέγης για φοιτητές.

«Ήταν πιο πολύ για να καταπολεμήσουμε αυτή τη μοναξιά και την κοινωνική απομόνωση των πιο ηλικιωμένων. Όταν στήσαμε το εγχείρημα αρχίσαμε επίσης να καταλαβαίνουμε ότι, στην πραγματικότητα, και η πλευρά των φοιτητών ήταν επίσης ένα μεγάλο πρόβλημα», εξηγεί στο Euronews.

Το πρόγραμμα προτείνει μια πρακτική λύση που τελικά προσφέρει πολύ περισσότερα από απλώς ένα δωμάτιο και συντροφιά, κάτι που από μόνο του θα ήταν ήδη αρκετό.

«Είναι πολύ ωραίο να βλέπεις, όταν ενώνονται οι δύο, το καλό που μπορούν να κάνουν ο ένας στον άλλον. Πολλές φορές οι άνθρωποι έρχονται επειδή έχουν ανάγκη, επειδή θέλουν μια πιο φθηνή στέγαση, αλλά στη συνέχεια, μέσα από όλη αυτή τη συμβίωση του νεότερου με τον μεγαλύτερο, μαθαίνουν πάρα πολλά. Ο μεγαλύτερος επωφελείται επίσης ξαφνικά από τη βοήθεια, είτε σε επίπεδο πληροφορικής είτε σε επίπεδο τηλεοπτικών καναλιών.»

«Μια φράση που ακούμε πολύ συχνά είναι ‘‘λατρεύω να ακούω το κλειδί στην πόρτα’’. Αυτή η αίσθηση του ανθρώπου που ξέρει ότι δεν είναι μόνος. Πάντα υπάρχει κάποιος που φτάνει, μπορεί να μην είναι τώρα, ίσως σε λίγο, αλλά θα έρθει και εγώ δεν είμαι μόνη», υπογράμμισε η Ινές, δείχνοντας πώς μια τέτοια αλλαγή μπορεί να επηρεάσει τη ζωή αυτών των ανθρώπων.

«Μας δίνει μεγάλη χαρά να βλέπουμε την εξέλιξη και αυτό που αισθανόμαστε είναι ότι οι άνθρωποι, όταν συμμετέχουν στο πρόγραμμά μας, κυρίως αυτοί οι πιο ηλικιωμένοι, αρχίζουν να αποκτούν ένα διαφορετικό τρόπο ζωής. Αφού υποδεχτούν έναν φοιτητή στο σπίτι, αρχίζουν να γίνονται πιο δραστήριοι, πιο συνδεδεμένοι, βγαίνουν περισσότερο από το σπίτι, πηγαίνουν σε δράσεις της κοινότητας, αποδέχονται και δικές μας προκλήσεις.»

«Πρέπει να είσαι πρόθυμος να δίνεις κάτι από τον εαυτό σου στον άλλον»

Σε μια περίοδο που η κρίση στη στέγαση επιδεινώνεται και ένα δωμάτιο στη Λισαβόνα μπορεί να κοστίζει κατά μέσο όρο 550 ευρώ, το πρόγραμμα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία χάρη στην πρακτική του πλευρά.

«Έχουμε πολλές αιτήσεις από φοιτητές, πάντα είχαμε πολύ περισσότερους φοιτητές να εγγράφονται από ό,τι ηλικιωμένους, και επομένως, ναι, γίνεται αντιληπτή αυτή η δυσκολία που αντιμετωπίζει η χώρα και ότι χρειάζεται να βρει εδώ περισσότερη προσιτή στέγαση για τους φοιτητές», αναφέρει η Ινές, τονίζοντας πώς το πρόγραμμα μπορεί να βοηθήσει «να καλύψει» το πρόβλημα από την πλευρά της προσφοράς φοιτητικής στέγης. «Εδώ μπορούν να επιτευχθούν τιμές πολύ πιο προσιτές για τους φοιτητές, κάτι που λύει αυτή την υπερβολή που υπάρχει στις τιμές των ενοικίων».

Η ένωση δέχεται αιτήσεις κυρίως, μέσω της επίσημης ιστοσελίδας (πηγή στα Πορτογαλικά). Η διαδικασία ξεκινά με τη συμπλήρωση ενός ερωτηματολογίου και συνεχίζεται στη συνέχεια με εξατομικευμένες συνεντεύξεις. «Πρέπει να καταλάβουμε καλά ποιο είναι το προφίλ του κάθε ανθρώπου και μετά πρέπει να δούμε, να προσπαθήσουμε να ταιριάξουμε προφίλ που να είναι συμβατά», εξηγεί η υπεύθυνη. «Είναι μια ωραία, αλλά δύσκολη δουλειά, που μας δίνει μεγάλη ικανοποίηση όταν πετυχαίνει και όταν βλέπουμε ότι υπήρξε, στην πραγματικότητα, ένα ‘‘ποιοτικό ταίριασμα’’.»

Παρόλα αυτά, είναι σημαντικό να τονιστεί ότι, όσο ενδιαφέρουσα κι αν είναι, η ιδέα μπορεί «να μην είναι για όλους».

Η Λιλιάνα τονίζει ότι για να συμμετάσχει κανείς πρέπει «να είναι πρόθυμος να δίνει κάτι από τον εαυτό του στον άλλον»

 

«Για όλους δεν θα το έλεγα. Θα είμαι ειλικρινής, για όλους νομίζω ότι δεν θα το έλεγα, γιατί νιώθω ότι πρέπει να υπάρχει προσαρμογή και από τις δύο πλευρές. Πρέπει να είναι ένα άτομο που μπορεί να προσαρμοστεί», εξηγεί η Λιλιάνα. «Πρέπει να είναι ένα άτομο που είναι επίσης πρόθυμο να δώσει κάτι από τον εαυτό του στον άλλον, γιατί αισθάνομαι ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν θα ήταν πρόθυμοι να το κάνουν αυτό». Η φοιτήτρια σημειώνει ακόμη ότι ο τρόπος με τον οποίο βλέπουμε τον πληθυσμό των ηλικιωμένων είναι καθοριστικός.

«Νιώθω ότι εξακολουθούν να υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, από τη δική μου ηλικιακή ομάδα ή ακόμη λίγο μεγαλύτεροι, που βλέπουν αυτή την ηλικιακή ομάδα των ηλικιωμένων ως πιο αποκλεισμένη, σαν κάποιον που δεν έχει τόσο μεγάλη αξία στην κοινωνία. Και κάνουν τόσο μεγάλο λάθος.»

Η Μαργαρίδα, από την πλευρά της, λέει ότι οι ηλικιωμένοι μπορεί να χρειάζονται βοήθεια, αλλά αυτή η σχέση είναι βαθύτερη από αυτό. «Χρειαζόμαστε ένα άτομο, γιατί σε αυτή την ηλικία είμαστε επιρρεπείς στο να πέσουμε, να μείνουμε πεσμένοι πολλές ώρες ενώ οι γείτονες πάνε στη δουλειά, είναι απαραίτητο», εξηγεί.

«Αλλά πέρα από αυτό, πρέπει να περάσουμε στους νέους την αντίληψη ότι μια μέρα θα γεράσουν κι αυτοί.»

πηγή: euronews.com

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΗΠΑ: Διπλή νίκη για τους Δημοκρατικούς, κέρδισαν και τη Γερουσία και τη Βουλή των Αντιπροσώπων

Τέλη κυκλοφορίας 2027: Νέος οδηγός με ερωτήσεις και απαντήσεις για απαλλαγή, ασφάλεια και ΚΤΕΟ

Κρήτη: Η παραίτηση της γιατρού στο Κέντρο Υγείας λίγες ημέρες μετά τα εγκαίνια από τον Γεωργιάδη