Το μάθημα των Θρησκευτικών φαίνεται να βιώνει μια βαθιά, σιωπηρή κρίση στην ελληνική εκπαίδευση. Παρότι διδάσκεται επίσημα σε δέκα από τις δώδεκα τάξεις του σχολείου, στην πράξη αντιμετωπίζεται συχνά ως μάθημα δεύτερης ταχύτητας.
Όπως επισημαίνουν αδιόριστοι θεολόγοι, η εκτεταμένη πρακτική των δεύτερων αναθέσεων μετατρέπει τη διδασκαλία σε απλό «πάρεργο».
Εκπαιδευτικοί άλλων ειδικοτήτων, κυρίως φιλόλογοι, αναλαμβάνουν το μάθημα απλώς για να συμπληρώσουν το υποχρεωτικό τους ωράριο.
Το αποτέλεσμα είναι οι ώρες αυτές να θυσιάζονται συχνά για την κάλυψη της ύλης άλλων, θεωρούμενων πιο «βασικών» μαθημάτων, ενώ η βαθμολόγηση αντιμετωπίζεται διεκπεραιωτικά.
Η κατάσταση αυτή δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο απαξίωσης. Οι μόνιμοι διορισμοί παραμένουν ελάχιστοι, με την αναμονή να φτάνει έως και τα 15 χρόνια.
Αναπόφευκτα, οι νέοι αποφεύγουν τις Θεολογικές Σχολές. Χαρακτηριστικό είναι ότι φέτος καλύφθηκε μόλις το 25% των διαθέσιμων θέσεων στα πανεπιστημιακά τμήματα Θεολογίας της χώρας.
Ωστόσο, η υποβάθμιση του μαθήματος δεν είναι απλώς ένα συντεχνιακό ζήτημα των θεολόγων, αλλά ένα ευρύτερο παιδαγωγικό έλλειμμα. Στη σύγχρονη πολυπολιτισμική κοινωνία, ο θρησκευτικός εγγραμματισμός αποτελεί βασικό εργαλείο κατανόησης της ιστορίας, της τέχνης και της πολιτισμικής μας ταυτότητας. Όταν διδάσκεται σωστά και από εξειδικευμένους επιστήμονες, καλλιεργεί τον διάλογο και λειτουργεί ως ανάχωμα απέναντι στον φανατισμό και τη μισαλλοδοξία.
Η πολιτεία καλείται να επαναπροσδιορίσει τον ρόλο του μαθήματος. Η θεσμική θωράκιση των πρώτων αναθέσεων, η αξιοποίηση των θεολόγων στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση και η ουσιαστική σύνδεσή τους με το νέο μάθημα της Ηθικής αποτελούν αναγκαία βήματα, ώστε τα Θρησκευτικά να πάψουν να είναι το «εύκολο» κενό του ωρολογίου προγράμματος.
Διαβάστε επίσης:
Ηράκλειο: Σοκ και θρήνος για το παιδάκι - Την Τρίτη η κηδεία του...