Πριν από τις low-cost εταιρείες, τα εισιτήρια στο κινητό και τα στενά καθίσματα, το αεροπορικό ταξίδι τη δεκαετία του ’80 ήταν μια μικρή ιεροτελεστία. Ο κόσμος έμπαινε στο αεροπλάνο ντυμένος στην "τρίχα" και ήταν έτοιμος για μια αριστοκρατική εμπειρία φιλοξενίας, όχι απλώς μια γρήγορη μετακίνηση.
Χάρτινα εισιτήρια και ταξίδια με «ανάσες»
Ξεχάστε τις online κρατήσεις. Τότε έκλεινες εισιτήριο από το τηλέφωνο ή σε ταξιδιωτικά γραφεία και έπαιρνες στα χέρια σου ένα χάρτινο απόκομμα με καρμπόν, το οποίο αν το έχανες, αγόραζες καινούργιο. Τα εισιτήρια ήταν ακριβά, αλλά είχαν ευελιξία: αν έχανες την πτήση σου, σε έβαζαν εύκολα στην επόμενη άλλης εταιρείας. Επίσης, επειδή τα αεροπλάνα δεν είχαν τη σημερινή εμβέλεια, τα μακρινά ταξίδια είχαν ενδιάμεσες στάσεις για ανεφοδιασμό. Για να πας από το Παρίσι στο Τόκιο, για παράδειγμα, κατέβαινες πρώτα στην Αλάσκα!
Αεροδρόμια χωρίς ουρές και χωρίς βαλίτσες με ροδάκια
Η διαδικασία στο αεροδρόμιο ήταν χαλαρή. Οι έλεγχοι ασφαλείας κρατούσαν λίγα λεπτά, δεν υπήρχαν περιορισμοί στα υγρά, ούτε ατελείωτες ουρές, ενώ οι υπάλληλοι έκαναν συχνά τα στραβά μάτια στα λίγα παραπανίσια κιλά των αποσκευών. Όσο για τις βαλίτσες; Οι ρόδες θεωρούνταν σπάνιες. Οι άνδρες μάλιστα τις απέφευγαν θεωρώντας τες «μη ανδρικές», οπότε όλοι κουβαλούσαν τις αποσκευές στο χέρι ή στον ώμο.
Πορσελάνη στην Economy, χαβιάρι στην Πρώτη Θέση
Μέσα στην καμπίνα η διαφορά με το σήμερα ήταν χαοτική:
Πρώτη Θέση: Ένα ιπτάμενο εστιατόριο πολυτελείας με χαβιάρι, αστακό και τρίωρα δείπνα, ενώ το υπερηχητικό Concorde ένωνε το Παρίσι με τη Νέα Υόρκη σε χρόνο ρεκόρ.
Οικονομική Θέση (Economy): Τα καθίσματα ήταν φαρδιά και μαλακά, υπήρχε άπλετος χώρος, ενώ το φαγητό σερβιριζόταν σε κανονικά πιάτα με μεταλλικά μαχαιροπίρουνα, συνοδεία μικρών μπουκαλιών κρασιού ή σαμπάνιας, ακόμα και σε σύντομες ευρωπαϊκές πτήσεις.
Μία ταινία για όλους και σύννεφα καπνού
Δεν υπήρχαν ατομικές οθόνες ούτε κινητά. Προβαλλόταν μία ταινία σε κεντρική οθόνη για όλο το αεροπλάνο, οι πιλότοι περιέγραφαν από τα μεγάφωνα τα τοπία από κάτω και οι επιβάτες έπιαναν την κουβέντα με τον διπλανό τους. Υπήρχε, όμως, και ένα μεγάλο μείον που κανείς δεν νοσταλγεί: το κάπνισμα. Μόλις έσβηνε το λαμπάκι, η καμπίνα γέμιζε καπνό και οι αεροσυνοδοί άδειαζαν τα τασάκια στα μπράτσα των καθισμάτων κάθε μία ώρα.
Η χρυσή εποχή της Ολυμπιακής στην Ελλάδα
Στη χώρα μας, τη δεκαετία του ’80, η Ολυμπιακή Αεροπορία ήταν σύμβολο κύρους και χλιδής. Με τα τεράστια Boeing 747 (όπως το Olympic Zeus) και τα Airbus A300, συνέδεε την Αθήνα με όλο τον κόσμο. Στην Πρώτη Θέση το φαγητό σερβιριζόταν σε πορσελάνες και κρυστάλλινα ποτήρια, ενώ οι αεροσυνοδοί της, ντυμένες με δημιουργίες διάσημων σχεδιαστών όπως ο Billy Bo και ο Μάκης Τσέλιος, αποτελούσαν το απόλυτο πρότυπο κομψότητας και ελληνικής φιλοξενίας.
Τι κερδίσαμε και τι χάσαμε
Σήμερα τα ταξίδια είναι ασύγκριτα πιο φθηνά, γρήγορα, ασφαλή και προσβάσιμα σε όλους. Κερδίσαμε την ευκολία, αλλά χάσαμε την ανθρώπινη επαφή: αντί για ζεστές κουβέντες και θέα από το παράθυρο, κλεινόμαστε για ώρες στη δική μας «φούσκα», πίσω από μια οθόνη και ένα ζευγάρι ακουστικά.
Διαβάστε επίσης:
Μισθοί 2027: Αυξήσεις έως 10% με τις τριετίες – Τι αλλάζει στον κατώτατο
Ενέργεια: Πού κινούνται σήμερα οι τιμές σε Brent και αμόλυβδη