Αλκυόνη Παπαδάκη: H ζωή στο γηροκομείο των Χανίων και η απώλεια του γιου της

Η Αλκυόνη Παπαδάκη είναι φιλοξενούμενη στο Δημοτικό Γηροκομείο Χανίων και μιλά στην espresso με ειλικρίνεια για την απόφασή της να αφήσει πίσω το σπίτι και την παλιά της ζωή, για την απώλεια του συζύγου της και του 42χρονου γιου της, για τον πόνο που παραμένει ζωντανός, αλλά και για τη δύναμη που αντλεί από τους ανθρώπους και τις μικρές, καθημερινές στιγμές.

Πώς βιώνετε την απόφαση να αφήσετε το σπίτι σας και να εγκατασταθείτε στο γηροκομείο;

Είναι μια μεγάλη αλλαγή για μένα. Δεν έχω ακόμα συνειδητοποιήσει πλήρως ότι ξεριζώθηκα, ότι άφησα το σπίτι μου και τη ζωή που είχα συνηθίσει για τόσα χρόνια. Είναι δύσκολο να αποχωρίζεσαι όλα όσα αποτελούσαν τον κόσμο σου. Ωστόσο, επέλεξα να βρίσκομαι εδώ, γιατί χρειάζομαι περισσότερη φροντίδα, ασφάλεια και ανεξαρτησία. Είμαι ευχαριστημένη από τη συμπεριφορά του προσωπικού και αισθάνομαι ότι βρίσκομαι σε έναν χώρο όπου με φροντίζουν.

Δεν είχατε κάποιον συγγενή να μείνετε μαζί;

Έχω την αδερφή μου, αλλά δεν μου αρέσει να φορτώνομαι σε κανέναν, θέλω να είμαι ανεξάρτητη, να έχω τον χώρο μου…

Έχετε καλή σχέση με την αδελφή σας;

Ναι, πάντα είχαμε καλή σχέση. Η αδελφή μου είναι ένας δικός μου άνθρωπος και υπάρχει αγάπη ανάμεσά μας.

Η απόφασή σας συνδέθηκε και με τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίσατε;

Μετά τον θάνατο του συζύγου μου υπήρχαν αρκετές οικονομικές υποχρεώσεις και δάνεια. Ο σύζυγός μου άφησε χρέη. Έτσι, αναγκαστήκαμε να πουλήσουμε το σπίτι μας. Ωστόσο, η απόφασή μου να έρθω στο ίδρυμα δεν είχε αποκλειστικά οικονομικά κριτήρια. Δεν θέλω να εξαρτώμαι από κανέναν.

Διαβάστε επίσης 

Φραγκούλης: «Μεγάλωσα μακριά από τους γονείς μου, χωριστήκαμε όταν ήμουν 4,5 χρονών»

Σταύρος Φλώρος: «Έξι μήνες μετά, κατάφερα να κάνω ξανά τα πρώτα βήματα»