Μέσα σε μία εβδομάδα προέκυψαν στο Ηράκλειο δύο περιστατικά που φέρνουν στην επιφάνεια τη λεγόμενη "κοινωνική ευθύνη". Το ένα αφορά στην υπόθεση του Παιδεραστή των Δειλινών. Υπάρχουν πτυχές που δεν είδαν το φως της δημοσιότητας για ευνόητους λόγους. Όταν εμπλέκονται παιδικές ψυχές τραυματισμένες ήδη από κάτι που δύσκολα ξεπερνιέται η ενημέρωση μπορεί να περιμένει. Άλλωστε χρέος της δημοσιογραφίας είναι να σταθμίζει το ειδικό βάρος της πληροφορίας και το όφελος της κοινής γνώμης από αυτή κι όχι να την κρατά σαν περίστροφο και να πυροβολεί στο ψαχνό. Η αναφορά μου στο περιστατικό δεν είναι τυχαία. Εκεί υπήρξε ένας ευαίσθητος περίγυρος. Μία γειτονιά που όχι μόνο "μίλησε" για όσα έβλεπε να συμβαίνουν, αλλά εν τέλη υποχρεώθηκε κυριολεκτικά -από τον τρόπο που λειτουργεί το σύστημα της αστυνομικής έρευνας- να "εκτεθεί" και να υποβάλει μέχρι και μηνύσεις για να σταματήσει το δράμα που παιζόταν μπροστά της. Κοντολογίς, κάποιοι ευαισθητοποιημένοι άνθρωποι ειδοποίησαν τις Αρχές. Στην αρχή κατήγγειλαν ανώνυμα όσα είδαν. Μετά η Αστυνομία ζήτησε επώνυμη καταγγελία και στο τέλος μήνυση. Όμως εκεί, στα Δειλινά, βρέθηκαν κάποιοι που σκέφτηκαν πως τα αυριανά θύματα του παιδόφιλου θα μπορούσαν να είναι τα δικά τους παιδιά ή τα εγγόνια τους. Το eΚρήτη έχει στη διάθεσή του από την περασμένη εβδομάδα τα στοιχεία των ανθρώπων που ξεσκέπασαν αμέσως μετά το Πάσχα ήδη αυτή την τρομερή υπόθεση. Βέβαια, το ένα ζήτημα που προκύπτει εδώ είναι τα αντανακλαστικά των διωκτικών αρχών σε τέτοια θέματα και ο τρόπος που λειτουργεί το σύστημα της έρευνας, το οποίο αν οφείλεις δύο δεκάρες στο Δημόσιο σπεύδει να σε συλλάβει ενώ αν καταγγελθεί πως κακοποιείς κατά συρροή παιδιά, ψάχνει το "επώνυμον" του καταγγέλλοντος πριν ερευνήσει την υπόθεση.
Ακριβώς όμως στον αντίποδα αυτής της ιστορίας έρχεται να σταθεί αυτό που συνέβη με την φωτιά στο Αντισκάρι. Η περιοχή απασχόλησε προ καιρού την επικαιρότητα με τον πιο δυσάρεστο τρόπο. Ένας άνθρωπος δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από μία χούφτα νταήδες που τον αποτέλειωσαν με τις μαγκούρες τους για .. το τίποτα. Η τοπική κοινωνία κλωνίστηκε από το τραγικό συμβάν. Έγιναν συσκέψεις, βγήκαν οι αρχές και οι λόγιοι της περιοχής, το καταδίκασαν απερίφραστα και η υπόθεση πήρε το δρόμο της δικαιοσύνης. Δείτε τώρα την εξέλιξη: Το Σαββατοκύριακο μία μεγάλη πυρκαγιά απείλησε οικισμούς, περιουσίες, θερμοκήπια κι έκαψε τελικά 4-5,000 στρέμματα στην περιοχή. Το Αντισκάρι κι οι γύρω οικισμοί έζησαν μία νύχτα τρόμου. Οι ανακριτικές αρχές διαπίστωσαν ότι αιτία είναι η υπόθεση με τις μαγκούρες και το φονικό. Ένας κτηνοτρόφος -συγγενής των συλληφθέντων- αποφάσισε να "λογαριαστεί" με έναν μάρτυρα-κλειδί στην επικείμενη δίκη τους. Η προανάκριση κατέληξε στο συμπέρασμα πως εκείνος (ο κτηνοτρόφος) προκάλεσε τη φωτιά που ξεκίνησε από το χωράφι του μάρτυρα. Το αποτέλεσμα ήταν να λαμπαδιάσει ο τόπος, βοηθούντος του ισχυρού ανέμου. Η αντιεισαγγελέας άσκησε δίωξη στον άνθρωπο αυτό για εμπρησμό σε βαθμό κακουργήματος, αφού έθεσε σε κίνδυνο τις ζωές εκατοντάδων συγχωριανών του και έγινε αιτία να καούν εν τέλη χιλιάδες στρέμματα στην περιοχή.
O Toπικός Τύπος έκανε τη δουλειά του. Όπως κι ο Νόμος. Είπαν τα πράγματα με τ' όνομά τους, χωρίς να φοβούνται την ... Ομερτά της όποιας περιοχής. Τώρα είναι η σειρά της κοινωνίας. Αν εκείνη δεν βρει τρόπο να απομονώσει τα νοσηρά της φαινόμενα και να σταθεί απέναντί τους ενωμένη, θα τα βρίσκει σε κάθε επόμενο βήμα της μπροστά της.
Μ.Κ.
Έχει αρχίσει να με τρομάζει περισσότερο η τρομολαγνεία μας από τους ίδιους τους τρομοκράτες. Στο βωμό της προληπτικής μας θωράκισης πόσες ελευθερίες θα καταπατηθούν; Μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001 πόσο πιο ανελεύθεροι γίναμε; Μετά τα σενάρια του υγρού πυρός με πόσο λιγότερες αποσκευές θα ταξιδεύουμε; Με ενοχλεί η έλλειψη τεκμηρίωσης των σχετικών ειδήσεων. Η ασάφεια τους. Κάποιοι, κάπου συνελήφθησαν γιατί κάτι θα επιχειρούσαν σε κάποιες πτήσεις αλλά κάποιοι άλλοι τους κατέδωσαν. Και εγώ σύντομα θα δέχομαι σωματικό έλεγχο στα αεροδρόμια. θα ταξιδεύω αφαιρώντας το μπρελόκ από τα κλειδιά μου. Χωρίς κινητό και λαπ τοπ. Κάποτε μπορεί να το σκεφτώ και να μην ταξιδεύω καν. Μπορεί να κάθομαι σπίτι μου και να ακούω μόνο ειδήσεις για κάποιους που κάπου μακριά θα συλλαμβάνονται και θα περιορίζουν τις ελευθερίες μου μέχρι να τις εκμηδενίσουν εντελώς. Τα πρόσωπά τους δεν θα τα δω. Τις δίκες τους δεν θα τις μάθω. Τις απολογίες τους δεν θα τις ακούσω. Είναι καταδικασμένοι έτσι κι αλλιώς στην "παγκόσμια" συνείδηση. Κι εγώ μαζί τους θα καταδικάζομαι κάθε μέρα σε νέους περιορισμούς. Που θα μικραίνουν τα κεκτημένα μου. Γιατί μου ξανάρχεται στο μυαλό ο Όργουελ και το 1984; Και εκείνη η παράγραφος. Έψαξα και την ξαναβρήκα. "Ο πόλεμος ήταν μια σίγουρη προστασία της λογικής και όσον αφορούσε στις κατηγορίες απόφασης ήταν πιθανώς το σημαντικότερο όλων των μέτρων προστασίας. Ενώ οι πόλεμοι μπόρεσαν να κερδηθούν ή να χαθούν, καμία κατηγορία απόφασης δεν θα μπορούσε να είναι απολύτως ανεύθυνη. Αλλά όταν ο πόλεμος γίνεται κυριολεκτικά συνεχής, παύει επίσης να είναι επικίνδυνος. Όταν ο πόλεμος είναι συνεχής δεν υπάρχει κανένα πιο σπουδαίο πράγμα από τη στρατιωτική ανάγκη. Η τεχνολογική πρόοδος μπορεί να πάψει και τα πιό προφανή γεγονότα μπορούν να αμφισβητηθούν ή να μην ληφθούν υπόψη. Η αποδοτικότητα κι η σκέψη δεν απαιτείται πλέον. Τίποτα δεν είναι αποδοτικό στην Ωκεανία εκτός από τη σκεπτόμενη αστυνομία". Αναρωτιέμαι ποιός αντιγράφει ποιόν. Ο συγγραφέας την πραγματικότητα ή η πραγματικότητα τον συγγραφέα; Το στόρυ του 1984 είναι .....
Το Ποτάμι: Από την ειρωνεία και την αδιαφορία στο φλερτ! Του Δημήτρη Μάρδα
Γεια σας, Διάβασα το άρθρο με τα πιστοποιητικά πληροφορικής. [2] Είμαι κάτοχος ecdl core & advanced. Το πρώτο εκδόθηκε το 2002...
Η ελληνική οικονομία στην αρχή της δεκαετίας του 2000 πραγματικά άνθιζε και όλοι μετρούσαν τους ρυθμούς ανάπτυξης σε...
Το πρώτο τουρνουά του Παγκοσμίου Κυπέλλου της FIFA, που φιλοξενήθηκε από την Ουρουγουάη το 1930, αποτελούνταν από...
Βιώνοντας καθημερινά την απόλυτη Πρωταπριλιά της ελληνικής πραγματικότητας είναι να αναρωτιέσαι ποιος ακήρυχτος πόλεμος κατέστρεψε τις ζωές μας. Τα πρώτα χρόνια –βοηθούντος του «μαζί τα φάγαμε» του κυρίου Πάγκαλου- χειραγωγηθήκαμε στο συμπέρασμα ότι η τεχνηέντως διογκούμενη διαφθορά της κοινωνίας και της πολιτικής, μας οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια στην έκρηξη της φούσκας που συγκροτούσε τον οικονομικό και κοινωνικό ιστό μας. Με τις Τράπεζες να τραβούν το χαλί των υπερδανεισμένων νοικοκυριών, τους διεθνείς κερδοσκόπους να πιέζουν την οικονομία της χώρας, τους εξαρτώμενους πολιτικάντηδες να παραδίδουν στους δανειστές αμαχητί κάθε εθνικό πλούτο, η Ελλάδα κατάντησε σύντομα το μεγαλύτερο κολαστήριο του πλανήτη. Όμως η σήψη μας -από μόνη της- δεν φτάνει πλέον να αιτιολογήσει όσα δεινά συμβαίνουν γύρω μας. Μοιάζει αδιανόητο παιδιά και ενήλικες να λιμοκτονούν σε ευρωπαϊκή χώρα, τραγικά στοιχεία ανεργίας να δίνονται (πάντα επίτηδες με καθυστέρηση μηνών) και μία παρέα κλεπτοκρατών να επιμένει μονότονα πως οι Έλληνες φοροδιαφεύγουν και πρέπει να τιμωρηθούν ασύστολα. Όταν ταυτόχρονα οι καθ' ύλην αρμόδιοι φτιάχνουν λίστες για να ξεπουλήσουν κάθε αξιόλογη ακτή της χώρας κι όταν το ίδιο το ΔΝΤ ψελλίζει ανόητες δικαιολογίες περί λάθους στους συντελεστές της φτωχοποίησής μας είναι καιρός να κατανοήσουμε πλέον πως κάτι που ξεπερνά τα δικά μας λάθη είναι η αιτία των συμφορών μας. Το συμπέρασμα μου ξαναφέρνει στο νου την παραβολή του Σαββόπουλου με το καλύτερο οικόπεδο του πλανήτη και την ... ατυχή τύχη των ενοίκων του. Έμοιαζε εξ αρχής πιθανό να είμαστε θύματα μιας συνωμοσίας ισχυρών που εποφθαλμιούν πλούτο αναξιοποίητο της Ελλάδας, πολύτιμο για τα σχέδιά τους και προδήλως άχρηστο στα χέρια των ανδρείκελων που χρόνια κρατούν τις ...
Στις δηλώσεις της βουλευτού της ΔΗΜΑΡ Μαρίας Ρεπούση, περί "συνωστισμού στο λιμάνι της Σμύρνης" απάντησε ο βουλευτής Ηρακλ
Όλα ξεκίνησαν παραμονές των Ευρωεκλογών. Τυπικά γιατί ουσιαστικά η "παράδοση" ξεκίνησε από την περιβόητη υπογραφή...
Το ξεπούλημα της Ελλάδος συνεχίζεται. Αργά και σταθερά με στρατηγική και πρόγραμμα. Οι μεγάλες χρυσοφόρες ελληνικές...
Σκεφτήκατε ποτέ τον πόλεμο που "χάσαμε" στον ΒΟΑΚ; Τα τελευταία 25 χρόνια που παρακολουθώ την επικαιρότητα του νησιού μας σας βεβαιώ πως χάθηκε μία "μικρή πόλη" σ' αυτό το πεπαλαιωμένο κι επικίνδυνο εθνικό δίκτυο. Άνθρωποι που θα μπορούσαν να συνεχίζουν τις ζωές τους, ξεκίνησαν ένα πρωινό από τα σπίτια τους και ... δεν επέστρεψαν, επειδή η στροφή είχε λάθος κλίση, το οδόστρωμα ήταν ολισθηρό, η επικίνδυνη προσπέραση έγινε μετά από χιλιόμετρα αγανάκτησης πίσω από τη νταλίκα ή -ακόμη πιο τραγικά- επειδή από το αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας πετάχτηκε μπροστά τους κάποιο όχημα γιατί δεν υπήρχε διαχωριστικό στηθαίο. Όλα αυτά τα χρόνια "εθιστήκαμε" να ακούμε για το "μολώχ της ασφάλτου", τα "θύματα του ΒΟΑΚ", τις εμβαλωματικές παρεμβάσεις, τα χαμηλά όρια ταχύτητας και τους σκοτωμούς ντόπιων αλλά κυρίως ξένων χρηστών του οδικού δικτύου μας, που έρχονται να χαρούν τις ομορφιές της Κρήτης κι αφήνουν την τελευταία τους πνοή στον τραγικό μας δρόμο. Οι κυβερνήσεις όλων αυτών των ετών έδωσαν ψίχουλα στην Κρήτη, που αντιστρόφως ανάλογα πρόσφερε στον εθνικό κορβανά με τα έσοδα του πρώτου σε τσάρτερ αεροδρομίου της, των λιμανιών της που γέμισαν κρουαζιερόπλοια, των αρχαιολογικών της χώρων που συγκεντρωτικά πλησιάζουν την Ακρόπολη σε εισιτήρια και ενός ΑΕΠ (που στις καλές εποχές) τραβούσε την ανηφόρα κι ανέβαζε τον μέσο ελληνικό όρο. Τώρα λοιπόν, που διάγουμε την εποχή των ισχνών αγελάδων κάποιοι θυμήθηκαν πως "πρέπει να είμαστε ρεαλιστές και να σκεφτούμε τη λύση των διοδίων". Σε συσκέψεις και διαβουλεύσεις κυβερνητικοί -κυρίως- .....