Το σκηνικό μοιάζει βγαλμένο από ταινία επιστημονικής φαντασίας αλλά είναι ήδη ... γεγονός.
Το ζευγάρι κάθεται στο εστιατόριο. Το τραπέζι τους διαθέτει ένα καρό (ψηφιακό) τραπεζομάντιλο αλλά οι ίδιοι βρίσκουν πως το χρώμα δεν ταιριάζει στη διάθεση τους, ούτε στο dress code που ακολούθησαν. Οπότε το αλλάζουν αμέσως με κάτι ταιριαστό στο γούστο τους. Στη συνέχεια χτυπούν με τα εικονικά τους μαχαιροπίρουνα το ψηφιακό τους πιάτο. Κι ω του θαύματος αρχίζει η ... παρέλαση των ορεκτικών. Ολοζώντανες λαχταριστές εικόνες προσγειώνονται μπροστά τους, περιμένοντας απλά να τις επιλέξουν ή να τις προσπεράσουν. Και μόλις ο κατάλογος με τα ορεκτικά ολοκληρωθεί αρκεί ένα άγγιγμα στο εικονικό αλάτι για να αρχίσει το τραπέζι να ... μιλάει.
Τα κυρίως πιάτα εικονίζονται και πάλι πάνω στο τραπέζι και η ηλεκτρονική φωνούλα εξηγεί τι περιέχουν και σε πόσες θερμίδες αντιστοιχούν (χρήσιμο σε όσους προσέχουν τη σιλουέτα τους). Όμως η κυρία φαίνεται αναποφάσιστη. Σκέφτεται πριν διαλέξει το γεύμα της να ζητήσει τη γνώμη των διαδικτυακών της φίλων. Έτσι με μία φαινομενικά άσχετη κίνηση (αγγίζοντας ίσως την διαδικτυακή της πετσέτα) ποστάρει το μενού στο Facebook. Ο συνδαιτυμόνας της αφηρημένα ζωγραφίζει στην άκρη του εικονικού τραπεζομάντιλου με τον ειδικό μαρκαδόρο. Και το σχέδιο ανεβαίνει αυτούσιο μαζί με το μενού στα social media. Οι γνώμες συλλέγονται και η επιλογή της ταλανιζόμενης κυρίας "κλείνει".
Έλα όμως που απαιτείται και ένα καλό κρασί. Το τραπέζι ρωτάει με την μεταλλική του φωνούλα: Θέλετε να συνδεθείτε με την κάβα μας; Η απάντηση προφανώς και είναι καταφατική. Και τότε μία λίστα από κρασιά συναγωνίζεται τις προτιμήσεις του ζευγαριού. Εκείνη θέλει ένα γλυκό κόκκινο και το "τραπέζι" είναι πρόθυμο να την ξεναγήσει ακόμη και στα οινοποιεία της Κρήτης μέχρι να το επιλέξει. Εκείνος πάλι με αποφασιστικό τόνο μετακινεί το ποτήρι του στη λίστα με τα λευκά κρασιά. Και το τραπέζι αρχίζει να υποκρίνεται τον ήχο του υγρού χρυσού που λαμπυρίζει πια στο ποτήρι.
- Α όχι, επιμένω στο κόκκινο, λέει η σύντροφός του κι έτσι εκείνος με το ύφος του βαριεστημένου αρσενικού που ξέρει πότε πρέπει να κάνει πίσω, αποφασίζει να ρίξει μία ματιά στο σκορ του αγώνα της αγαπημένης του κρητικής ομάδας που παίζει αυτή την ώρα ποδόσφαιρο. Το "τραπέζι" συμμορφώνεται με τις ορέξεις του και του παραχωρεί γενναιόδωρα μία γωνία ψηφιακής αναμετάδοσης.
Το κοκκινέλι επιλέχθηκε ήδη αλλά η κυρία ξεπέρασε γρήγορα τη μικρή της "νίκη", αφού η θέα του ποδοσφαιρικού αγώνα στη γωνία του τραπεζιού την απογοήτευσε αμέσως. Ή μήπως όχι; Το ξανασκέφτεται κι αντί να αρχίσει το λογύδριο για την βαριεστιμάρα που της προκαλούν τα αθλητικά, αποφασίζει να αξιοποιήσει τον κενό χρόνο μέχρι να έρθουν τα ορεκτικά κάνοντας κάτι που την ευχαριστεί: shopping therapy στο διαδίκτυο. Διεκδικεί τη δική της ...
Καθημερινά , καλείται ο Έλληνας φορολογούμενος, να πληρώσει τους φόρους προς το κράτος, που του επιβάλλει η...
Η Λίζα κι ο άντρας της εργάζονταν στο World Trade Center. Με το Λιζάκι μεγαλώσαμε στην ίδια γειτονιά. Όχι στον Μανχάταν. Στην Ελλάδα. Παίξαμε τα ίδια παιχνίδια, μοιραστήκαμε τις ίδιες κρυψώνες, διαβάσαμε τα ίδια βιβλία. Συνομήλικες και αυτοκόλλητες". Μετά η καθεμιά κυνήγησε το δικό της όνειρο. Της Λίζας είχε υπερατλαντικό προορισμό. Το δικό μου παρέμεινε εγχώριο. Και οι δυο μας πάντως λοξοδρομήσαμε από την παλιά γειτονιά. Συναντιόμασταν εκεί μόνο κάποια καλοκαίρια. Και τους χειμώνες -με την πιεστική ανάγκη των ανθρώπων που ξέκοψαν από τις παιδικές αναμνήσεις- αλληλογραφούσαμε αρημανίως. Την τελευταία διετία η Λίζα είχε αναλάβει ηγετική θέση σε μία φαρμακευτική εταιρία. Μου έγραψε ένα ενθουσιώδες γράμμα για τη θέα από το νέο της γραφείο. Δεν θυμόμουν τον όροφο. Αλλά όταν το διάβασα μου ξέφυγε ένα σφύριγμα. Δυσθεώρητο ύψος. - Καλά βρε θηρίο, τι βλέπεις από κει; ρωτούσα στο επόμενο γράμμα μου. - Ουρανό, απάντησε. Και ο ουρανός εδώ είναι ακριβοθώρητος. Την σκεφτόμουν σε κάτι ώρες άσχετες. Όχι σώνει και καλά όταν είχα νέα της. Περισσότερο την σκεφτόμουν όταν με έπιανε η νοσταλγία για τα χρόνια της αθωότητας. Μερικές φορές μάλιστα έκανα να σηκώσω το ακουστικό και να την πάρω τηλέφωνο. Μετά συνειδητοποιούσα την διαφορά ώρας και το κατέβαζα. Δεν ήμουν ποτέ καλή στους υπολογισμούς αυτούς. Τελικά -πως τα κατάφερα;- πάντοτε έπνιγα τον αυθορμητισμό και στα τόσα χρόνια που έλειπε δεν την πήρα ποτέ τηλέφωνο. Παραπονιόταν συχνά βέβαια αλλά που να εξηγείς ότι και το τηλέφωνο για μερικούς είναι παρορμητισμός. Κι αν του αρχίσεις τους λογαριασμούς και τις πολλές σκέψεις, ξεφτίζει και χαλάει. Το e-mail κάλυψε τα κενά μας. Επικοινωνούσαμε τακτικότερα πια. Δυο τρεις μέρες πριν μου 'χε στείλει φωτογραφίες της κόρης της στην πισίνα. Μου 'γραφε συχνά για την ¨μοναξιά της Αμερικής" (πως το λέει ο Νιόνιος;). -Θέλεις 10 ολόκληρα λεπτά για να κλείσεις την πόρτα σου. Δέκα πολύτιμα λεπτά από τη ζωή σου κάθε φορά για να μπεις και να βγεις στο σπίτι σου. Κλειδαριές, συναγερμοί και κόντρα κλειδαριές, έγραφε. Και κάθε φορά νοσταλγώ την γειτονιά μας με τις ορθάνοιχτες εξώπορτες, κατέληγε. Εκείνο το μεσημέρι της 11ης Σεπτεμβρίου στάθηκα παγωμένη μπροστά στην οθόνη μου. Παγωμένοι κι οι άλλοι γύρω μου. Αλλά εγώ δεν σκεφτόμουν τα νέα κεφάλαια του μέλλοντός μας. Ούτε τα άγνωστα θύματα που δεν ήταν δικοί μου νεκροί. Τη Λίζα σκεφτόμουν. Με τον πανικό ….
Σε σχόλιο προέβη ο βουλευτής Ηρακλείου της Ν.Δ Λευτέρης Αυγενάκης για την τροπολογία αναφορικά με τον ΕΝΦΙΑ.
Γιάννης Μιχελογιαννάκης : «Κρατηθείτε γιατί απογειωνόμαστε»
Αυτό το φαινόμενο , να υπάρχουν για δεκαετίες στο προσκήνιο τα ίδια πολιτικά πρόσωπα, μόνο στην Ελλάδα συμβαίνει. Τα...
Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι η παρούσα κυβέρνηση , έχει αποτύχει, σε όλους τους τομείς. Στους 27 μήνες που κυβερνά,...
Σεπτέμβρης ή τρυγητής και μεθυστής.Όνομα και πράγμα που λένε! Παλιότερα τέτοια εποχή στα αμπέλια του νησιού υπήρχε μια βουήζουσα ζωντάνια που έδινε τον τόνο προς όλες τις κατευθύνσεις. Η χαρά της απολαβής κόπων διαρκείας κάλυπτε την κούραση της χειρωνακτικής εργασίας. Οι άνθρωποι δούλευαν αλλά παράλληλα μιλούσαν, γελούσαν, φλέρταραν, χαιρόντουσαν εν τέλει την διαδικασία απολαβής των καρπών της μάνας Γης. Ο τρύγος και το πατητήρι άφηναν ένα άρωμα μέθης στην ατμόσφαιρα. Τα αμπέλια ήταν πολλά αλλά κατά κανόνα ο τρύγος ήταν ευκαιρία μάζωξης αφού φίλοι, συγγενείς, χωριανοί κτλ. δρούσαν συλλογικά. Τα πατητήρια ήταν ... πατητήρια και όχι μηχανές. Ανθρώπινα πόδια -και συνήθως πολλά- έπρεπε να ζουλήξουν τον καρπό που θα δώσει το μούστο. Φίλοι και συγγενείς ήταν αυτονόητο πως θα κληθούν για την δουλειά αλλά και για το σχετικό γλέντι. Οι ίδιοι, στο σύνολο τους, είχαν την έγνοια, όταν ερχόταν η ώρα, για να ανάψει το καζάνι της τσικουδιάς, να δοκιμάσουν τον μούστο στου Αη Γιώργη του Μεθυστή, το Νοέμβρη, στην επόμενη γιορταστική σύναξη… Μέρες του Σεπτέμβρη και σήμερα και τα σταφύλια περιμένουν τους τρυγητάδες. Μια αίσθηση γενικευμένης κούρασης υπάρχει στην ατμόσφαιρα. Λίγο η κρίση κι οι σκοτούρες της, λίγο η μηχανοποιημένη διαδικασία της οινοποίησης και στο βάθος ντεκόρ η εθνική κατάθλιψη που μας στέρησε τα γλέντια και την όρεξη. Ο τρύγος γίνεται κάπου στο περιθώριο άλλων δραστηριοτήτων. Το «πάτημα» είναι πλέον ένα "άλεσμα μηχανής" και μπορούμε να το κάνουμε χωρίς παρέα… Και έτσι εκείνο το μεθυστικό άρωμα της διαδρομής από το αμπέλι μέχρι το ποτήρι μας, ήδη το κρασί μας το 'χασε ...
Μιχελογιαννάκης : «Είναι ντροπή τα όσα διαδραματίζονται γύρω από τις επιδιώξεις του Ερντογάν για
Στις 12 Μαρτίου 2015 ολοκληρώνεται η δεύτερη 5ετής θητεία του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Κάρολου Παπούλια. Η κυβέρνηση...
Τα πρωτόγνωρα γεγονότα που διαδραματίστηκαν τη Δευτέρα 1η Σεπτεμβρίου στην αίθουσα του Ζαππείου Μεγάρου, στα εγκαίνια της