ΑΠΟΨΕΙΣ

Το σκηνικό θυμίζει δυνατό πολιτικό θρίλερ ... αμερικάνικου τύπου όπου "μυστικά και υποχθόνια κέντρα" σκηνοθετούν παρασκηνιακές ίντριγκες που δυναμιτίζουν την πολιτική ζωή μίας χώρας. Συνήθως όμως αυτά συνέβαιναν στην μεγάλη ή τη μικρή οθόνη και πάντως όχι στη Βουλή των Ελλήνων. Από χθες όμως τα πράγματα άλλαξαν. Οι συνέλληνες σαστισμένοι παρακολουθούν καταγγελίες που σοκάρουν. Η αλήθεια τους, μένει να αποδειχτεί, αλλά στο μεταξύ και μόνο οι εντυπώσεις που έχουν προκληθεί θα αφήσουν στίγματα και πληγές που δύσκολα θα επουλωθούν. Το πολιτικό κύρος έχει τρωθεί ανεπανόρθωτα. Κι όλα αυτά εν μέσω των πλέον κρίσιμων στιγμών σε μία Ελλάδα που μαστίζεται από φτώχεια, ανεργία κι απελπισία. Ας σταχυολογήσουμε όμως όσα υπαινίσσονται οι αναμεμιγμένοι στην υπόθεση των χρηματισμών κι ας θέσουμε μερικά απλά ερωτήματα: - Επιχειρηματίες και Τραπεζικοί κύκλοι διαθέτουν κεφάλαια για να εξαγοράσουν ψήφους πολιτικών και να στηρίξουν την επιλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Γιατί άραγε; - Κάποιοι εμπλέκουν το όνομα του Πρωθυπουργού κι εκείνος -νοιώθοντας προφανώς ανίσχυρος να αμυνθεί- καταφεύγει σε μηνύσεις. Γιατί όμως δεν μηνύει τον "εντολέα" που ανέμειξε το όνομά του στην βρώμικη αυτή υπόθεση; - Ένας ηθοποιός που πολιτεύεται βρίσκεται στο επίκεντρο της διαμάχης και κοιτάζοντας θλιμμένα τον φακό ομολογεί πως "παίζει" τον πιο ειλικρινή ρόλο της ζωής του. Γιατί όμως βρίσκεται ο ηθοποιός στην ελληνική Βουλή; - Ένας μυστηριώδης κύριος που αρθρογραφεί με το ψευδώνυμο "Δευκαλίων" έφερε τον απόλυτο κατακλυσμό. Ο αρχαίος Δευκαλίων ήταν ο μόνος άνθρωπος που επιβίωσε της απόλυτης καταστροφής καίτοι γιος της Πανδώρας που διέθετε το "μαγικό" κουτί των συμφορών. Τι δουλειά όμως έχουν οι σημερινοί ... Δευκαλίωνες με τα χρήματα από την απαγωγή Παναγόπουλου; "The Weeping woman" Pablo Picasso Παρακολουθώντας το "σήριαλ" που εκτυλίσσεται με τις απόπειρες δωροδοκίας βουλευτών και τους παρακεντέδες του πολιτικού συστήματος θυμήθηκα την όμορφη παραβολή του Χαλίλ Γκιμπράν για την αναζήτηση της αλήθειας. Την μεταφέρω εν συντομία: Ένας άνθρωπος έβαλε σκοπό της ζωής του να βρει την Αλήθεια. Οπλίστηκε με υπομονή και ξεκίνησε την περιπλάνησή του. Ταξίδεψε σε χώρες, πόλεις και χωριά αλλά πουθενά δεν έβρισκε πληροφορίες που να τον βοηθήσουν. Κάποτε κουρασμένος από την οδοιπορία του μπήκε σε μία σπηλιά για να ξεκουραστεί. Στο πιο σκοτεινό της σημείο διέκρινε μία σκιά να κινείται. Συνηθίζοντας στο χαμηλό φως διέκρινε τη φιγούρα της ασχημότερης γυναίκας που είχε συναντήσει ποτέ του. Γριά, αποκρουστική, βρώμικη κι ατημέλητη. - Ποιά είσαι; τη ρώτησε. - Η Αλήθεια, του είπε εκείνη. Ο άνθρωπος την κοίταζε εμβρόντητος. - Μα τι κάνεις εδώ μέσα; Γιατί είσαι έτσι; ψέλλισε Η αλήθεια χαμογέλασε και του απάντησε: - Είμαι εδώ γιατί όλοι λένε πως με ψάχνουν και μ' αγαπούν, αλλά στην πραγματικότητα δεν αντέχει κανείς να με δει. Μ.Κ.

Τις τελευταίες μέρες έχει ξεσπάσει μια έντονη διαμάχη μεταξύ σχολικών κυλικείων του Ηρακλείου και της υπηρεσίας...

Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι στην Ελλάδα όλα είναι πιθανά να συμβούν. Ακόμα και θεωρίες συνωμοσίας . Όπως αυτές που...

Τα Χριστούγεννα θα γίνουν και φέτος θέμα πολύωρων τηλεοπτικών εκπομπών, που θα αναλύσουν διεξοδικά την «λάθος» ημερομηνία τους, το «συγκεχυμένο» τους αστέρι, την φάτνη που ίσως να ‘ταν σε σπίτι κι όχι σε σπήλαιο και κάθε δοξασία ή παράδοση που αντέχει αμφισβητήσεις και αποδόμηση. Στον αντίποδα ο σύγχρονος καταναλωτικός χαρακτήρας του εορτασμού ενισχύεται για να θυμίζει σε όλους μας πως τα Χριστούγεννα είναι άλλη μία γιορτή για .. έξοδα.Ας μιλήσουμε λοιπόν, με αριθμούς, η εποχή μας έτσι κι αλλιώς, συνεννοείται με νούμερα: Πάνω από 10 δισ. ευρώ διέθεσαν, τέτοιες μέρες προ δεκαετίας, τα ελληνικά νοικοκυριά σε εορταστικές αγορές, δηλαδή, στην ουσία, σε δώρα προς εαυτούς και αλλήλους. Πώς αγοράζονταν όλα αυτά; Mε τον 13ο μισθό, φυσικά, με πιστωτικές κάρτες επίσης, και, βέβαια, με εορτοδάνεια, που τότε ήταν πολύ δημοφιλή. Στις μέρες μας το κλίμα είναι εντελώς διαφορετικό: ο 13ος μισθός δεν υπάρχει και για κάρτες και δάνεια ούτε λόγος να γίνεται. Παρά ταύτα μοχλός όλων, γενεσιουργός αιτία και μέτρο των πάντων λογίζεται και σήμερα το χρήμα. Σχεδόν δεν υπάρχει ανθρώπινη σχέση που να ρυθμίζεται χωρίς τη διαμεσολάβησή του. Ακόμη κι οι καλύτερες και πιο ανθρώπινες χειρονομίες μας –όπως το δώρο σε όσους αγαπάμε, αυτή η ένδειξη αγάπης, σεβασμού και τιμής- μοιάζει να συναρτάται απόλυτα με την αγοραστική μας ικανότητα. Tο δώρο σήμερα αποτελεί ένα μεγάλο κομμάτι της νέας οικονομίας. Συνδεδεμένο άρρηκτα με τις τάσεις και τις διαθέσεις της αγοράς, με την ιεροτελεστία της κατανάλωσης, έχει χάσει σε μεγάλο βαθμό εκείνο το κάτι από το συναίσθημα του δωρητή, εκείνη τη μικρή έστω ιδιαιτερότητα που το έκανε μοναδικό. Προϊόντα της αλυσίδας μαζικής παραγωγής, τα δώρα για παιδιά, τα πάσης φύσεως αντικείμενα που προορίζονται για φίλους και συγγενείς, τα χριστουγεννιάτικα «δώρα» (στολίδια) που κάποτε φτιάχνονταν μόνο με τη... διαμεσολάβηση των ιδεών, της φαντασίας και του ελεύθερου χρόνου από ευτελή υλικά, προσφέρονται πλέον σε εκατομμύρια πολλαπλά αντίτυπα. Έτσι υπηρετούν απόλυτα τις νέες παγκοσμιοποιημένες μας αντιλήψεις περί γιορτών και κατανάλωσης και μας ωθούν σταδιακά να κατανοούμε την … τσιγκούνικη διάθεση του Εμπενέζερ Σκρούτζ και την απέχθειά του στα Χριστούγεννα. Εν τούτοις, το πνεύμα των Χριστουγέννων δεν σκόπευε ποτέ να ασχοληθεί με τον καταναλωτισμό και τις … μικρότητές μας. Και καθώς η εποχή και η κρίση δεν ευνοούν τα έξοδα, είναι ευκαιρία να παραμερίσουμε την "περι-ουσία" και να ασχοληθούμε με την ουσία και το αληθινό πνεύμα των γιορτών και των δώρων μας. Σε ανύποπτο χρόνο ένας από τους μεγαλύτερες διανοητές της εποχής μας, ο Ουμπέρτο Έκο εξήγησε σε ένα ενδιαφέρον κείμενό του γιατί επιμένει να γιορτάζει κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα, γράφοντας: «Βρισκόμαστε στην κρίσιμη περίοδο του ...