Απόψεις

Ποιοι θα γιορτάσουν την Εργατική Πρωτομαγιά; Του Θανάση Παπαμιχαήλ

εργατική πρωτομαγιά

Για άλλη μια φορά θα βρεθούμε στο ίδιο έργο θεατές. Σε ένα χιλιοπαιγμένο έργο, αυτό της Εργατικής Πρωτομαγιάς. Σε μια χώρα με δύο εκατομμύρια ανέργους, εξαθλιωμένους από τις μειώσεις συνταξιούχους, φτωχομεσαία αγροτιά, αγανακτισμένους αυτοαπασχολούμενους, νέοι και νέες με το ένα πόδι στο εξωτερικό και χιλιάδες ανέστιους πολίτες χωρίς καμία βοήθεια πλην των συσσιτίων των Δήμων, της Εκκλησίας, και των φιλανθρωπικών σωματίων.
 
Πιστεύετε όλοι εσείς οι διοργανωτές της ετήσιας φιέστας ότι θα είναι μαζί σας για να γιορτάσει την Εργατική Πρωτομαγιά η άνεργη Ζωή, η σε τετράωρη απασχόληση Μυρτώ, ο πενηντάρης άνεργος πατέρας δύο παιδιών Κώστας, ο υπερχρεωμένος νοικοκύρης Νικηφόρος, το ζεύγος των συνταξιούχων που τους έχουν μειώσει δώδεκα φορές τη σύνταξη τους στα μνημονιακά χρόνια, η Στέλλα και ο Νίκος με «βαριά» μεταπτυχιακά που απασχολούνται ως σερβιτόροι και ντελίβερι ή οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες αγανακτισμένοι και γονατισμένοι από τα δυσβάσταχτα φορολογικά βάρη για να πιαστούν τα πλεονάσματα και να τελειώσει η αξιολόγηση; Για όλους αυτούς αλλά και για άλλες κατηγορίες εξαθλιωμένων πολιτών, το μαχαίρι έχει φτάσει μέχρι το κόκαλο. Στο δικό τους κόκαλο και όχι στο κόκαλο όλων όσων θα το δηλώσουν στη γιορτή στο λόγο τους. γιατί για όλα φταίνε οι άλλοι, ποτέ οι ίδιοι!
 
Urbi et Orbi, στην πόλη και στην Οικουμένη, η Εργατική Πρωτομαγιά θα γιορταστεί με συγκεντρώσεις, συναυλίες, διαδηλώσεις, και με μελίρρυτες δηλώσεις για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και άγριο «μάτωμα» της εργατικής τάξης για το κέρδος των ολίγων!
 
Η κορύφωση του εορτασμού θα γίνει σε ανοιχτούς χώρους σε όλες τις μεγάλες πόλεις, και από τα μεγάφωνα των εργατικών κέντρων θα ακούγονται εργατικά τραγούδια στη διαπασών. Και μετά, την επόμενη μέρα σιωπή! Ο καθένας στο καβούκι του σύμφωνα με τη λαϊκή ρήση. Η διατήρηση της εξουσίας σε όλη την οικουμένη, είναι αυτοσκοπός και η ανακολουθία όσων υποσχέσεων έδωσαν χθες με όσα θα κάνουν σήμερα είναι η αγαπημένη τακτική ακόμη και των μεγαλύτερων πολιτικών στον κόσμο, κάνοντας τους Έλληνες πολιτικούς να φαίνονται «μειράκια» μπροστά τους. Τελευταίο παράδειγμα η αιφνιδιαστική απόφαση της «σιδηράς κυρίας» της Βρετανίας να προκηρύξει εκλογές αναιρώντας πρόσφατες δηλώσεις της.
 
Στη χώρα μας, η Πρωτομαγιά κινδυνεύει να χαρακτηριστεί από τους περισσότερους σαν μέρα αργίας και όχι απεργίας. Είναι μια μέρα του χρόνου αφιερωμένη στους αγώνες των εργαζομένων για καλύτερες εργασιακές συνθήκες.
 
Αλλά για να γιορτάζεται δυναμικά η Πρωτομαγιά και για να βρει ανταπόκριση το διαχρονικό μήνυμα της θα πρέπει οι πολιτικοί ταγοί να μεριμνήσουν πρώτιστα για τα δύο εκατομμύρια των ανέργων του ιδιωτικού τομέα και μετά  για τους συμβασιούχους του Δημοσίου, έστω κι αν καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος
 

Απόψεις

Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή... Του Αργύρη Αργυριάδη*

Αργύρης Αργυριάδης

Ο πολιτικός πλουραλισμός είναι conditio sine qua non για τις σύγχρονες δημοκρατίες. Τούτο καταδεικνύει την αναπόδραστη ανάγκη, ανάμεσα στις συντηρητικές δοξασίες και τον ανερμάτιστο λαϊκισμό, να υπάρχει μια συγκροτημένη πολιτική αντιπρόταση. Η τελευταία δεκαετία, η εποχή των άκρων, συρρίκνωσε τον κεντρώο πολιτικό χώρο αλλά ουδόλως τον υποκατέστησε. Η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού αποτελεί αδήριτη ανάγκη.

Τούτο, δυστυχώς, δεν μπορεί να συμβεί όταν όσοι δραστηριοποιούνται κομματικά στο μεσαίο χώρο προτιμούν να προσκυνούν «σώβρακα και φανέλες» και να θυμιατίζουν το εικονοστάσι του επιγονισμού. Η πολιτική του αύριο δεν μπορεί να γίνεται με όρους κληρονομικού δικαίου.

Ούτε μπορεί να επισυμβεί στον αστερισμό του ανεπαγγελματισμού. Σε τούτη τη χώρα, η πλειοψηφία των πρωθυπουργών από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα δεν εργάστηκε ούτε μια ημέρα. Δυστυχώς, η παράδοση συνεχίζεται, καθόσον οι τέσσερις στους έξι υποψηφίους προέδρους του ΚΙΝΑΛ - ΠΑΣΟΚ (πλην Γερουλάνου και Λοβέρδου) δεν έχουν να επιδείξουν καμία επαγγελματική διαδρομή, πόσω μάλλον επιτυχία.

Σεβόμαστε τα σύμβολα. Ιδίως όταν έχουν περιεχόμενο. Θυμόμαστε, όμως, εκείνους που τα υποστήριξαν όταν όλοι απαιτούσαν την αποκαθήλωσή τους. Εκείνους που πρόκριναν την ιστορική συνέχεια απέναντι σε όσους πίστευαν ότι διαγράφοντας την ιστορία τους θα λάβουν προσωπική άφεση για τα ανομήματά τους.

Βγάζουμε τη μπέμπελη με την επιτηδευμένη αοριστολογία. Δεν ανεχόμαστε άλλο ξύλινο λόγο, ιδίως από εκείνους που επιζητούσαν «μεγάλο κράτος» όχι για να επιτύχουν την αναδιανομή του πλούτου υπέρ των ασθενέστερων αλλά για να διασφαλίσουν την αέναη επανεκλογή τους.

Ακούμε με συμπάθεια όσους φιλοδοξούν να απευθυνθούν στα 2 εκατομμύρια Ελλήνων που - σε σχέση με το 2004 - βλέπουν πλέον την εκλογική κάλπη με τα κιάλια. Που αντιλαμβάνονται ότι το στοίχημα είναι να ξαναφέρουμε στην πολιτική τους νέους και τα δυναμικά κοινωνικά στρώματα και όχι να διατηρήσουμε τα οφίκια των επαγγελματιών συνδικαλιστών και γυρολόγων.

Προτιμούμε όσους δε φοβούνται τη δημόσια κριτική. Άλλωστε, είναι σύνηθες εκείνοι που δεν έκαναν τίποτε να κατηγορούν τους άλλους γιατί δεν τα έκαναν όλα. Αυτό που είναι ασύνηθες είναι πέραν από το τσιτάτο της δίκαιης αναδιανομής του πλούτου να ακούσουμε προτάσεις για το πως δημιουργούμε τον τελευταίο. Η στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, των ευάλωτων νοικοκυριών, η αποκέντρωση του κράτους και η συνεπακόλουθη μεταβίβαση πόρων και αρμοδιοτήτων στα πανεπιστήμια, στην τοπική αυτοδιοίκηση και στα επιμελητήρια, η δημιουργία περιφερειακών κρατικών τραπεζοοικονομικών οργανισμών για τη βέλτιστη κατανομή των πόρων από το Ταμείο Ανάκαμψης, η έμφαση στις ενεργειακές κοινότητες και η προσπάθεια αντιμονοπωλιακής διάρθρωσης των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας είναι μερικοί από τους πολλαπλούς άξονες που συναρθρώνουν μια προοδευτική μεταρρυθμιστική ατζέντα.

Ζητούμενο για το ΚΙΝΑΛ σήμερα, είναι να αποκτήσει ηγεσία που μπορεί να υπερβεί το κουστούμι που του έχουν ράψει. Που δεν φιλοδοξεί να το καταστήσει «δεκανίκι ευκαιρίας» μετά τις εκλογές. Που έχει προσωπική διεισδυτικότητα και σε άλλους πολιτικούς χώρους. Που μπορεί να μπολιάσει γόνιμα έναν ιστορικό πολιτικό χώρο. Τα ανωτέρω, μπορεί να τα υπηρετήσει ο Παύλος Γερουλάνος. Για να γυρίσει, όμως, ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ. Από τον καθένα και την καθεμιά. Και η 5η Δεκεμβρίου είναι η πρώτη στάση του τρένου…

Ο Αργύρης Αργυριάδης είναι Δικηγόρος, Διαπιστευμένος Διαμεσολαβητής & Διαχειριστής Αφερεγγυότητας​ 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

«Σοσιαλδημοκρατία» και λαϊκισμός... Του Πέτρου Μηλιαράκη*

Γιατί με Παπανδρέου, ΤΩΡΑ;! Του Χρήστου Εμμ. Στρατάκη

Να εγγραφούν οι Γερμανικές Αποζημιώσεις στον Κρατικό Προϋπολογισμό του 2022. Του Νότη Μαριά

 

ESPA BANNER