Απόψεις

Οι εμπόλεμες και μεταπολεμικές ευθύνες της Γερμανίας. Του Πέτρου Μηλιαράκη

μηλιαρακης πετρος.jpg

Η πρόσφατη γνωμοδότηση της Επιστημονικής Υπηρεσίας της γερμανικής  Βουλής (Bundestag), επανέφερε το θέμα στο προσκήνιο, ανατρέποντας όμως την σταθερή θέση όλων των γερμανικών κυβερνήσεων, ότι: το θέμα των αποζημιώσεων προς την Ελλάδα θεωρείται λήξαν.

Ωστόσο, τόσο η γερμανική σοσιαλδημοκρατία, όσο και η  γερμανική  Αριστερά (Die Linke) διάκεινται (κατ’αρχάς και κατ’αρχήν) ευμενώς για την μέσω διαπραγμάτευσης επίλυση της διαφοράς. Ως εκ τούτου έχει ιδιαίτερο  ενδιαφέρον η θέση της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων της γερμανικής  Βουλής. 

Με τούτη την προδιάθεση η παρούσα βραχεία ανάλυση μπορεί να είναι χρήσιμη στη συνολική προβληματική του τρόπου αντιμετώπισης και διεκδίκησης τόσο του κατοχικού (πολεμικού) δανείου όσο και των πολεμικών επανορθώσεων (αποζημιώσεων) από την ενωμένη (πλέον) Γερμανία. Σε σύντομη  δε αναφορά τα ζητήματα έχουν ως εξής: 

Οι εμπόλεμες ευθύνες
Όταν η Γερμανία κήρυξε το πόλεμο κατά της Ελλάδας, η Σύμβαση της Χάγης της 18ης Οκτωβρίου 1907 αναφερόταν με βάση το άρθρο 3, τόσο στις αξιώσεις αποζημίωσης λόγω των εχθροπραξιών, όσο και στην ευθύνη «δια πάσας τας υπό των συμμετεχόντων της στρατιωτικής δυνάμεως ενεργεθείσας πράξεις».
Παραλλήλως, ειδικότερα για τις εχθροπραξίες, με βάση το άρθρο 22 της προαναφερόμενης Σύμβασης της Χάγης, καθιερωνόταν η Αρχή Δικαίου, και για τη Γερμανία που ήταν άλλωστε η επιτιθέμενη, ότι ο εμπόλεμος: «δεν έχει απεριόριστο δικαίωμα περί την εκλογή των μέσων προς βλάβην του εχθρού».

Επίσης, με βάση το άρθρο 25 της προαναφερόμενης Σύμβασης της Χάγης, ρητώς υπήρχε ο κανόνας της απαγόρευσης της «προσβολής ή βομβαρδισμού ανυπεράσπιστων πόλεων, χωρίων, κατοικιών ή κτηρίων».

Υπ’ όψιν δε ότι η Ελλάδα μέχρι την κήρυξη του πολέμου δεν ήταν εχθρός της Γερμανίας, δεν απείλησε ποτέ τη Γερμανία, ούτε δε κατ’ υπαινιγμό εκδήλωσε την παραμικρή απειλή βίας η πρόθεση διεξαγωγής εχθροπραξιών εναντίον της. Ωστόσο η κήρυξη του πολέμου από τη Γερμανία επιβάλει την εφαρμογή του Δικαίου του Πολέμου.

Το Δίκαιο του Πολέμου
Αντικείμενο του Δικαίου του Πολέμου είναι πάντοτε η θέσπιση περιορισμών στη χρησιμοποιούμενη ισχύ από τους εμπόλεμους. Βεβαίως, επικρατεί και η «θέση» ότι το Δίκαιο του Πολέμου αφορά μια «χωρίς αξία» ρύθμιση, καθόσον η πείρα έχει διδάξει ότι οι κανόνες του Δικαίου του Πολέμου παραβιάζονται συνεχώς από τους εμπόλεμους και ότι ο δικαιϊκός αυτός κλάδος αφορά διατάξεις οι οποίες δεν είναι αντικείμενο σεβασμού. Δηλαδή το Δίκαιο του Πολέμου συγκροτείται από διατάξεις οι οποίες δεν λαμβάνονται καν υπ’ όψιν κατά την περίοδο των εχθροπραξιών.

Ωστόσο, ένας τέτοιος ισχυρισμός ακυρώνεται με βάση την ιστορία, τον πολιτισμό, αλλά και την κοινή πείρα. Και τούτο γιατί θα πρέπει να θεωρούνται (με βάση την κοινή πείρα) «χωρίς αξία» και οι διατάξεις του Ποινικού Δικαίου, καθόσον αφορούν κανόνες που παραβιάζονται αφορήτως και μάλιστα σε ακραίες εκδοχές λόγω της καθημερινής εγκληματικότητας των ατόμων. Ωστόσο όμως και το Δίκαιο του Πολέμου και το Ποινικό Δίκαιο, στο πλαίσιο της έννομης τάξης διαθέτουν αποτελεσματικότητα και ως εκ τούτου κυρωτικές συνέπειες. Τις συνέπειες δε αυτές επιβάλλει η πολιτισμένη και δημοκρατική εσωτερική και διεθνής έννομη τάξη.

Για την ταυτότητα δε του νομικού λόγου αξιοσημείωτο είναι ότι σε συνθήκες «διεθνούς ειρήνης» (δηλαδή μη γενικευμένων συράξεων) η διεθνής έννομη τάξη έχει ιδρύσει και λειτουργεί αποφασιστικώς (ad hoc) Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο που προβλέπει και τιμωρεί εγκλήματα πολέμου με ειδικότερες αναφορές α) στη γενοκτονία και β) εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
Ενταύθα ας μου επιτραπούν μερικές αναφορές, γύρω από το Δίκαιο του Πολέμου:

Η Διεθνής Νομική Επιστήμη αλλά και τα πολιτισμένα Κράτη, παραμέλησαν κατ’ αρχήν την προαγωγή του Δικαίου του Πολέμου. Κατ’ εξαίρεση όμως Κυβερνήσεις, Διεθνείς Οργανισμοί και Νομομαθείς ασχολήθηκαν με το αντικείμενο αυτό. Και τούτο γιατί η κυρίως μέριμνα και πρόνοια αφορούσε στους κανόνες πρόληψης του πολέμου(!) και όχι στους κανόνες της διεξαγωγής του πολέμου! (1).

Το Δίκαιο του Πολέμου εστιάζει ειδικώς στα πολεμικά εγκλήματα (war crimes). Σύμφωνα με το άρθρο 6 του Κανονισμού του Διεθνούς Στρατοδικείου (γνωστού υπό την ονομασία και ως Δικαστηρίου της Νυρεμβέργης), τα εγκλήματα πολέμου αφορούν όχι μόνο εγκλήματα κατά της ειρήνης γενικώς, αλλά και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στις ειδικές τους εκδηλώσεις.

Η Γερμανία σήμερα –και οι ευθύνες της (2)
Η Γερμανία σήμερα, είναι Χώρα που ανήκει στο Συμβούλιο της Ευρώπης  και  ως εκ τούτου έχει προσχωρήσει στη Σύμβαση του Ευρωπαϊκού Δικαίου που αφορά στη   Προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Θεμελιωδών Ελευθεριών. Συνεπώς η Γερμανία έχει προσχωρήσει και υπάγεται σε κανόνες δικαίου του σύγχρονου νομικού και πολιτικού ευρωπαϊκού πολιτισμού. Έχει προσχωρήσει στις πρόνοιες και αξιώσεις της ΕΣΔΑ (3). Οφείλει συνεπώς να πολιτεύεται συμμορφούμενη με τις διατάξεις της ΕΣΔΑ και όχι να παρεκκλίνει από τις υποχρεώσεις που καθορίζονται δεσμευτικώς.

Ήδη η Ευρωπαϊκή Ένωση της οποίας σημαντικότατος εταίρος και Κράτος-Μέλος είναι η Γερμανία, έχει προβεί σε κατευθυντήριες γραμμές για την προώθηση του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου. Η Ευρωπαϊκή Ένωση που θεμελιώνεται  πάνω στις Αρχές της Ελευθερίας, του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του Κράτους Δικαίου, έχει ως στόχο την διαφύλαξη και υπεράσπιση των κανόνων του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου. Συνεπώς η ενωμένη Γερμανία δεν μπορεί να πολιτεύεται αγνοώντας τις μεταπολεμικές υποχρεώσεις της, αρνούμενη ουσιαστικώς τις εμπόλεμες ευθύνες της. 

Άλλως, δεν έχει δικαίωμα να επικαλείται τις Αρχές και Αξίες του «ενωσιακού κεκτημένου» ούτε τις Αξιώσεις της ΕΣΔΑ. Πολλώ δε μάλλον δεν μπορεί να επικυρώνει και να κυρώνει το Καταστατικό του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (4). Δηλαδή, αντί πολλών, η Γερμανία δεν μπορεί να είναι υπερασπιστής των σύγχρονων ευρωπαϊκών Αρχών και Αξιών, αλλά ούτε και τιμωρός των σύγχρονων εγκληματιών πολέμου, χωρίς την προηγούμενη και λυσιτελή ανάληψη των δικών της απαράγραπτων ευθυνών.πολλω δε μάλλον οταν κατά το μέρος που αφορά στο κατοχικό δάνειο η Γερμανία πρόβη σε μονομερή στάση πληρωμών, ως προς την Ελλάδα!

Τούτων όλων δοθέντων δεν είναι σίγουρο εάν και κατά πόσον «η υπόθεση» θα αντιμετωπισθεί σε συμφωνία διακρατικού επιπέδου ή θα καταλήξει σ’ έναν οιονεί «εξωδικαστικό συμβιβασμό», ή άλλως εάν «η υπόθεση» θα οδηγηθεί στο Διεθνές Δικαιοδοτικό Όργανο της Χάγης. Εκείνο όμως που  προέχει είναι ότι η Ελλάδα οφείλει και πρέπει μέχρις εσχάτων να  υποστηρίξει τα δίκαιά της,όχι μόνο ως προς τις επανορθώσεις, αλλά και ως  προς τη «στάση πληρωμών» την οποία μονομερώς η Γερμανία αποφάσισε,  αναφορικώς με το «κατοχικό δάνειο».

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
(1) Βλ. Προς την κατεύθυνση αυτή η Ελληνική έννομη τάξη έχει συνταγματικές δεσμεύσεις. (Πρβλ. Π.Μηλιαράκης, Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο και Ελληνικό Σύνταγμα, Public International Law and Hellenic Constitution, 2008, σελ. 39 και επ. καθώς και 79 και επ.)
(2) Βλ. R.M.M. Wallace-O.Martin Ortega, International Law, 2009 σελ. 194 και επ., M. Nixon, International Law,1990 ,σελ. 140 και επ. I.Brownlie, Principles of Public International Law, 1979, σελ. 431 και επ., M. Sorensen, Public International Law .1968, σελ. 531 καιεπ. G.Amador,L.B.Sohn, R.Baxter,Recent Codification of the Law of State Responsibility for Injuries to Aliens, 1974 καθώς και Ε.Ρούκουνας, Διεθνές Δίκαιο, ΙΙΙ, 1983, σελ. 113 και επ., Κ.Ευσταθιάδης, Διεθνές Δίκαιον, ΙΙΙ, 1963, σελ. 69.
(3) Παρ’ ημίν η Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει τη συντομογραφία ΕΣΔΑ.
(4) Κυρώθηκε στην Ελλάδα με το Ν.3003/2002 (ΦΕΚ 75/τ.Α/8.4.2002). Επίσης βλ. και Ν.3948/2011 (ΦΕΚ 71/τ.Α/5.4.2011) που αφορά: Προσαρμογή των διατάξεων του εσωτερικού δικαίου προς τις διατάξεις του Καταστατικού του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου.
————————-
* ο Πέτρος Μηλιαράκης δικηγορεί στα Ανώτατα Ακυρωτικά Δικαστήρια της Ελλάδας και στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια του Στρασβούργου και του Λουξεμβούργου ( ECHR και GC-EU). 

Απόψεις

Ο «τύπος των ήλων» και το ΜέΡΑ 25. Του Πέτρου Μηλιαράκη*

μηλιαρακης πετρος.jpg

Με το παρόν κείμενο επιδιώκεται να τεθεί το «ζήτημα»  που θα ακουστεί σε λίγες μέρες ,σε όσες εκκλησίες λειτουργήσουν κεκλεισμένων των θυρών, ακόμη και λίγο μετά από το Πάσχα. Το «ζήτημα» αφορά στην «επιβεβαίωση και αναζήτηση της αλήθειας». Τέτοια πρόνοια είναι αναγκαία στις σύγχρονες κοινωνίες και ασφαλώς στην πολιτική ζωή. Αφορά όμως και πρόνοια που έχει εγκατασταθεί ως πολιτισμός στις κοινωνίες από χιλιετίες. Συνεπώς κατά μείζονα λόγο δεν μπορεί να αγνοείται στον παρόντα χρόνο, και ειδικότερα στο πλαίσιο του δημοκρατικού πολιτεύματος η αναζήτηση του αληθούς. 

Σύμφωνα με την χριστιανική παράδοση ,ο άπιστος Θωμάς: «είς εκ τών δώδεκα, ο λεγόμενος Δίδυμος, ουκ ήν μετ' αυτών ότε ήλθεν Ιησούς. 25 έλεγον ούν αυτώ οι άλλοι μαθηταί, Εωράκαμεν τόν κύριον. ο δέ είπεν αυτοίς, Εάν μή ίδω εν ταίς χερσίν αυτού τόν τύπον τών ήλων καί βάλω τόν δάκτυλόν μου εις τόν τύπον τών ήλων καί βάλω μου τήν χείρα εις τήν πλευράν αυτού, ου μή πιστεύσω....».(βλ. κατά  Ιωάννην Ευαγγέλιο).

• για να διαπιστώσουμε την αλήθεια

Στην παρούσα ιστορική κοινωνική, οικονομική και πολιτική  φάση είναι κρίσιμο  το «ζήτημα»   για το «ποια είναι η αλήθεια». Το «ποια-όμως-είναι η αλήθεια» αφορά  σε δύο επίπεδα:

1) Το πρώτο αφορά στο εάν τα μέτρα που έλαβε η ελληνική κυβέρνηση, ήταν τα επιβαλλόμενα και πρωτίστως εάν έλαβαν χώρα στον κατάλληλο χρόνο, ενώ,

2) το δεύτερο αφορά στην απάντηση, εάν  έχουν διατυπωθεί προτάσεις που μπορούμε να τις ορίσουμε ως το αναγκαίο «κοινωνικό αντιvarious», για την αντιμετώπιση της κρίσης στην παρούσα φάση, αλλά ασφαλώς και για την επόμενη, καθόσον αναμένεται, σύμφωνα με αντικειμενικές εκτιμήσεις, ακόμη και με τους κανόνες της σκηνής πείρας, να είναι ακραία για την κοινωνία και την οικονομία.

• ως προς την καταλληλότητα των μέτρων και το έγκαιρο αυτών

Στο παρόν κείμενο  αρχικώς θα ασχοληθούμε με πολύ λίγα λόγια για το πρώτο επίπεδο, ήτοι εκείνο των μέτρων που αφορούν στην δημόσια υγεία. Κοινός τόπος είναι ότι τα μέτρα που ελήφθησαν είναι έλλογα και πρόσφορα, στο μέτρο  που ανταποκρίνονται στις προσδοκίες των συγκεκριμένων επιστημόνων που τα προσδιορίζουν, και που υποχρεούται η κυβέρνηση να σεβαστεί. 

Ωστόσο , το ζήτημα εάν τα μέτρα αυτά ελήφθησαν εγκαίρως ,μένει και μέλλει να κριθεί. Ειδικότερη αναφορά μπορεί να γίνει ως προς τις μαζικές συνευρέσεις ατόμων που αφορούν στα δικαστήρια και στις εκκλησίες, ενώ για να είμαστε ειλικρινείς και αντικειμενικοί ,  αυτό το μέτρο αφορά όλους τους τόπους, που ορίζονται ιεροί και είναι  απολύτως σεβαστοί, όπου ο κάθε  πιστός προσέρχεται για την προσευχή του και την τέλεση του θρησκευτικού του καθήκοντος, ανεξαρτήτως θρησκεύματος. 

Παραλλήλως τίθεται και το ζήτημα εάν τα σχολεία και τα ΑΕΙ  έκλεισαν εγκαίρως.

Στο ίδιο επίπεδο λειτουργούν και οι πρόνοιες για την έγκαιρη στελέχωση σε προσωπικό και τον έγκαιρο  εφοδιασμό σε υλικά ,στο χώρο της δημόσιας υγείας! Αν και ο απολογισμός για την ορθότητα και το έγκαιρο των μέτρων μπορεί να λάβει χώρα και στην παρούσα φάση, ας είμαστε επιφυλακτικοί, αλλά  μέχρι το αμέσως προσεχές διάστημα. Εκείνο όμως που αντικειμενικά ισχύει είναι ότι, τα μέτρα αυτά, όπως τα έχουν  εισηγηθεί: α) η επιστημονική κοινότητα και β) τα αρμόδια για το σκοπό αυτό όργανα της πολιτείας, έγιναν αποδεκτά από την κυβέρνηση, με την απόλυτη όμως στήριξη, της δημοκρατικής αντιπολίτευσης.

• στα όρια του δημοκρατικού ήθους και των χρηστών πολιτικών ηθών

Υπάρχουν όμως και ζητήματα τα οποία επιεικώς κρίνονται  απαράδεκτα, και για τα οποία αποκλείεται να μην υπάρξει οξεία κριτική. Αναφέρομαι στις δημοσκοπήσεις οι οποίες λαμβάνουν χώρα και οι οποίες πράγματι δημιουργούν ζοφερή εικόνα, εφόσον τίθεται  το «ερώτημα» στο...«ενδεχόμενο εκλογών», «ποιά θα είναι η προτίμησή του πολίτη», εάν εκλογές ήθελε λαμβάνουν χώρα την επόμενη Κυριακή!..

Ζητώ συγνώμη από τους δημοσκόπους, αλλά αυτό ως ερώτημα προσβάλλει τα δημοκρατικά ήθη! Εάν δεν απατώμαι, ο συγκεκριμένος «ιός», που δεν αποκλείεται να έχει δεύτερο κύμα από το Φθινόπωρο, δεν επιτρέπει καν την οποιαδήποτε σκέψη για προσφυγή σε λαϊκή ετυμηγορία, εκτός κι αν το «σύστημα» («ποιό»  άραγε;)  επιδιώκει εκλογές χωρίς εκλογικά τμήματα, χωρίς μετακινήσεις πληθυσμού και χωρίς προεκλογική εκστρατεία, για την κατά τόπους ενημέρωση του λαού. 

Ας το ξεπεράσουμε  όμως αυτό. Το ζήτημα που τίθεται είναι ακριβώς στο «τι» μπορεί να προκύψει μετά από την ολική ή μερική έστω ανάκαμψη της πανδημίας. Ταυτοχρόνως όμως τίθεται και το ζήτημα  «τί»  γίνεται στην παρούσα φάση.    

 

• προτάσεις που συστηματικώς αποκρύπτονται

Τα διάφορα κόμματα του δημοκρατικού τόξου, έχουν στην παρούσα φάση προβεί σε υποδείξεις προς την κυβέρνηση. Το ΚΚΕ  μάλιστα είχε την εφευρετικότητα να προβάλει και ειδικό μήνυμα μέσω των ΜΜΕ. Εκείνο όμως που εντυπωσιάζει είναι η κεντρική, σε μέγιστο βαθμό ,απόκρυψη των θέσεων του ΜέΡΑ 25. Ως εκ τούτου:

Η παρούσα «παρέμβαση»  αφορά καθήκον του ενεργού πολίτη να κοινοποιήσει αυτό που αποκρύπτουν κατά κανόνα πολλά κεντρικά ΜΜΕ τα οποία ενώ υπερκαλύπτουν κυβερνητικές δηλώσεις και παρουσίες κυβερνητικών στελεχών με υπέρβαση του μέτρου , επιδαψιλεύοντας ιδιαιτέρως  την εικόνα του πρωθυπουργού, κατά το μέρος που αφορά στον αντιπολιτευτικό λόγο, αρκούνται σε  προβολή ελαχίστων δηλώσεων , κυρίως της αξιωματικής αντιπολίτευσης και αποκρύπτουν σοβαρότατες δηλώσεις και υποδείξεις της ελάσσονος αντιπολίτευσης, και κυρίως κατά προτίμηση του ΜέΡΑ 25. 

Ιδιαιτέρως δε, αποκρύπτονται δηλώσεις του Γραμματέα του ΜέΡΑ 25 Γιάνη Βαρουφάκη, τόσο όσον αφορά στις κοινωνικές και οικονομικές προτάσεις του για την ελληνική οικονομία  και κοινωνία, όσο και αναφορικώς με το ευρωομόλογο. Υπ´ όψιν δε ότι οι θέσεις που διατυπώνει ο Γιάνης Βαρουφάκης για το ευρωομόλογο είναι οι μόνες ορθές, και οι μόνες που μπορούν να δώσουν λύση σε πανευρωπαϊκό μάλιστα επίπεδο!..Σε κάθε περίπτωση  δε, οι προτάσεις  του Γιάνη Βαρουφάκη και συναφώς του ΜέΡΑ 25, ως προς το ευρωομόλογο, είναι απολύτως συμβατές με τις αρχές και αξίες που αφορούν στην κοινωνική συνοχή, στην ευημερία, στην αειφόρο ανάπτυξη και στην αλληλεγγύη, όπως  έχουν θεσπιστεί με τους  πρωτογενείς κανόνες της ενωσιακής έννομης τάξης.

Επίσης εντύπωση προκαλεί ότι και οι  κατευθείαν  δηλώσεις του Γιάνη Βαρουφάκη προς τον πρωθυπουργό και αυτές αποκρύπτονται. 

Στο παρόν κείμενο περιλαμβάνονται αποκλειστικώς οι δηλώσεις – προτάσεις του Γιάνη Βαρουφάκη προς τον πρωθυπουργό, και μόνο για την γνώση του αναγνώστη και την κριτική στις προτάσεις αυτές, καθώς και για τον προβληματισμό  ως προς την έλλειψη αντίδρασης και απάντησης του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης, στις προτάσεις αυτές.

 

• οι προτάσεις του Γιάνη Βαρουφάκη:

Κουρέματα χρεών. Όχι αναβολές πληρωμών φόρων, εισφορών, δόσεων. Δεν βοηθά τον εργαζόμενο, τον μικρομεσαίο τον αγρότη που δεν έχει και δεν θα έχει εισοδήματα να του πεις «μου τα δίνεις όλα αργότερα, και μάλιστα με τόκο». Μόνο το κούρεμα βοηθά.

Άμεσες προσλήψεις 7000 γιατρών στο ΕΣΥ. Τώρα. Σήμερα. Αν όχι τώρα, πότε;

Το κράτος να εγγυηθεί στους αγρότες ότι θα αγοράσει τα αδιάθετα προϊόντα τους τα οποία θα διοχετευτούν στις αγορές των πόλεων όπου οι εγκλωβισμένοι πολίτες ήδη βλέπουν τεράστιες ανατιμήσεις από τα ολιγοπωλιακά σουπερμάρκετ.

Κόκκινα δάνεια: Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (ΠΝΠ) σήμερα, άμεσα, με την οποία να παγώνετε όχι μόνο κάθε πλειστηριασμό αλλά τον Νόμο «Ηρακλή». Όπως σας έχω θυμίσει κ. Πρωθυπουργέ, αν δεν παγώσετε τον «Ηρακλή» θα ενεργοποιηθεί η δημόσια εγγύηση από τα αρπακτικά ταμεία και τότε η κυβέρνησή σας θα αναγκαστεί να δανειστεί από την τρόικα άλλα 12 δις ευρώ υπέρ των ταμείων. Σας προειδοποιώ κ. Πρωθυπουργέ: Αν δεν κάνετε το αυτονόητο, να παγώσετε με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου (ΠΝΠ) τον «Ηρακλή», με αποτέλεσμα να αυξήσετε το δημόσιο χρέος κατά 12 δις αυτήν ιδίως την εποχή θα δώσετε το δικαίωμα να τεθεί το ερώτημα: Ποια συμφέροντα δεν επιτρέπουν στον πρωθυπουργό να παγώσει την αύξηση του δημόσιου χρέους υπέρ των ταμείων κατά 12 δις; Ποιοι κύκλοι της κυβέρνησης έχουν σχέσεις εξάρτησης από τα ταμεία αυτά;

                                                • τούτων δοθέντων

Το ζήτημα –ανεξαρτήτως κομματικών προτιμήσεων και εν γένει ιδεολογικών τοποθετήσεων– αφορά στην επιβεβαίωση της αλήθειας κατά «τας γραφάς» της σύγχρονης κοινωνίας και τις απαράγραπτες αρχές και αξίες του δημοκρατικού  πολιτεύματος και του εξ´αυτού επιβαλλόμενου ήθους! 

Ιδού, λοιπόν «ο τύπος των ήλων»!——————————-

* Ο Πέτρος Μηλιαράκης δικηγορεί στα Ανώτατα Ακυρωτικά Δικαστήρια της Χώρας και στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια του Στρασβούργου και του Λουξεμβούργου (ECHR και GC – EU).