Απόψεις

Ο Πολιτισμός μας βασικός πυλώνας ενίσχυσης της εθνικής μας αυτοπεποίθησης. Του Δ. Σαρρή

κνωσός

Το Λυκαυγές του 21ου αιώνα θεωρείται, δικαιολογημένα, ως η εποχή της ψηφιακής τεχνολογίας.
Στην εποχή αυτή, όπου το βιοτικό επίπεδο της πλειοψηφίας των λαών έχει πληγεί από την συνεχιζόμενη  λιτότητα , δραματικά ,   οι  δε αλληλοεπιδράσεις, από χώρα σε χώρα, αυξάνουν με γεωμετρική πρόοδο, ιδιαίτερα  λόγω των μεγάλων  μεταναστευτικών  και προσφυγικών ροών , ενώ οι παραδοσιακοί δεσμοί χαλαρώνουν με γρήγορους ρυθμούς, ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΜΑΣ καθίσταται ένας από τους βασικότερους πυλώνες  της κοινωνικής  μας ζωής, καθόσον  αποτελεί το κύριο ανάχωμα προστασίας της πολιτιστικής μας κληρονομιάς  και  βασικό παράγοντα ενίσχυσης της  εθνικής  μας αυτοπεποίθησης,  που δοκιμάζεται από την οικονομική ΚΡΙΣΗ…

​Ιδιαίτερα σήμερα, που ο ελεύθερος χρόνος των πολιτών  αυξάνει και  λόγω  ακόμη της  διογκούμενης ανεργίας  αποκτά  δε σημαντική θέση στην ζωή όλο και περισσότερων, τα  δε Μ.Μ.Ε. προσφέρουν αμφίβολης ποιότητας ψυχαγωγία, οι επενδύσεις στους τομείς των εκδόσεων, της μουσικής, του κινηματογράφου και γενικότερα των επιχειρήσεων θεάματος, έχουν φθάσει σε μεγάλα  ύψη.

Ο Πολιτισμός έχει αποκτήσει πλέον μαζικές διαστάσεις και δεν αφορά μόνο κάποια πρόσωπα ή κάποιες κοινωνικές ομάδες.
Ο Πολιτισμός αποτελεί εργαλείο Ανάπτυξης και πεδίο σημαντικών  οικονομικών πρωτοβουλιών, ιδιαίτερα για τη χώρα μας με την πλούσια πολιτιστική κληρονομιά που προσελκύει εκατομμύρια τουρίστες ολόκληρο το χρόνο.
Ο Πολιτισμός σήμερα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, έχει την οικονομική του διάσταση, όμως δεν μπορεί να αφεθεί ολοκληρωτικά στις ακόρεστες ορέξεις των δυνάμεων της κερδοσκοπίας.
Η ανέλεγκτη κυριαρχία της Αγοράς στον Πολιτισμό, με μοναδικό κριτήριο της περισσότερες εισπράξεις, θα οδηγήσει στην ισοπέδωση κάθε μη εμπορικής τέχνης, όπως τα δοκίμια, η ποίηση, η φιλοσοφία καθώς και κάθε μορφή πειραματισμού, ανανέωσης, καινοτομίας και ακηδεμόνευτης έκφρασης.
Η επικράτηση ακόμα της Αγοράς πάνω στον Πολιτισμό θα οξύνει τις πολιτιστικές ανισότητες και θα χειραγωγήσει το κοινό, μέσα από την τεχνητή διαμόρφωση τέτοιων πολιτιστικών προτύπων, που θα οδηγούν σε επιλεγμένες κατευθύνσεις, ενώ κοινωνικές ομάδες πληθυσμού, που δεν έχουν πρόσβαση στα κέντρα των αποφάσεων θα υποστούν αποκλεισμούς οι οποίοι δεν θα τους επιτρέψουν να διατυπώσουν ελεύθερα τις απόψεις τους.
-
Γι αυτό το λόγο είναι αναγκαία η παρέμβαση της Πολιτείας ώστε να μειωθούν οι πολιτιστικές ανισότητες  και να αυξηθούν οι ελευθερίες πολιτιστικής έκφρασης. Αυτή ακριβώς είναι η νέα πρόκληση που θέτει ο Πολιτισμός στην Πολιτική, πού έχουν ,άλλωστε ,την ίδια ετυμολογική ρίζα.
Απαιτείται λοιπόν νέα άσκηση πολιτικής στο χώρο του Πολιτισμού εντελώς διαφορετική από εκείνη την πολιτική παραδοσιακού τύπου.
 
Τέτοιες νέες πολιτικές είναι:
Α. Ο σχεδιασμός και η εφαρμογή ενός θεσμικού πλαισίου, που θα συμβάλει στη δραστική μείωση της αυξανόμενης ανισορροπίας υπέρ της αγοράς και σε βάρος της πολιτιστικής δημιουργίας.
Η πολιτεία δηλαδή πρέπει να εγγυηθεί την πολυφωνία και την ελευθερία της πολιτιστικής έκφρασης και δημιουργίας.

Σε μια Δημοκρατική Πολιτεία το είδος της πολιτιστικής ψυχαγωγίας, που θα απολαμβάνουν οι πολίτες, είναι υπόθεση των ίδιων των ατόμων, τα οποία θα την επιλέγουν με αυτονομία και με βάση την ιδιαιτερότητα των προτιμήσεών τους.
Β.      Η δημιουργία σύγχρονων πολιτιστικών υποδομών, που θα υποβοηθούν στην ταχεία   πρόσβαση των πολιτών στην πληροφόρηση, για την καλλιέργεια της γνώσης τους και την ανάπτυξη της ελεύθερης έκφρασής τους.
Γ.      Η προώθηση των πειραματικών, σύνθετων και καινοτομικών μορφών δημιουργίας.
Δ.      Η θεσμοθέτηση κανόνων ελέγχου της διαφάνειας λειτουργίας της Αγοράς.
Ε.      Η αναβάθμιση της παρεχόμενης από το κράτος παιδείας στον τομέα όλων των μορφών της τέχνης και του λόγου.

Επίσης στα πλαίσια μιας πολιτείας Αλληλεγγύης, την οποία δομούμε η πολιτιστική δημιουργία πρέπει να είναι η τελική συνισταμένη όλων των επιμέρους συνιστωσών πολιτιστικών δυνάμεων του τόπου.

Μια τέτοια κοινωνία  πρέπει να κατοχυρώνει δίκτυα διαλόγου και επικοινωνίας ανάμεσα στις πολιτιστικές κοινότητες του τόπου, χωρίς αποκλεισμούς και ανισότητες.

Η παρέμβαση της πολιτείας πρέπει να τείνει:
Στην πολιτιστική αποκέντρωση.
Στην ενθάρρυνση, ευαισθητοποίηση και προσέγγιση όλων εκείνων των στρωμάτων του πληθυσμού που διστάζουν ή αδυνατούν  να συμμετάσχουν ισότιμα στο πολιτιστικό γίγνεσθαι της χώρας.
Στη στήριξη κάθε ερασιτεχνικής δημιουργίας και κάθε νεανικής μορφής τέχνης και λόγου.

Ο Πολιτισμός χρειάζεται την προστασία της πολιτείας και για ένα ακόμα πρόσθετο λόγο, γιατί ο Ελληνικός Πολιτισμός είναι από τους λίγους τομείς στους οποίους η χώρα μας μπορεί να πρωταγωνιστήσει στο διεθνές πολιτιστικό στερέωμα, καθότι διαθέτει ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΟ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ…

Σήμερα ιδιαίτερα, που η πολιτιστική μας ταυτότητα δέχεται πιέσεις αλλά και γόνιμα  η μη ερεθίσματα από πολιτισμούς άλλων χωρών, στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής μας ολοκλήρωσης αλλά και της παγκοσμιοποίησης της οικονομίας.
 Η  ανάδειξη της ιδιαιτερότητας της πολιτιστικής μας φυσιογνωμίας, ως χώρας, θα ενδυναμώσει την Εθνική μας ταυτότητα , θα τονώσει το ηθικό του λαού μας ώστε να ξεπεράσουμε  με επιτυχία  τα αγκάθια της κρίσης  με στόχο την  θετική διάκριση της κοινωνίας μας στο νέο Διεθνές Περιβάλλον.

Δημήτρης Σαρρής
 
 

Απόψεις

Η 61η συνάντηση Ελλάδας - Τουρκίας. Του Πέτρου Μηλιαράκη

μηλιαρακης πετρος.jpg

Εν όψει της επικειμένης «συνάντησης» αντιπροσωπειών Ελλάδας-Τουρκίας για να βρεθούν τα «σημεία επαφής» προκειμένου να εκτονωθεί (όσο εκτονωθεί) η κατάσταση, να αποφορτιστεί η κρίση και να βρεθούν σημεία ώστε οι δύο γειτονικές χώρες να επιλύσουν τις «διαφορές τους», κρίσιμο και χρήσιμο είναι να ληφθούν υπ’ όψιν τα παρακάτω:

1. Όταν αναφερόμαστε για την εξηκοστή πρώτη (61η) «συνάντηση» των δύο αντιπροσωπειών, αυτή η «συνάντηση» προδήλως αφορά την επόμενη της εξηκοστής (60ης), μετά από ένα κενό χρόνου τεσσάρων (4) ετών, καθόσον από το 2016  πάγωσε αυτή η «διαδικασία».

2. Για να μην εμπαίζουμε εαυτούς και αλλήλους η «διαδικασία» αυτή σημαίνει ότι όταν από το 1973-1974 έως το 2021 οι δύο γειτονικές χώρες δεν έχουν καταφέρει να συνεννοηθούν, τότεείτε α) είναι αδύνατον να συνεννοηθούν είτε β) σκόπιμο είναι να συρθούν από «άλλους» σε μία κοινώς αποδεκτή λύση είτε γ) πιθανόν είναι να καταλήξουν σε μία ρήξη με ό,τι αυτή (θα) συνεπάγεται. 

3. Όποιος προεξοφλεί την ομαλή εξέλιξη των πραγμάτων υπό την έννοια της «συνεννόησης» μάλλον σπεύδει. Και τούτο διότι ισχύουν τα εξής:

Α. Η Τουρκία συνεχώς με μαξιμαλιστικές προτάσεις, τοποθετεί «ζητήματα», προδήλως εξωνομικά, τα οποία ευθέως παραβιάζουν τη διεθνή έννομη τάξη. 

Β. Η Τουρκία προσανατολισμένη στη νοοτροπία του «ανατολίτικου παζαριού», παρελκύει συνεχώς τη σχετικά «διαδικασία» και παρακωλύει με ιστορική συνέπεια την ομαλή εξεύρεση λύσης, δηλαδή υιοθετεί την εσαεί «διαδικασία». Κάθε δε αντικειμενικός παρατηρητής πρέπει την παρελκυστική αυτή πρακτική να χρεώσει αποκλειστικώς στην Τουρκία.

Γ. Η Τουρκία ζητεί «αναθεώρηση» της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάνης, παρότι είναι Διεθνής Συνθήκη. Κατά το μέρος αυτό μονομερής από πλευράς της Τουρκίας αναθεώρηση δεν μπορεί να υπάρξει. 

4. Η Τουρκία μονίμως υπονομεύει επιλεκτικά τη Διεθνή Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάνης. Και τούτο διότι ισχύουν τα παρακάτω:

Α. Οι αξιωματούχοι και οι νομικοί της Τουρκίας αποφεύγουν να διαβάσουν το άρθρο 12 της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάνης. Με το άρθρο αυτό ρυθμίζονται τα εξής: Στην Τουρκία και στην Ασιατική ακτή που την αφορά, ανήκουν μόνο εκείνα τα νησιά που βρίσκονται σε μικρότερη απόσταση των τριών (3) ναυτικών μιλίων από την ακτή της. Όποιο νησί και βραχονησίδα υφίσταται μόλις πέραν των τριών (3) ναυτικών μιλίων από την ακτή της Τουρκίας, προφανώς δεν ανήκει στην επικράτειά της εκτός από την Ίμβρο, την Τένεδο και τις Λαγούσες. Δηλαδή, με βάση την προαναφερόμενη διεθνή ρύθμιση και Συνθήκη, από τα παράλια της Τουρκίας, όποιο νησί ή βραχονησίδα υφίσταται εντός των τριών (3) ναυτικών μιλίων ανήκει στην επικράτεια της Τουρκίας. Εξαιρούνται, όμως, ρητώς η Ίμβρος, η Τένεδος και οι Λαγούσες, που είναι εκτός των τριών (3) ναυτικών μιλίων. Πέραν των τριών (3) ναυτικών μιλίων, με εξαίρεση την Ίμβρο, την Τένεδο και τις Λαγούσες, όλα τα υφιστάμενα νησιά και οι βραχονησίδες στο Αιγαίο ανήκουν στην Ελλάδα. Επομένως, ούτε «κενό δικαίου» υφίσταται, ούτε «γκρίζες ζώνες» υπάρχουν.

Β. Οι αξιωματούχοι και οι νομικοί της Τουρκίας αποφεύγουν να διαβάσουν το άρθρο 16 της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάνης με βάση το οποίο ήδη η Τουρκία «παραιτήθηκε από κάθε τίτλο και οποιοδήποτε δικαίωμα σε όλα τα νησιά που ευρίσκονται πέραν των τριών (3) ναυτικών μιλίων από τις ακτές της»

Γ. Οι αξιωματούχοι και οι νομικοί της Τουρκίας ουδένα δικαίωμα έχουν να αναφέρονται σε Συνθήκη που δεν αφορά την Τουρκία. Ειδικότερα, από πλευράς Τουρκίας, δεν υφίσταται το οποιοδήποτε δικαίωμα να αμφισβητούνται τα όσα με το άρθρο 14 της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων του 1947 έχουν ρυθμιστεί. Υπ’ όψιν ότι με τη Συνθήκη αυτή η Δωδεκάνησος ενσωματώθηκε στην Ελλάδα. Η Τουρκία, ως μη συμβαλλόμενο μέρος, δεν έχει τον οποιοδήποτε λόγο να διατυπώνει τον οποιοδήποτε ισχυρισμό ή ένσταση. 

Δ. Ειδικότερα, όμως, οι αξιωματούχοι και οι νομικοί της Τουρκίας αποφεύγουν να προσφεύγουν στο άρθρο 46 της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάνης που αφορά στο «Δημόσιο Οθωμανικό Χρέος». Οι εκπρόσωποι της Τουρκίας αποφεύγουν να αναφέρονται στο ότι το χρέος αυτό αφορούσε 140.000.000 στερλίνες Αγγλίας. Ας υπενθυμίσουμε, λοιπόν, στη γείτονα ότι όταν ζητά αναθεωρήσεις ας προεξοφλήσει το χρέος με τόκους από το 1923 και μετά θα αποφασίσουν τα υπόλοιπα συμβαλλόμενα μέρη εάν θα καθίσουν στο ίδιο «τραπέζι» για να συζητήσουν.

ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ

Στην υπό κρίση περίπτωση, η Ελλάδα θα πρέπει εκ προοιμίου να θέσει στο τραπέζι τα εξής τρία (3) αυτονοήτως προαπαιτούμενα, που σχετίζονται με μία αξιοπρεπή και ομαλή συζήτηση:

1. Να αποσύρει η Τουρκία δια των αντιπροσώπων της το λεγόμενο casus belli για την επέκταση των χωρικών υδάτων της Ελλάδας στο Αιγαίο στα δώδεκα (12) μίλια. Δεν είναι δυνατόν να γίνεται συζήτηση για το θέμα αυτό ακριβώς με την απειλή χρήσης βίας, όταν μάλιστα το δικαίωμα αυτό της Ελλάδας θεσπίζεται από το Διεθνές Δίκαιο. 

2. Να αποσύρει η Τουρκία οποιοδήποτε υπαινιγμό για την αποστρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου. Η πρόσφατη αυτή «έμπνευση» των Τούρκων αξιωματούχων αφορά «ανατολίτικη πονηριά». Ας την αφήσουν, λοιπόν, για τον εαυτό τους. Τα κατάφεραν μία φορά, όπου στην Κύπρο το 1974 δεν έκαναν απόβαση, αλλά αποβίβαση, καθόσον η επάρατη Χούντα αποστρατικοποίησε την Κύπρο με υπόδειξη των «Συμμάχων». Η προδοσία αυτή, βεβαίως, συνέβη άπαξ!

3. Να δηλώσει η Τουρκία δια των αντιπροσώπων της εάν αναγνωρίζει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας ή όχι. Και τούτο διότι δεν είναι δυνατόν να υπάρξει συζήτηση εποικοδομητική, με βάση τη διεθνή νομιμότητα, όταν το ένα μέρος του «αυτού τραπεζιού» δεν την αναγνωρίζει.  

ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΡΙΣΙΜΗ ΕΠΙΣΗΜΕΙΩΣΗ

Σύμφωνα δε με το άρθρο 121 της Σύμβασης του Mantego Bay της Ιαμαϊκής, ένα νησί έχει χωρικά ύδατα, συνορεύουσα ζώνη, υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Όταν συζητάμε για «θαλάσσιες ζώνες» πρέπει να εξειδικεύσουμε ότι αναφερόμαστε αμιγώς στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ με βάση τις πρόνοιες του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας. Ειδικότερα για την υφαλοκρηπίδα θα πρέπει διευκρινιστεί ότι ήδη απορροφάται από την ΑΟΖ.

Ως κατακλείδα διατυπώνεται η πρόβλεψη ότι η Τουρκία θα «επιδιώξει» να οξύνει τα πράγματα σε τέτοιο επίπεδο, ώστε να είναι απρόσφορη και αλυσιτελής η «διαδικασία των διερευνητικών επαφών», των κατ’ αντιμωλία συζητήσεων και των για την οικοδόμηση μέτρων εμπιστοσύνης επιβαλλόμενων συναντήσεων. Το ad hoc ελληνικό διπλωματικό σώμα, που επωμίζεται την ευθύνη της ομοτράπεζης συζήτησης, είναι βέβαιο ότι εκ προοιμίου έχει την εκτίμηση των προθέσεων της Άγκυρας Το «τουρκικό παζάρι» είναι γνωστό. 

Η «τουρκική πονηριά» και ο «τούρκικος τσαμπουκάς», θα έρθει η ιστορική στιγμή που θα γνωρίσουν τα όριά τους!

* Ο Πέτρος Μηλιαράκης δικηγορεί στα Ανώτατα Ακυρωτικά Δικαστήρια της Χώρας και στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια του Στρασβούργου και του Λουξεμβούργου (ECHR και GC – EU).

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Μητσοτάκης - Βουλή: Η Ελλάδα μεγαλώνει - Επέκταση χωρικών υδάτων όπου και όταν κρίνουμε

Τσίπρας προς Μητσοτάκη: Να θέσετε σαφείς εθνικές κόκκινες γραμμές στα ελληνοτουρκικά

Δένδιας: Η επέκταση των χωρικών υδάτων στην Κρήτη θα συμπεριλάβει και το ανατολικό τμήμα