Απόψεις

Να μην μπουν σε καραντίνα τα δικαιώματα μας. Του Βασίλη Κούδα*

βασίλης κούδας ψυχίατρος

«Η πανδημία του κορονοιού ανέδειξε με τον πιο τραγικό τρόπο πόσο σημαντικό είναι ένα ισχυρό αποκλειστικά δωρεάν και προσβάσιμο απ’ όλους Εθνικό Σύστημα Υγείας αλλά και πόσο πολύ έχει υποβαθμιστεί και απαξιωθεί το ελληνικό απ όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις καθώς κι από τη σημερινή. Οι υγειονομικοί προσπαθούμε σε συνθήκες τραγικής υποστελέχωσης και εντατικοποίησης να παρέχουμε με αυτοθυσία τις καλύτερες δυνατές υπηρεσίες υγείας στους ασθενείς μας. Τα χειροκροτήματα και οι ευχαριστίες δεν είναι αρκετά, θέλουμε να παρθούν όλα τα αναγκαία μέτρα, ώστε να προστατευτεί η δική μας και η δημόσια υγεία.

Η κυβέρνηση επικαλείται διαρκώς την «ατομική ευθύνη» στην προστασία από τον κορονοϊό για να κρύψει τις ελλείψεις και τις τεράστιες ευθύνες της πολιτικής της, καθώς οι κατευθύνσεις που δίνουν σήμερα οι επιστήμονες προσκρούουν στην κατάσταση που επικρατεί στο δημόσιο σύστημα  υγείας. Μόνο που με την «ατομική ευθύνη» δεν φτιάχνεις ΜΕΘ, ούτε προσλαμβάνεις γιατρούς και νοσηλευτές, δεν χτίζεις θαλάμους αρνητικής πίεσης, δεν διασφαλίζονται επαρκή μέσα ατομικής προστασίας.

Το επιχειρησιακό σχέδιο της διοίκησης και οι οδηγίες διαχείρισης προσωπικού εκτεθειμένου σε κρούσμα στο ΠΑΓΝΗ, όπως και στην υπόλοιπη Ελλάδα, επιδιώκουν τη λειτουργία του νοσοκομείου σε συνθήκες αυξημένων αναγκών (λόγω επιδημίας) με τη μικρότερη δυνατή πρόσθετη κρατική χρηματοδότηση. Παρόλες τις τεράστιες ελλείψεις προσωπικού υλοποιήθηκε η πρόσληψη μόλις 50 περίπου επικουρικών νοσηλευτών στο ΠΑΓΝΗ (ενώ οι κενές θέσεις προ πανδημίας ξεπερνούν τις 300), ελάχιστων γιατρών, με αναμενόμενο αποτέλεσμα τη συνένωση κλινικών και τη μετακίνηση του ήδη υπάρχοντος προσωπικού σε κλινικές πρώτης γραμμής με ελάχιστη εκπαίδευση.

Αντίστοιχα σοβαρές διαστάσεις λαμβάνει και η σοβαρή έλλειψη μέτρων ατομικής προστασίας για το προσωπικό. Το γεγονός ότι οι παραπάνω ελλείψεις αποτελούν παγκόσμιο φαινόμενο δεν αλλάζει το γεγονός ότι μάσκες και στολές δίνονται με το σταγονόμετρο, ενώ προκλητικές είναι οι οδηγίες του ΕΟΔΥ προς το προσωπικό, πως σε συνθήκες έλλειψης μέτρων προστασίας, είναι αρκετό το πλύσιμο των χεριών και η μη χρησιμοποίηση γαντιών καθώς και η μη αναγκαιότητα χρησιμοποίησης μασκών. Την ίδια στιγμή που όλοι γνωρίζουν ότι η μάσκα ειδικά στα ΤΕΠ μπορεί να χρειάζεται αλλαγή 3-4 φορές στη βάρδια και τα γάντια από ασθενή σε ασθενή.

Είναι άραγε υπερβολική η ανησυχία των εργαζομένων, όταν -για παράδειγμα- σύμφωνα με οδηγία που αφορά στη διαχείριση του προσωπικού με πιθανή έκθεση σε ύποπτο/επιβεβαιωμένο κρούσμα, «εργαζόμενοι με ήπια συμπτώματα λοίμωξης αναπνευστικού (π.χ. πονόλαιμος, καταρροή, περιστασιακός βήχας/πτάρνισμα) συνεχίζουν να προσέρχονται στην εργασία τους με εφαρμογή απλής χειρουργικής μάσκας»;

Να μην μπουν σε καραντίνα τα δικαιώματα μας. Τώρα είναι η ώρα να απαιτήσουμε συλλογικά μέτρα προστασίας:

·                Προμήθεια επαρκούς αριθμού ατομικών μέσων προστασίας (μάσκες, γάντια, αντισηπτικά, είδη απολύμανσης κλπ.), που να εξασφαλίζει  την ασφάλεια  των εργαζομένων με την συχνή αντικατάστασή τους. Η ανεπάρκεια αυτών και η παροχή τους με το σταγονόμετρο αποτελούν πιθανό παράγοντα διασποράς του ιού όχι μόνο στο  υγειονομικό προσωπικό αλλά και σε όλους όσους συνδέονται μ’ αυτό.

·               Μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού. Αναγνωρίζουμε τα προβλήματα στελέχωσης τμημάτων που προκύπτουν με τη χορήγηση αδειών ειδικού σκοπού σε μεγάλο αριθμό συναδέλφων σε αυτή την έκτακτη κατάσταση, ειδικά αν προστεθούν σε αυτές και αναρρωτικές άδειες ή η απουσία συναδέλφων που μπορεί να τεθούν σε καραντίνα.»

*O Βασίλης Κούδας είναι Ψυχίατρος, Επιμελητής Α' στην ψυχιατρική κλινική του ΠΑΓΝΗ και μέλος του ΔΣ του Σωματείου Εργαζομένων ΠΑΓΝΗ

 

Απόψεις

Η κλιματική αλλαγή μετά την πανδημία. Του Νίκου Ανδρουλάκη

Νίκος Ανδρουλάκης

Η αναπάντεχη υγειονομική κρίση του covid-19 άφησε πίσω της χιλιάδες νεκρούς και μια νέα πραγματικότητα για τις πληγωμένες κοινωνίες.

Το εκτεταμένο lockdown, ένα μέτρο που άγγιζε τα όρια της επιστημονικής φαντασίας μέχρι πριν από λίγους μήνες, αποδείχθηκε το πλέον ενδεδειγμένο. Αυτή η προσέγγιση είχε παράλληλη θετική παρενέργεια την προσωρινή ανακούφιση του περιβάλλοντος από τη μεγαλύτερη μείωση των εκπομπών CO2 που έχει καταγραφεί ποτέ, ακόμα και σε σύγκριση με γεγονότα όπως ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και η πετρελαϊκή κρίση της δεκαετίας του 1970. Λόγω της πανδημίας και μόνον, πλησιάσαμε τους στόχους μείωσης των εκπομπών άνθρακα για την συγκράτηση της ανόδου της μέσης θερμοκρασίας στον 1.5 ⁰C, σύμφωνα με τις δεσμεύσεις που ανέλαβαν τα κράτη στο πλαίσιο της Συμφωνίας των Παρισίων. Και όμως ο κίνδυνος της περιβαλλοντικής κρίσης συνεχίζει να υπάρχει και θα παραμένει όσο αποφεύγουμε να αλλάξουμε τους τρόπους παραγωγής. Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. Η τελευταία δεκαετία ήταν η θερμότερη που έχει καταγραφεί ποτέ σε παγκόσμιο επίπεδο με το 2019 να ήταν το θερμότερο έτος που έχουμε βιώσει στην Ευρώπη. Ακόμη και σήμερα, οι όποιες προσπάθειες γίνονται δεν είναι επαρκείς.

Όμως, καθώς ετοιμαζόμαστε να αντιμετωπίσουμε την οικονομική κρίση που μας άφησε η πανδημία, μπορούμε να προτάξουμε πολιτικές που θα συμβάλλουν και στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής. Η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κα Von der Leyen, στις «προγραμματικές της δηλώσεις» ενώπιον του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου δεσμεύθηκε για μία Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία, ώστε μέχρι το 2050 να έχει ήδη επιτευχθεί η ουδετερότητα άνθρακα. Στο Ευρωκοινοβούλιο συζητάμε ήδη τον «Κλιματικό Νόμο», ο οποίος θα αποτελέσει τον οδικό χάρτη σε αυτή την προσπάθεια, θέτοντας ενδιάμεσους στόχους και καθορίζοντας τις απαραίτητες δράσεις.

Το νέο Ταμείο Ανασυγκρότησης το οποίο θα χρηματοδοτήσει την αντιμετώπιση των άμεσων οικονομικών και κοινωνικών επιπτώσεων της πανδημίας του κορονοϊού, οφείλει να ενσωματώσει στα έργα που θα χρηματοδοτήσει την «πράσινη αιρεσιμότητα». Η πρόταση ενίσχυσης του Ταμείου Δίκαιης Μετάβασης για την αντιμετώπιση των κοινωνικών συνεπειών είναι μία απόφαση προς τη σωστή κατεύθυνση. Επίσης, πρέπει να δώσουμε βάρος σε έργα όπως είναι η ενεργειακή αναβάθμιση των κτηρίων, η παραγωγή ενέργειας μέσω ανανεώσιμων πηγών πιο κοντά στον πολίτη και ο διαφορετικός τρόπος παραγωγής και εξέλιξης των προϊόντων.

Η Ευρώπη, παράλληλα, μέσω μίας μορφής «προοδευτικού προστατευτισμού» μπορεί να πιέσει και τον υπόλοιπο κόσμο να ακολουθήσει το παράδειγμά της. Μία από τις προτεινόμενες πηγές για το Ευρωπαϊκό προϋπολογισμό με στόχο την αποπληρωμή των 500 δις που θα δοθούν στα κράτη με τη μορφή επιδοτήσεων, είναι ο λεγόμενος φόρος άνθρακα στα σύνορα της Ένωσης. Στόχος του μηχανισμού αυτού είναι να επιβάλλει δασμούς, που θα αντικατοπτρίζουν τη διαφορά στο κόστος παραγωγής ενός προϊόντος από την εκάστοτε περιβαλλοντική νομοθεσία.

Απέναντι σε παγκόσμιες προκλήσεις, η συνεργασία πρέπει να υπερισχύει του ανταγωνισμού. Η στάση των ΗΠΑ με την αποχώρησή τους από την Συμφωνία των Παρισίων για το Κλίμα και τώρα, εν μέσω πανδημίας, από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, παρά τα λάθη του τελευταίου, είναι μία ανησυχητική εξέλιξη. Υπό αυτές τις συνθήκες, η Ευρώπη έχει τη δυνατότητα να αναλάβει έναν πιο κεντρικό ρόλο με γενναίες αποφάσεις, χαράσσοντας το δρόμο της κοινής προσπάθειας απέναντι στα κοινά προβλήματα της ανθρωπότητας.

Νίκος Ανδρουλάκης - Ευρωβουλευτής ΠΑΣΟΚ - Μέλος S&D