Απόψεις

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

θανάσης παπαμιχαήλ

Ποιος θα ήθελε να βρίσκεται στη θέση του Κυριάκου, έχοντας απέναντι του τον «άρπαγα» γείτονα να ορέγεται ένα θερμό επεισόδιο, αδιαφορώντας για την επόμενη μέρα;

Ποιος θα πατήσει πρώτος τη σκανδάλη, και θα πέσει στην παγίδα της έκθεσης στον διεθνή παράγοντα, αλλά και σε μια σύρραξη, με άγνωστα αποτελέσματα;

Ο γείτονας με ανοιχτά πολεμικά θέματα σε ακόμη τέσσερις περιοχές, δεν τον ανησυχεί ιδιαίτερα για την έκβαση της μάχης. Αν κερδίσει, θα ανέβουν τα ποσοστά δημοφιλίας στο εσωτερικό του και θα μας σύρει στη Χάγη, για διαπραγματεύσεις στις οποίες θα φέρει όλα τα θέματα – διεκδικήσεις που κατά καιρούς επιδιώκει. Αν χάσει, θα βρει τρόπο να τα «μπαλώσει» και θα επιτεθεί σε έναν από τους πολλούς στόχους που εποφθαλμιά. Κάποιο νησί μας θα την πληρώσει τη νύφη, της ήττας.

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, για την κυβέρνηση, που άλλοτε προβάλλει τα δώδεκα μίλια και άλλοτε τα έξι. Ούτε λάστιχο να ήταν. Στόχος να αποφύγουμε την στρατιωτική εμπλοκή, να ενεργοποιήσουμε τον διεθνή παράγοντα, που φαίνεται να κωφεύει, για τους δικούς του λόγους και να προσπαθούμε να κερδίσουμε χρόνο, παίζοντας «κατενάτσιο» στις προκλήσεις του αδηφάγου γείτονα.

Ένα σύστημα πολιτικής στρατηγικής, που δεν έχει πολλά περιθώρια χρόνου όπως το «κατενάτσιο» στο ποδόσφαιρο, που έχει όριο λήξης το ενενήντα. Αν ένα από τα πλοία υπερβεί τα εσκαμμένα των κόκκινων γραμμών, θα πατήσουμε το κουμπί ή θα βρούμε δικαιολογίες που δεν θα πείθουν κανέναν, απλά θα έχει αποφευχθεί μια στρατιωτική σύρραξη και θα συνεχίζουμε τις διπλωματικές πιέσεις.

Χρειάζεται σύνεση, ψυχραιμία και συναίνεση όλων των πολιτικών δυνάμεων. Δεν χωράνε διχογνωμίες, διχασμοί και διαιρέσεις σε πατριώτες και μη.

Αν αναγκαστούμε να πατήσουμε το κουμπί, παρά τις προθέσεις μας, θα πρέπει να το πατήσουμε όλοι μαζί, πολιτικά κόμματα και λαός.

Διαφορετικά, θα μιλάμε και θα διαβάζουμε για ένα νέο «ιστορικά ατυχή πόλεμο», μετρώντας αμέτρητες καταστροφές, πιθανή απώλεια εδαφών και  χιλιάδων Ελλήνων πολιτών.

Πολλές φορές, σε δύσκολες αποφάσεις, οι κυβερνήσεις αφουγκράζονται δημοσκοπήσεις ή ακόμη και αναρτήσεις της κοινής γνώμης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όμως, κυβερνήτης δεν είναι ούτε το twitter ούτε το Facebook. Κυβερνήτης είναι ένας εκλεγμένος ηγέτης, που θα πάρει τις αποφάσεις μελετώντας τις στρατιωτικές δυνατότητες της χώρας απέναντι στον φωνακλά Ερντογάν. Με νηφαλιότητα, ψυχραιμία και σύνεση, «διαβάζοντας» πολύ καλά τις στρατιωτικές  δεξιότητες του αντιπάλου και καταστρώνοντας στρατηγική νίκης, αν υπάρξει ανάγκη.

Φυσικά, ο πατριωτισμός της κοινής γνώμης είναι το «καύσιμο», η ύλη που απαιτείται για την αποτελεσματικότητα κάθε πολεμικού εγχειρήματος. Αρκεί, και στην κοινωνία να επικρατούν οι λογικές φωνές και όχι οι φωνές των πολεμοκάπηλων.

Οι ένδοξες σελίδες του πολεμικού πρόσφατου παρελθόντος μας, γράφτηκαν πάντα με το μελάνι της ενότητας. Αντίθετα οι μαύρες σελίδες είχαν τη σφραγίδα της διχόνοιας και της «άτσαλης» πολεμικής προπαρασκευής.

Σύγκρουση ή συμβιβασμός; Ούτε ψύλλος στο κόρφο του, σε όποιον πέφτει αυτό το δίλημμα. Οι υπερφωταγωγημένες ειδήσεις των Μέσων ενημέρωσης, με τον φακό του άκρατου πατριωτισμού, σβήνουν πολύ γρήγορα όταν έρχονται απέναντι στην ανάγνωση της πραγματικότητας.

Στην τύχη μας είναι να έχουμε γείτονα έναν σουλτάνο, έναν αυτοκράτορα που θέλει να γίνει κατακτητής ως άλλος Μεγάλος Τζεκίνγκ Χαν, ρυθμιστής στην παγκόσμια σκακιέρα, χωρίς όμως ίχνος ηθικής. Πλανάται πλάνην οικτράν…!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

 

Απόψεις

Το Κυπριακό και η καίρια παρέμβαση Παυλόπουλου. Του Πέτρου Ι. Μηλιαράκη

μηλιαρακης πετρος.jpg

Κοινός τόπος είναι ότι το «Κυπριακό» βρίσκεται στην επικαιρότητα, σε μόνιμη βάση, και σε λίγο θα «ακουμπήσει» μισό αιώνα (!) από την παράνομη εισβολή και κατοχή της Τουρκίας στην Κύπρο. Αποδείχθηκε δε ότι ο μισός περίπου αιώνας ήταν απρόσφορος για να δοθεί λύση!..Λύση, όμως, παραδεκτή είναι μόνο εκείνη που θα είναι συμβατή με το διεθνές δίκαιο και τα κρατούντα στο διεθνή και ευρωπαϊκό νομικό και πολιτικό πολιτισμό. Στην κατεύθυνση δε αυτή και μόνο θα πρέπει να πολιτεύονται Αθήνα και Λευκωσία.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, η κατάσταση αυτή της διαρκούς εκκρεμότητας, προδήλως είναι ανεπίτρεπτη και βαρύνει ιδιαιτέρως τόσο τον «ξένο-διεθνή παράγοντα» όσο και πρωτίστως την Τουρκία, που είναι χώρα παράνομης εισβολής και κατοχής στην επικράτεια Κράτους-Μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ τ.ΠτΔ

Ήδη, ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας (τ.ΠτΔ) Κύριος Προκόπης Παυλόπουλος, σε πρόσφατη διαδικτυακή εκδήλωση για τα 60 χρόνια της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας, υπενθύμισε ότι:

«σε περίπτωση που το Κυπριακό δεν επιλυθεί με πλήρη σεβασμό του Διεθνούς και του Ευρωπαϊκού Δικαίου θα οδηγούσε στην διαμόρφωση ενός εξαιρετικά αρνητικού προηγουμένου για την Διεθνή Κοινότητα. Πολύ δε περισσότερο για την Ευρωπαϊκή Ένωση, ιδίως ως προς την πληρότητα της κυριαρχίας των Κρατών-Μελών της κατά το Ευρωπαϊκό Δίκαιο».

Με τη θέση αυτή ο Κύριος Προκόπης Παυλόπουλος έθεσε το ζήτημα της πληρότητας της κυριαρχίας. Την πληρότητα δε της κυριαρχίας ενέταξε στο πρωτογενές ενωσιακό δίκαιο, που αποτελεί δέσμευση του ευρωπαϊκού πολιτικού και νομικού πολιτισμού. 

ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ

Ο τ.ΠτΔ Κύριος Προκόπης Παυλόπουλος έθεσε, ως προεκτίθεται, το ζήτημα της κυριαρχίας σύμφωνα με το πρωτογενές ενωσιακό δίκαιο, προσφεύγοντας στις πρόνοιες της Συνθήκης της Λισαβόνας. Επισήμανε δε ότι η μη ομαλή λύση του «Κυπριακού» ως προς το ζήτημα της κυριαρχίας, θα έθετε σε αμφιβολία την ομαλή πορεία της Κυπριακής Δημοκρατίας μέσα στη διεθνή κοινότητα και κυρίως στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ειδικότερα της Ευρωζώνης. 

Ο τ.ΠτΔ αναφέρθηκε στην παράγραφο 2 εδ. 2 και στην παράγραφο 3 του άρθρου 4 ΣΕΕ. Η διάταξη αυτή επιλύει το ζήτημα «της εθνικής ασφάλειας». Πρέπει δε να επισημειωθεί ότι στο συγκεκριμένο κανόνα, το πρωτογενές ενωσιακό δίκαιο θεσπίζει ότι η «εθνική ασφάλεια»παραμένει στην ευθύνη κάθε Κράτους-Μέλους. Με τις ίδιες δε διατάξεις, επιβάλλεται η Αρχή της Καλόπιστης Συνεργασίας της Ένωσης με τα Κράτη-Μέλη, στο πλαίσιο του Αμοιβαίου Σεβασμού και της Αμοιβαίας Συνεργασίας. Ορθώς, συνεπώς, ο Κύριος Προκόπης Παυλόπουλος επισημαίνει ότι:

«Τα της κυριαρχίας των κρατών-μελών της ΕΕ ρυθμίζονται ευθέως πρωτίστως από το Ενωσιακό Δίκαιο».  

Υπό την έννοια αυτή, ο τ.ΠτΔ βασίμως υπερασπίζεται το δικαίωμα κυριαρχίας (εσωτερικής και εξωτερικής) της Κυπριακής Δημοκρατίας, ως Κράτους-Μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και ειδικότερα της Ευρωζώνης.

ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΕΝΩΣΙΑΚΟ ΚΕΚΤΗΜΕΝΟ

Ο τ.ΠτΔ Κύριος Προκόπης Παυλόπουλος επισήμαινε παραλλήλως και τις αυστηρές διατάξεις της ενωσιακής έννομης τάξης, κάνοντας ρητή αναφορά στη Συνθήκη της Λισαβόνας και ειδικότερα στην παράγραφο 5 του άρθρου 3 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΣΕΕ). 

Ειδικότερα το άρθρο 3 στις παραγράφους 1 και 5 ΣΕΕ θεσπίζει τα εξής: 

«1. Η Ένωση έχει σκοπό να προάγει την ειρήνη, τις αξίες της και την ευημερία των λαών της.» και

«5. Στις σχέσεις της με τον υπόλοιπο κόσμο, η Ένωση προβάλλει και προωθεί τις αξίες της και τα συμφέροντά της και συμβάλλει στην προστασία των πολιτών της. Συμβάλλει στην ειρήνη, την ασφάλεια, την αειφόρο ανάπτυξη του πλανήτη, την αλληλεγγύη και τον αμοιβαίο σεβασμό μεταξύ των λαών, το ελεύθερο και δίκαιο εμπόριο, την εξάλειψη της φτώχειας και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ιδίως των δικαιωμάτων του παιδιού, καθώς και στην αυστηρή τήρηση και ανάπτυξη του διεθνούς δικαίου και, ιδίως, στον σεβασμό των αρχών του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.»

Με τούτα τα δεδομένα βασίμως ο τ.ΠτΔ Κύριος Προκόπης Παυλόπουλος υποστηρίζει ότι:

«Κατά τις διατάξεις του άρθρου 3 παρ. 5 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέρος του Ευρωπαϊκού Κεκτημένου είναι και αυτό τούτο το Διεθνές Δίκαιο, ιδίως δε οι αρχές του Καταστατικού Χάρτη του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών.  Η ανάγκη επίλυσης του Κυπριακού, με πλήρη σεβασμό του Διεθνούς και του Ευρωπαϊκού Δικαίου, επιβάλλεται και εκ του ότι οιαδήποτε διαφορετική εκδοχή θα έθετε εν αμφιβόλω την ομαλή πορεία της Κυπριακής Δημοκρατίας εντός της Διεθνούς Κοινότητας, κυρίως δε εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης.»

Υπ’ όψιν δε ότι επιστέγασμα των θέσεων του Κυρίου Προκόπη Παυλόπουλου στην προαναφερόμενη διαδικτυακή εκδήλωση ήταν ότι: 

«Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι πλήρες Μέλος τόσο της Διεθνούς Κοινότητας όσο και της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και του σκληρού πυρήνα της, της Ευρωζώνης, η λύση αυτή πρέπει να σέβεται, στο ακέραιο και στο σύνολό τους, από την μια πλευρά το Διεθνές Δίκαιο και, από την άλλη, το Ευρωπαϊκό Δίκαιο και το εξ αυτού απορρέον Κεκτημένο.»

Η «ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΗ ΛΥΣΗ» ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΚΕΚΤΗΜΕΝΟ

Η παρέμβαση του τ.ΠτΔ θέτει και άλλα κρίσιμα ζητήματα. Με λιτό δε λόγο γίνεται αναφορά στο ζήτημα της «συνομοσπονδιακής λύσης». Με βάση δε τους παραδεδεγμένους κανόνες του διεθνούς δικαίου και τους κανόνες του ενωσιακού δικαίου, ορθώς επισημαίνεται από τον τ.ΠτΔ ότι μία τέτοια εξέλιξη θα σήμαινε:

«σταδιακή έξοδο της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τον σκληρό πυρήνα της, την Ευρωζώνη.  Και τούτο διότι αυτή η κρατική μορφή -ήδη παρωχημένη, λόγω της ακαταλληλότητάς της να προσαρμοσθεί ακόμη και στις στοιχειώδεις απαιτήσεις της Διεθνούς Κοινότητας κατά το Διεθνές Δίκαιο- δεν θα επέτρεπε στην Κυπριακή Δημοκρατία ν’ ανταποκρίνεται πλήρως και στις υποχρεώσεις, οι οποίες απορρέουν από το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο».

Η ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΗ ΛΥΣΗ

Η προτεινόμενη λύση, λοιπόν, σύμφωνα με τις προαναφερόμενες θέσεις του Κυρίου Προκόπη Παυλόπουλου, επιβάλει:

«Μια και ενιαία διεθνή νομική προσωπικότητα, συνακόλουθα δε μια και ενιαία ιθαγένεια των πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το χαρακτηριστικό αυτό είναι ευθεία απόρροια κάθε ομοσπονδιακού τύπου Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας, με βάση τα δεδομένα του Διεθνούς Δικαίου.  Πολλώ δε μάλλον με βάση τα δεδομένα του Ευρωπαϊκού Δικαίου, για κάθε Κράτος-Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Πραγματικά, δίχως τα χαρακτηριστικά αυτά ένα Κράτος-Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν μπορεί ν’ ανταποκριθεί στις στοιχειώδεις προϋποθέσεις της Διεθνούς και της Ευρωπαϊκής Νομιμότητας.»  

Ως κατακλείδα, δε ο τ.ΠτΔ επισημαίνει ότι το «Κυπριακό» δεν μπορεί να επιλυθεί χωρίς τα όργανα της Κυπριακής Δημοκρατίας να έχουν στη διάθεσή τους τη δυνατότητα και τα δεδομένα της εσωτερικής και εξωτερικής Κυριαρχίας. 

Τούτο, όμως, απαρεγκλίτως αποκλείει «κατά το Διεθνές και το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, την παραμονή στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας στρατευμάτων κατοχής καθώς και εγγυήσεις τρίτων».

 * Ο Πέτρος Μηλιαράκης στα Ανώτατα Ακυρωτικά Δικαστήρια της Ελλάδας και στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια του Στρασβούργου και του Λουξεμβούργου (ECHR και GC-EU).