Απόψεις

Το ΜέΡΑ 25 ως πολιτικό υποκείμενο. Του Πέτρου Μηλιαράκη

μηλιαρακης πετρος.jpg

Πολιτική κατά πολλούς είναι η τέχνη του «εφικτού». Η άποψη αυτή προδήλως συντηρητική αφορά «διαχείριση». Πολιτική  (υποστηρίζεται στο παρόν κείμενο) είναι η δημιουργία συνθηκών ώστε το «ανέφικτο» να καταστεί «εφικτό» . Αυτό επιχειρεί ο Γιάνης Βαρουφάκης στην Ελλάδα και στην Ευρώπη με το DiEM 25 και με το ΜέΡΑ 25

Αρχικώς, πρόταγμα ενάντια τις πολιτικές της ελίτ των Βρυξελλών, κατά το  ΜέΡΑ 25 (για να εστιάσουμε σε κόμμα του Ελληνικού Κοινοβουλίου)  είναι η αγωνιστική προσπάθεια εκδημοκρατισμού της Ευρωπαϊκής Συμπολιτείας και η ανάδειξη πράγματι των Αρχών και Αξιών του ευρωπαϊκού πρωτογενούς νομικού και πολιτικού πολιτισμού ως του προτάγματος των ενωσιακών πολιτικών. Έτσι όμως το ΜέΡΑ 25 αφορά αιχμή αλλαγής πολιτικών. 
                       
• τα κόμματα του Ελληνικού Κοινοβουλίου
Ταυτοχρόνως στο Ελληνικό Κοινοβούλιο τα τρία  «πρώτα» σε κοινοβουλευτική δύναμη κόμματα ευθέως εμπλέκονται στη μνημονιακή νομοθεσία και στο δανειακό άχθος, ενω το ΚΚΕ παραμένει σε μεταφυσικό επίπεδο αμετάβλητο στις πάγιες μεταπολιτευτικές του θέσεις χωρίς αναπαραγωγή ιδεολογίας που να επιλύει τα κοινωνικά προβλήματα. Το επίσης ενυπάρχον «κόμμα Βελόπουλου»  αφορά συνύπαρξη ακροδεξιών και εθνικιστικών θέσεων και προσωπικού  απο τη μήτρα του ήδη ανύπαρκτου ΛΑΟΣ. 
ΣΥΝΕΠΩΣ: η μόνη δημοκρατική  αντιπολιτευτική και αντιμνημονιακή κοινοβουλευτική παρουσία εστιάζει στο ΜέΡΑ 25 που ως πολιτικό υποκείμενο πέραν του κοινοβουλευτικού έργου, ταυτοχρόνως έχει καθήκον να αντιπολιτεύεται και τις επιλογές των απο καθέδρας πολιτικών  της κυρίαρχης ευρωπαϊκής ελίτ.

•  Τ.Ι.Ν.Α. και  μονόδρομος
 Το  ΜέΡΑ 25 ευρίσκεται σε απόλυτη αντίθεση  στην  πάγια αντίληψη στο μονόδρομο του «δόγματος Τ.Ι.Ν.Α.» (There Is No Alternative), ότι δηλαδή δεν υπάρχει εναλλακτική πέραν εκείνης που η ευρωπαϊκή-γερμανική ελίτ προσδιορίζειπροστατεύει και επιτάσσει
Ας εστιάσουμε  όμως στον άξονα «Βρυξέλλες-Φρανκφούρτη-Βερολίνο». Ενταύθα, θα πρέπει να μας προβληματίσουν τα εξής:

Η εμμονή στο μονόδρομο που υποστηρίζει με αποφασιστικότητα ο προαναφερόμενος «άξονας πολιτικής», δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο, από την επιβολή του δόγματος της ελεύθερης αγοράς έναντι των προνοιών των κοινωνικών δικαιωμάτων. Ο μονόδρομος αυτός αφορά συνειδητή επιλογή της άρχουσας οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Ως εκ τούτου:

Το ζήτημα που τίθεται και προβληματίζει είναι κατά πόσο οι πάγιες θέσεις του μονόδρομου του δόγματος  Τ.Ι.Ν.Α. θα ανατραπούν με παρέμβαση ανυπότακτων κοινωνικών δυνάμεων που οραματίζονται την πραγματική Ευρώπη, την Ευρώπη των  πρωτογενών Αρχών και Αξιών.  Το ζήτημα που τίθεται δηλαδή είναι κατά πόσο μπορεί να υπάρξουν ή όχι ανατροπές  επί των πάγιων αντιλήψεων που αποκλείουν δυνατότητες εναλλακτικών πολιτικών, έστω εντός του περιγράμματος του ευρωπαϊκού ενωσιακού δικαίου που επιβάλλει την κοινωνική συνοχή. Αυτή την ανατροπή , των πολιτικών  του δόγματος Τ.Ι.Ν.Α. με δημοκρατική διαδικασία υπερασπίζεται το ΜέΡΑ 25 και το DiEM 25. 
                               
• η οικονομική διακυβέρνηση 
Η βάση του «όλου συστήματος» είναι θεμελιωμένη στις αυστηρές επιταγές της Οικονομικής Διακυβέρνησης.
Αξιοπρόσεκτες δε είναι οι δεσμεύσεις του πακέτου Six Pack και του πακέτου Two Pack. Αξιοπρόσεκτο, όμως, επίσης είναι για τα καθ’ ημάς, ότι δεν γίνεται συζήτηση και για το «Σύμφωνο Ευρώ +» που αφορά συνομολόγηση πολιτικών κρατών-μελών της ευρωζώνης και χωρών με «παρέκκλιση», χωρών, δηλαδή, της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δεν ανήκουν στη ζώνη του ευρώ (πχ.  Πολωνία, Δανία, Σουηδία κλπ).

Το σύμφωνο αυτό, αποσκοπεί στην εμβάθυνση και ενίσχυση κυρίως του ευρωσυστήματος, καθόσον υπαγορεύονται πολιτικές αλλά και δεσμεύσεις χωρών εκτός ευρωζώνης για την επίτευξη υψηλότερου βαθμού σύγκλισης. Υπ’ όψιν βεβαίως ότι τόσο το «Σύμφωνο Ευρώ+» όσο και οι  δεσμεύσεις των πακέτων «SixPack – TwoPack» αφορούν στο όλον σύστημα του «Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης» (Σ.Σ.Α.).

Η λιτότητα όμως και η δημοσιονομική πειθαρχία  του Σ.Σ.Α αφορούν πολιτικές ενισχυμένης εποπτείας, με πρόδηλη συνέπεια τον «ευρωσκεπτικισμό», πράγμα που συνεπάγεται περαιτέρω κρίση εάν οι δυνάμεις του λαϊκισμού έχουν αυξημένη απήχηση στην κοινωνία...
                           
• το  ΜέΡΑ 25  ως πολιτικό υποκείμενο:
 Στις προαναφερόμενες πολιτικές της επικυρίαρχης ελίτ ,κατά την πιό αντικειμενική άποψη  το ΜέΡΑ 25: 
1)
  διακηρύττει πολιτικό λόγο δυνάμενο να εφαρμοσθεί , και κατάλληλο να συνθέτει την ιδιωτική πρωτοβουλία με τον εκσυγχρονισμό του δημόσιου τομέα, (βάσει των απαιτήσεων και εξελίξεων της ψηφιακής οικονομίας), 
 2) υπερασπίζεται το κράτος δικαίου ως κράτος κοινωνικών δικαιωμάτων και φορολογικής ισονομίας στο πλαίσιο της αντίστοιχης φοροδοτικής ικανότητας, με εκπλήρωση των δανειακών υποχρεώσεων της χώρας, μόνο σε σχέση και σε αναφορά με την  ανάπτυξη της οικονομίας και την άνοδο του ΑΕΠ,
3) υπηρετεί την αξιοκρατία με σεβασμό στην αριστεία,
4) ακυρώνει «σεχταριστικές αντιλήψεις και πρακτικές»,
5) αντιπαρατίθεται στο «αφήγημα της καλύτερης διαχείρισης των μνημονίων»  με ένα «νέο κοινωνικό συμβόλαιο», και
6) επιβεβαιώνει, (αντιπολιτευόμενο  τη νεοφιλελεύθερη «ελίτ των Βρυξελλών»), την ανάγκη επαναπροσδιορισμού της Ευρώπης ως Συμπολιτείας  η οποία υπερασπίζεται τη Δημοκρατική Αρχή, τα κοινά σύνορα, τη κοινωνική συνοχή, την αειφόρο ανάπτυξη, το σεβασμό στο περιβάλλον και την αλληλεγγύη ,ως έννομα αγαθά, αλλά και ατομικά δικαιώματα των πολιτών της Ένωσης.

Στο παρόν κείμενο υποστηρίζεται οτι: η επιτυχία του εγχειρήματος της ιστορικής πρόκλησης που θα υπαγάγει  σε μια συναντίληψη κοινωνικών συμμαχιών  τους προαναφερόμενους έξι (6) όρους, αφορά καθήκον των καιρών!

—————————-
Ο Πέτρος Μηλιαράκης δικηγορεί στα Ανώτατα Ακυρωτικά Δικαστήρια της Ελλάδας και στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια του Στρασβούργου και του Λουξεμβούργου (ECHR και GC- EU).

Απόψεις

Το υπαρξιακό δίλημμα του Κινήματος Αλλαγής. Του Λεωνίδα Γρηγοράκου

λεωνίδας γρηγοράκος

Τον χώρο της Κεντροαριστεράς επί πολλά χρόνια ενσάρκωνε και εξέφραζε το ΠΑΣΟΚ. Ήταν και το πλεονέκτημα που του επέτρεπε να αποτελεί για τρεις δεκαετίες κυρίαρχη πολιτική δύναμη. Το αναμφισβήτητο αυτό γεγονός ανατράπηκε εξαιτίας της οικονομικής κρίσης. Και τούτο διότι κλήθηκε να διαχειριστεί τις συνέπειες των αλόγιστων επιλογών της διακυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή.

Ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός υπήρξε επακόλουθο του πρωτοφανούς δημόσιου χρέους και των τεράστιων ελλειμμάτων που άφησε πίσω της η πενταετία της συντηρητικής παράταξης. Για τα όσα συνέβησαν μέχρι τις εκλογές του 2009, το ΠΑΣΟΚ δε φέρει την παραμικρή ευθύνη. Εντούτοις, εισέπραξε την αμφισβήτηση και τη φθορά για πολιτικές που είχε εντόνως επικρίνει και πολεμήσει. Το παράδοξο είναι πως οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί δεν επωμίστηκαν τις επιπτώσεις των καταστροφικών πεπραγμένων τους.

Έτσι ένα πολυδύναμο κεντροαριστερό κόμμα, το οποίο άλλαξε την όψη της Ελλάδας, βρέθηκε στη δίνη μιας βαθιάς κρίσης και κατ’ επέκταση της απαξίωσης. Η καταβαράθρωσή του προκάλεσε σχεδόν κοσμογονικές αναδιατάξεις. Το κενό που δημιουργήθηκε σε μεγάλο βαθμό το κάλυψε κατ’ αρχάς ο ΣΥΡΙΖΑ. Αξιοποιώντας, σε συνηγορία με το σύνολο των λοιπών κομματικών σχημάτων, την εσκεμμένη ενοχοποίηση της δημοκρατικής παράταξης, διεύρυνε την επιρροή και την εμβέλειά του. Αξιοσημείωτη ήταν η ανταπόκρισή του στα αποκαλούμενα ΠΑΣΟΚικά  προπύργια. Αποκαλυπτικά παραδείγματα, οι Περιφέρειες της Β’ Πειραιά και της Κρήτης. Η αδιαμφισβήτητη αυτή αλήθεια διαμόρφωσε μια νέα πραγματικότητα.

Επιπλέον, το αποτέλεσμα της κάλπης του Ιουλίου του 2019 μετέβαλε άρδην το σκηνικό που προέκυψε. Στον κεντροαριστερό χώρο εισέβαλε και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αποσπώντας σημαντικό τμήμα του. Στην ουσία, οι μονομάχοι του νέου δικομματισμού λεηλάτησαν την εκλογική και κοινωνική βάση του. Αμφότεροι κέρδισαν την εμπιστοσύνη εκλογέων, οι  οποίοι πριν στήριζαν το ΠΑΣΟΚ. Οι εναπομείνασες δυνάμεις του δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν τη φορά των πραγμάτων. Οι προσπάθειες που καταβλήθηκαν δεν απέδωσαν καρπούς.

Επίσης, και τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στην αντιπολίτευση οι κομματικοί συσχετισμοί παραμένουν εξαιρετικά δυσμενείς για το Κίνημα Αλλαγής. Η δημοσκοπική του καθίζηση είναι πασιφανής. Η δυστοκία του να εξελιχθεί σε δυναμικό τρίτο πόλο αποδεικνύει ότι δεν έχει τις απαραίτητες προϋποθέσεις ανάκαμψης. Η Ιστορία μάς διδάσκει ότι πολιτικά ρεύματα γεννιούνται και αναπτύσσονται όταν οι ηγεσίες τους κατορθώνουν να τα ενσαρκώσουν, να τα εκφράσουν και να τα διευρύνουν. Μόνο, αν οι επικεφαλής τους διαθέτουν το αναγκαίο βάθος, γνώσεις και εμπειρίες, και κυρίως ηγετικές ικανότητες μπορούν να τα καταστήσουν ισχυρά και ανθεκτικά.

Το δίλημμα, λοιπόν, για το ΚΙΝΑΛ είναι καίριο: Ή θα μένουμε απαθείς, παρακολουθώντας τη διαρκή υποχώρησή του. Ή θα αναζητήσουμε ρηξικέλευθες πολιτικές πρωτοβουλίες. Τη συρρίκνωση του δεν αναστέλλει η οποιαδήποτε εξωπολιτική στήριξη. Κανένα κομματικό σχήμα δεν επιβίωσε, έχοντας ακόμη και την αμέριστη υποστήριξη επιχειρηματικών ομίλων. Η τωρινή αρχηγός, η Φώφη Γεννηματά, υπολείπεται των αναγκών και των απαιτήσεων. Οι αντιφάσεις, οι παλινωδίες της, η αδυναμία της να προβάλει αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση, το επιβεβαιώνουν.

Η ανασύνθεση της Κεντροαριστεράς συνιστά υπόθεση όλων των προοδευτικών δυνάμεων, ενταγμένων και ανένταχτων. Ως εκ τούτου, ο διάλογος δεν πρέπει να ενοχοποιείται. Το ουσιαστικότερο, δεν γίνεται να είναι αντικείμενο συζητήσεων κορυφής.  Κι αυτό γιατί ζητούμενο καθίσταται η θεμελίωση μιας νέας προοδευτικής και σοσιαλδημοκρατικής πρότασης που θα υπερβαίνει προσωπικούς υπολογισμούς και παγιωμένα κομματικά σχήματα.

Αν δεν υπάρξουν συγκεκριμένες ενέργειες, οι οποίες θα ισοδυναμούν με την επανίδρυση ενός σύγχρονου κεντροαριστερού φορέα, το βέβαιο είναι ότι Τσίπρας και Μητσοτάκης θα διαμοιραστούν τον κοινωνικό και εκλογικό κορμό του άλλοτε ΠΑΣΟΚ.

Λεωνίδας Γρηγοράκος - Καθηγητής Εντατικής Θεραπείας-Πνευμονολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.