Απόψεις

…κι αν κάτσει στραβή στη βάρδια σας! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

σκάνδαλο

Πολιτική και σκάνδαλα. Σεξ και πολιτική. Χρήμα και πολιτική. Λέξεις συχνά συνυφασμένες στα εξώφυλλα εφημερίδων, περιοδικών και στους τίτλους των ειδήσεων στα ηλεκτρονικά μέσα. Έκτακτες ειδήσεις στο διαδίκτυο. Τι μπορεί να πάει «στραβά» στην καθημερινότητα ενός πολιτικού; Τα πάντα.

Από απροσεξία, από αμέλεια, από υπέρμετρο εγωισμό, από ατυχία, από, από, από. Από εκατοντάδες αιτίες. Την κάθε είδους αποκάλυψη ακολουθεί ο πανικός και τις περισσότερες φορές η παραίτηση ή η περιθωριοποίηση στα αζήτητα της πολιτικής σκηνής.

Οι απειλές για την εικόνα ενός δημόσιου προσώπου προέρχονται από διάφορα μέτωπα, λασπολογία, ανταγωνισμός ή ακόμα και κάποιος λανθασμένος χειρισμός από την πλευρά του.
Μια κρίση αρνητικής δημοσιότητας, μια «στραβή στη βάρδια», όπως ελέχθη, μπορεί να βλάψει την εικόνα του πολιτικού και να δώσει προβάδισμα στους ανταγωνιστές του, αμηχανία στους υποστηρικτές του και να προκαλέσει το λεγόμενο «boomerang effect», επηρεάζοντας ακόμη και τους ουδέτερους ψηφοφόρους.

Ανεξάρτητα από το τέλος της κρίσης, πλημμύρες, φωτιές, σεισμοί, ροζ και οικονομικά σκάνδαλα, η πρόληψη και η άμεση αντίδραση του δημόσιου προσώπου μπορεί να αποβεί ακόμα και θετική για την εικόνα του. Οι κρίσεις απαιτούν συντονισμό και γρήγορα αντανακλαστικά.
Στις μέρες μας, οι κρίσεις αποτελούν περισσότερο μια πραγματικότητα παρά μια κακή είδηση  ή μια στραβή στη βάρδια.

Αυτό θα πρέπει κάθε δημόσιο πρόσωπο να το ακολουθεί, και να συνειδητοποιήσει ότι με κατάλληλο σχεδιασμό, είναι δυνατόν να μετατρέψει την αρνητική πλευρά της κρίσης, σε θετική. Μια κρίση είναι ένας «κίνδυνος» και μια «ευκαιρία» που πρέπει να συνειδητοποιηθεί από κάθε πολιτικό για να διαφυλάξει την πολιτική του πορεία, από τα διάφορα «πλήγματα» που μπορεί να τσαλακώσουν την εικόνα του.

Η συνήθης αμέλεια των πολιτικών, να βάλουν στο κάδρο της πολιτικής τους πορείας και την πιθανότητα να «σκάσει» πρόβλημα, τους βρίσκει παντελώς απροετοίμαστους.
Πώς να διαχειριστούν το πρόβλημα, την αρνητική δημοσιότητα, πως θα ξεφύγουν από τον κίνδυνο. Πελαγοδρομούν ανάμεσα στις προτεινόμενες συμβουλές από φίλους, γνωστούς και γενικά ερασιτέχνες της επικοινωνίας.

Τις περισσότερες φορές τα κάνουν χειρότερα λόγω κακού χειρισμού.

Από την αρχή που αναλαμβάνει ένα δημόσιο αξίωμα θα έπρεπε να γνωρίζει τα πιθανά είδη κρίσεων, που μπορεί να τον πλήξουν. Και θα έπρεπε να είναι έτοιμος να χαράξει την προσωπική επικοινωνιακή του τακτική. Να γνωρίζει, ποια κοινά και με ποια μηνύματα θα πρέπει πρώτα να ενημερωθούν και ποιοι, από την ομάδα του θα αναλάβουν το δύσκολο έργο της επικοινωνίας και με ποια στρατηγική, αμυντική ή επιθετική, εμποδίζοντας μια άσχημη κατάσταση να γίνει χειρότερη.
Στη συνέχεια ακολουθεί ο δρόμος προς την αποκατάσταση της εικόνας του, ακολουθώντας τις συμβουλές «μπαρουτοκαπνισμένων» σε διαχείριση κρίσεων, συμβούλους επικοινωνίας.

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Απόψεις

Φοράει κανένας μάσκα; Κρατάει κανείς αποστάσεις; Του Εμμ. Γ. Χαλκιαδάκη

εμμανουήλ χαλκιαδάκης

Η χώρα μας πέρασε με σχετική επιτυχία τις δύσκολες μέρες της πανδημίας και του εγκλεισμού λόγω του κορωνοϊού και επιχειρεί να μεταβεί σε μία σχετική «κανονικότητα». Άλλωστε, ιστορικά, η ανθρωπότητα πέρασε πολύ χειρότερες πανδημίες.

Ωστόσο, για να γίνει η μετάβαση ομαλά στην «κανονικότητα» και να μην επιστρέψουμε σε ένα νέο lockdown, θα πρέπει να τηρήσουμε όλοι τα μέτρα προστασίας. Γιατί ο κορωνοϊός μπορεί να περιορίστηκε, όμως δεν εξαλείφθηκε, ούτε μπορεί να τον σκοτώσει η αύξηση της θερμοκρασίας το καλοκαίρι, όπως λένε και οι ειδικοί. Αν χαλαρώσουμε όλοι, μπορεί να βρούμε ένα νέο κύμα του ιού μπροστά μας και κανείς μας δεν θέλει να επιστρέψουμε στην προηγούμενη κατάσταση εγκλεισμού, με όλες τις συνέπειες για την κοινωνία, την ψυχική μας υγεία και την οικονομία. Γι’ αυτό και θα πρέπει να προσαρμοστούμε στη σύγχρονη πραγματικότητα και όλοι μας ανεξαιρέτως να τηρήσουμε πιστά τα μέτρα, να φοράμε μάσκα σε συνθήκες συγχρωτισμού, και όχι μόνο, και να κρατάμε τις αποστάσεις.  

   Πόσοι, όμως, αλήθεια, το κάνουν; Δυστυχώς πολύ λίγοι. Το να τηρεί κάποιος  τα μέτρα υποδηλώνει ότι σέβεται τον εαυτό του, την οικογένειά του και τον κοινωνικό του περίγυρο. Υπάρχουν, όμως, πολλοί που αδιαφορούν πλήρως για το κοινωνικό συμφέρον, προβάλλοντας το δικό τους εγώ. Προσωπικά παρατήρησα σε πλατείες και σε διάφορα καταστήματα, σκηνές συγχρωτισμού χωρίς καμία προφύλαξη και σοκαρίστηκα όταν είδα σε καταστήματα τροφίμων και κυρίως σε καταστήματα café -“take away” ότι ελάχιστοι φορούν μάσκα ή την φορούν με λανθασμένο τρόπο ή την έχουν στο πηγούνι τους, προκειμένου να προλάβουν να την φορέσουν σε περίπτωση ελέγχου. Η απόλυτη κοροϊδία… Γιατί απλά έτσι τους βολεύει. Αγανάκτησα… Για ποια, λοιπόν, κοινωνική ευθύνη μιλάμε; Και δεν είναι οι μόνοι. Ενδεικτικό είναι το παράδειγμα. Δυστυχώς ελάχιστοι τηρούν τα μέτρα. Όχι μόνο καταστηματάρχες και ελεύθεροι επαγγελματίες, αλλά και οι ίδιοι οι πελάτες τους που θέτουν και τους ίδιους σε κίνδυνο. Η ευθύνη  είναι κοινή. Όπως έγραψε ο ιστορικός Παύλος Καρολίδης «τα ατομικά συμφέροντα εισίν άπληστα». Και ενώ είναι γνωστό ότι «το δημόσιο συμφέρον προηγείται του ιδιωτικού» (publicum bonum privato est præferendum, όπως αναφέρεται στο ρωμαϊκό δίκαιο), πολλοί στην μετά κορωνοϊού Ελλάδα, κοιτάζουν τη δική τους ευκολία, το δικό τους συμφέρον και αδιαφορούν για τον συνάνθρωπό τους. Η αγάπη προς τον συνάνθρωπο γεννά την ευθύνη και δεν πρέπει να επιβάλλεται, αλλά να εκπορεύεται αδήριτα από μία εσωτερική ανάγκη για το κοινό συμφέρον, το κοινό καλό. Αυτή η κοινωνική ευθύνη, όμως, είναι θέμα παιδείας, δεν αγοράζεται ούτε επιβάλλεται. Πρέπει να τηρούμε τα μέτρα, γιατί είναι για το καλό όλων και όχι, για να αποφύγει κάποιος το χρηματικό πρόστιμο. Όσοι έλεγχοι και να γίνουν δεν υποκαθιστούν την ευθύνη που οφείλει να επιδεικνύει ο καθένας από μας. Πρέπει ο καθένας μας να κατανοήσει τα όρια και τις υποχρεώσεις του απέναντι στο κοινωνικό σύνολο. Και το χειρότερο… αρχίζουν να παρουσιάζονται περιπτώσεις bulling απέναντι σε όσους τηρούν τα μέτρα, για να προστατεύσουν μέσα από την τήρησή τους τις ευάλωτες ομάδες των συνανθρώπων τους (άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, άτομα με υποκείμενα νοσήματα). Αντί, λοιπόν,  να δίνουν τα εύσημα προς όλους αυτούς που νοιάζονται για τους συνανθρώπους τους, κάποιοι ανεύθυνοι τους αντιμετωπίζουν με μία σκωπτική διάθεση, με μία διάθεση κοροϊδίας. Πρόκειται για ρεσιτάλ παραλογισμού. Αλλά είπαμε… Η κοινωνική ευθύνη δεν αγοράζεται, αλλά συγκρούεται με το ατομικό συμφέρον του κάθε αδιάφορου εγωπαθή που τον νοιάζει μόνο η δική του εξυπηρέτηση, αδιαφορώντας για τις συνέπειες των πράξεών του. Όπως αναφέρει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος στην Καθημερινή, «στην πανδημία, η ατομική ευθύνη δικαιώνεται ως κοινωνική ευθύνη».

  Η κατάσταση, αν συνεχιστεί έτσι, φοβάμαι ότι θα εκτραχυνθεί, καθώς αναμένεται να επισκεπτούν τη χώρα μας χιλιάδες τουρίστες από χώρες που επλήγησαν από τον ιό,  χωρίς κάποιον επαρκή έλεγχο. Σαφώς ο τουρισμός είναι κινητήρια δύναμη της οικονομίας. Ωστόσο, θα έπρεπε να υπάρξει ένας μεγαλύτερος και σοβαρός έλεγχος από το κράτος, για να προστατευτούν και οι κάτοικοι αυτής της χώρας, αλλά και οι τουρίστες και αυτοί που απασχολούνται στον τομέα του τουρισμού.  Γι’ αυτό και είναι επιτακτική η ανάγκη να τηρούν όλοι τα μέτρα και να επιδείξουν όλοι την ατομική - κοινωνική ευθύνη που χρειάζεται απέναντι σε ένα θέμα που μας αφορά όλους.

Ο Εμμ. Χαλκιαδάκης διδάσκει Ιστορία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης.