Απόψεις

Η Υπουργός Παιδείας παίρνει άριστα στο ψέμα. Του Γιώργου Μακράκη

γιώργος μακράκης

Την Πέμπτη 28 Μαΐου κατατέθηκε στη Βουλή το πολυνομοσχέδιο για την Παιδεία, το οποίο από την ερχόμενη βδομάδα θα συζητηθεί στην αρμόδια επιτροπή μορφωτικών υποθέσεων με σκοπό την ψήφισή του μέχρι τις 10 Ιουνίου. Ένα νομοσχέδιο που στη γενική του φιλοσοφία χαρακτηρίζεται συντηρητικό και νεοφιλελεύθερο. 

Συντηρητικό διότι θεσμοθετεί ξανά τον αναχρονιστικό χαρακτηρισμό της διαγωγής μαθητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ο οποίος θα αναγράφεται στους τίτλους σπουδών και άλλων αποδεικτικών και πιστοποιητικών σπουδών. Με λίγα λόγια ο χαρακτηρισμός της διαγωγής θα στιγματίζει τους νέους και τις νέες σε όλη την υπόλοιπη ζωή και σταδιοδρομία τους. Επίσης το νομοσχέδιο επαναφέρει την αύξηση των εξεταζόμενων μαθημάτων και της τράπεζας θεμάτων στη λογική της εντατικοποίησης της γνώσης και τη μετατροπή Γυμνασίων και Λυκείων σε εξεταστικά κέντρα.  

Νεοφιλελεύθερο γιατί ο απώτερος σκοπός των ρυθμίσεων είναι η συρρίκνωση του Δημόσιου Σχολείου και η μείωση των κρατικών δαπανών για την παιδεία. Αυτό επιδιώκεται μέσω της αύξησης του αριθμού μαθητών ανά τμήμα τόσο στα νηπιαγωγεία όσο και στα δημοτικά. Συγκεκριμένα ο αριθμός των τμημάτων αυξάνεται από 22 στους 25 μαθητές. Ακόμη, ο ελάχιστος αριθμός γίνεται 15 από 14 μαθητές στα 2/θέσια και άνω νηπιαγωγεία, ενώ στα 7/θέσια δημοτικά σχολεία και άνω δεν μπορεί να είναι μικρότερος από 15 μαθητές ανά τμήμα. Το γεγονός αυτό θα οδηγήσει  στη συγχώνευση τμημάτων και σχολείων, στη δραστική μείωση εκπαιδευτικού προσωπικού, στις μετακινήσεις μαθητών σε όμορα σχολεία και εν τέλει στην υποβάθμιση του εκπαιδευτικού έργου. Παράλληλα, με το νομοθετικό πλαίσιο λειτουργίας των Πειραματικών και Πρότυπων Σχολείων δημιουργεί σχολεία πολλαπλών ταχυτήτων και κοινωνικο-οικονομικών διακρίσεων. Η υποχρέωση δε της Διοικούσας Επιτροπής Πρότυπων και Πειραματικών Σχολείων να μεριμνά για την προσέλκυση δωρεών, χορηγιών και κάθε είδους παροχών ουσιαστικά στοχεύει στη σταδιακή ιδιωτικοποίηση των Δημόσιων Σχολείων.

Πέρα από την υποβάθμιση του Δημόσιου Σχολείου και όχι της αναβάθμισής του, όπως αναφέρεται στον τίτλο του πολυνομοσχεδίου, αποδεικνύεται συνάμα πως η Υπουργός Παιδείας χαράσσει πολιτική με συνεχόμενα ψέματα απέναντι σε εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές. Η κα. Κεραμέως είχε πει ψέματα πως υπάρχει ευρωπαϊκή οδηγία  για την εξίσωση των πτυχίων των πανεπιστημίων με εκείνα των ιδιωτικών κολεγίων, είπε ψέματα ότι υπάρχει γραπτή έγκριση από την ανεξάρτητη αρχή προστασίας για τις κάμερες στις τάξεις, είπε ψέματα πως θα μοιράσει laptop και tablet σε μαθητές και εκπαιδευτικούς, είπε ψέματα πως ζήτησε τη γνώμη των εκπαιδευτικών ομοσπονδιών για το άνοιγμα των σχολικών μονάδων και σήμερα πάλι ψέματα. 

Στις 18 Μαΐου η Υπουργός Παιδείας σε συνέντευξή της σε καθημερινή εφημερίδα, έπειτα από τις πρώτες μαζικές πανεκπαιδευτικές κινητοποιήσεις, δήλωσε πως θα αφαιρεθούν από το πολυνομοσχέδιο οι διατάξεις για την αύξηση του αριθμού μαθητών στα τμήματα. Άλλο ένα μεγάλο ψέμα της Υπουργού Παιδείας, καθώς στο νομοσχέδιο περιλαμβάνονται, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, οι ρυθμίσεις για την αύξηση του αριθμού των μαθητών στις τάξεις με μια ισχνή υποχώρηση στα αριθμητικά όρια. Η κα. Κεραμέως, λοιπόν, παίρνει άριστα στο ψέμα για να συρρικνώσει το Δημόσιο Σχολείο.

Γιώργος Μακράκης, Δάσκαλος
Πρόεδρος του Συλλόγου Εκπαιδευτικών ν. Ηρακλείου «Δ. Θεοτοκόπουλος»
Μέλος Ε.Ε. ΑΔΕΔΥ

Απόψεις

Ένα γράμμα από το Μέτωπο. Του Εμμανουήλ Χαλκιαδάκη

28η οκτωβρίου

Στις 28 Οκτωβρίου η Ελλάδα γιορτάζει την είσοδό της στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τις μεγάλες νίκες του ελληνικού στρατού εναντίον των φασιστικών ιταλικών δυνάμεων του Μπενίτο Μουσολίνι. Είναι ίσως η μόνη χώρα που γιορτάζει την αρχή και όχι το τέλος του πολέμου και αυτό εξηγείται από το γεγονός ότι, ήδη από το 1941, οι ίδιοι οι Έλληνες αυθόρμητα γιόρτασαν την επέτειο, που καθιερώθηκε αργότερα, το 1944, ενώ οι εμφύλιος που ακολούθησε δεν τους άφησε να χαρούν το τέλος της εμπόλεμης κατάστασης και της Κατοχής. Στον πόλεμο αυτό, πέρα από την αρνητική απάντηση του δικτάτορα Μεταξά απέναντι στις ιταλικές αξιώσεις, σύσσωμος ο ελληνικός λαός πολέμησε τους εισβολείς με πρωτόγνωρο ενθουσιασμό, τόσο τα ιταλικά όσο και -αργότερα- τα ναζιστικά στρατεύματα. Τα γράμματα που έχουν σωθεί από το Μέτωπο αποτελούν μία καλή μαρτυρία για το πώς αντιμετώπιζαν οι καθημερινοί απλοί στρατιώτες, που πολεμούσαν για την ελευθερία της πατρίδας τους, τις δύσκολες καταστάσεις του πολέμου και αντικατοπτρίζουν την ελπίδα τους για την τελική νίκη. 

Στο πλαίσιο αυτό, δημοσιεύω τμήμα της επιστολής του παππού μου Ανδρέα Πλευράκη προς τους γονείς του. Ο τελευταίος πολέμησε στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα (οχυρό Νυμφαίας). Η επιστολή γράφτηκε λίγες εβδομάδες πριν από την επίθεση των Γερμανών (συγκεκριμένα, στις 21.2.1941). Σε αυτήν γίνεται αναφορά στον αδελφό του που τραυματίστηκε (πρόκειται για τον αδελφό του Γεώργιο που πολεμούσε τους Ιταλούς, από ό,τι μου είχε αναφέρει ο παππούς μου, στο μέτωπο της Ηπείρου), αλλά και στον αδελφό του Βασίλη που κατατάχθηκε στο στρατό. Τρεις αδελφοί… Και οι τρεις πολεμούσαν για την πατρίδα τους.  Εκείνο, όμως, που είναι ιδιαίτερα σημαντικό στην επιστολή είναι πώς αντιμετωπίζει τον τραυματισμό του αδελφού του. Παρά τη λύπη του, τον θεωρεί αναπόφευκτο, για την νίκη στον πόλεμο. Κάνει εντύπωση στον αναγνώστη η ελπίδα του για τη νίκη. Πιστεύει ότι στο τέλος ο ελληνικός στρατός θα νικήσει, γιατί ο αγώνας του είναι δίκαιος, γιατί πολεμά για την ελευθερία του και πιστεύει ότι με τη βοήθεια του Θεού και με υπομονή θα πετύχει την τελική νίκη. Στα απλά, καθαρά και σύντομα λόγια ενός απλού υποδεκανέα, που στοχεύουν και στο να δώσουν θάρρος στους γονείς του, μπορεί ο αναγνώστης να κατανοήσει το κλίμα του πολέμου, το αίσθημα πως πρόκειται για έναν δίκαιο αγώνα που πρέπει ο συντάκτης του γράμματος και οι συμπολεμιστές του να κερδίσουν με κάθε θυσία και την πίστη πως στο τέλος θα τα καταφέρουν. Και το αίσθημα αυτό δεν ήταν μόνο του παππού μου, αλλά και χιλιάδων Ελλήνων που πολέμησαν εναντίον του φασισμού και του ναζισμού, την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. 

τμήμα της  αδημοσίευτης επιστολής του 1941
τμήμα της αδημοσίευτης επιστολής του 1941

Συγκεκριμένα, στην επιστολή αναφέρονται τα ακόλουθα, μεταξύ άλλων (έχει διατηρηθεί ο τρόπος γραφής του γράφοντος, ενώ επισυνάπτεται και τμήμα της επιστολής):
«[…] τή νά κάνει κανείς, πόλεμος γίνετε καί χωρίς τραυματίες καί θυσίες δέν μπορή νά γίνη γιά να νικήσωμε καί θά νικήσωμε διότι ένας λαός που πολεμά γιά τήν ελευτερία του τόν βοηθά ο Θεός μόνο υπομονή πρέπει νά κάνωμε καί θάρθη η  ώρα η καλή. […]».
Πολλές φορές τα λόγια είναι φτωχά, για να περιγράψει ένας ιστορικός ένα γεγονός που απέχει χρονικά από το σήμερα. Ωστόσο, οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές, μέσα από τα γράμματά τους,  μπορούν να μας δείξουν καλύτερα τα συναισθήματά τους και να δημιουργήσουν νέα σε μας που τα διαβάζουμε. Το σίγουρο είναι πως νιώθει κανείς υπερηφάνεια για όλους αυτούς τους καθημερινούς ανθρώπους, όλους αυτούς του αφανείς ήρωες, που πολέμησαν για μία ελεύθερη χώρα…

 

***Ο Εμμανουήλ Χαλκιαδάκης είναι  Διδάσκων (Ε.ΔΙ.Π.) στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, Επιστημονικός Συνεργάτης Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας, Πανεπιστημίου Χάρβαρντ (Κ.Ε.Σ.)