Απόψεις

Η χρονική αταξία του δημοψηφίσματος και η μοίρα που καθόρισε! Της Μαρίας Ζαννιά

Μαρία Ζαννιά

Δύο μοιραίοι πρωθυπουργοί, δύο ημερομηνίες και ένα δημοψήφισμα. Με διαφορετικά πρόσωπα στη θέση τους, πόσο διαφορετική θα ήταν άραγε η μοίρα της χώρας μας; Tα πολιτικά «εάν» είναι μάταια ή χρήσιμα; Έχουν τη δύναμη να μας ωριμάσουν πολιτικά;

Όπως και να 'χει, στην πολιτική όπως και τη ζωή, δεν πρέπει να στοχαζόμαστε μόνο το τί πρέπει να κάνουμε αλλά και ποιος είναι ο χρόνος για αυτό. Μια συγκεκριμένη δράση σήμερα μπορεί να είναι ο απόλυτος άσσος και αύριο η απόλυτη χρέωση.

31 Οκτώβρη 2011: Ο Γιώργος Παπανδρέου προτείνει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για τα οδυνηρά οικονομικά μέτρα της Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε. που έγινε στις 27 Οκτώβρη.
Κι όμως αυτός ήταν ο χρόνος για το δημοψήφισμα.
Τότε, ένας ηγέτης θα έπειθε τον λαό να σταθεί πίσω του, για να προχωρήσει  στον απόλυτα ηθικό εκβιασμό των Ευρωπαίων εταίρων και να κρατήσει τη χώρα του όρθια σε μια από τις πιο βλαπτικές στροφές της Ιστορίας της. Οι εταίροι δεν είχαν ακόμη οργανώσει την εκδοχή της ευρωζώνης δίχως την Ελλάδα και η πιθανότητα εξόδου ήταν μηδαμινή.  Εκείνη, λοιπόν, τη στιγμή το δημοψήφισμα είχε νόημα και τη δύναμη να κάνει το Καστελόριζο, που είχε προηγηθεί, μια σύντομη παρένθεση και όχι την επώδυνη αρχή μιας ακόμη οδυνηρότερης συνέχειας.

Το δημοψήφισμα τότε, όμως, δεν το ήθελε κανείς! Οι Ευρωπαίοι διότι αιφνιδιάστηκαν και δε διέθεταν Plan B, το εγχώριο πολιτικό προσωπικό είτε διότι δεν είχε αντιληφθεί τον Γύρο του Θανάτου στον οποίο είχε τροχοδρομηθεί η Ελλάδα είτε διότι είναι εκπαιδευμένο στη δουλικότητα απέναντι στους ισχυρούς, και ο λαός επειδή δεν κατάλαβε τί θα ακολουθούσε- ήταν πολύ νωρίς τότε.

Ο Γ. Παπανδρέου απέτυχε να το επικοινωνήσει ως σωτηρία στον κόσμο- γι αυτό και του χρεώθηκε ως άλλη μια ακατάληπτη κίνηση.
Ο ΓΑΠ υπήρξε μοιραίος για την Ελλάδα Πρωθυπουργός.

5 Ιουλίου 2015: Ο Αλέξης Τσίπρας διεξάγει δημοψήφισμα για να διαπραγματευτεί 17ωρες με τους Εταίρους καλύτερους όρους οικονομικής βοήθειας και πετυχαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Αυτός δεν ήταν χρόνος για δημοψήφισμα.

Εξακολουθούν να μην το θέλουν οι Ευρωπαίοι, αλλά δεν τους τρομοκρατεί διότι έχουν μέτρα για κάθε περίπτωση ενώ οι Έλληνες αρχηγοί, όπως και ο λαός, είναι διχασμένοι. Από τη μια στο ελληνικό δέρμα αρχίζουν να εκδηλώνονται τα συμπτώματα της εξαθλίωσης- από την άλλη μια άτακτη έξοδος από το ευρώ μόνο θα επιτάχυνε την ασθένεια.

Ο Α. Τσίπρας μεταστρέφει το αποτέλεσμα- ακόμη, όμως,  και έτσι δε γλιτώνει τη χώρα από το ποδοπάτημα των Ευρωπαίων στη Σύνοδο Κορυφής. Βγάζει έρπη με τις σκηνές Αποκάλυψης που θα ακολουθούσαν στη χώρα εάν δε συναινούσε.  Οι αντιδράσεις του σώματος δεν είναι ποτέ υποκριτικές. Όποιος και να ήταν τότε στη θέση του- στην οποία ωστόσο ο ίδιος τοποθέτησε τον εαυτό του και τη χώρα με τη μοιραία απόφαση να διεξάγει δημοψήφισμα- δε θα μπορούσε παρά να αποδεχθεί αυτά τα ταπεινωτικά μέτρα.

Με την απόφασή του για δημοψήφισμα έφερε τελικά ένα ακόμη πιο ασήκωτο μνημόνιο και δίχασε βαθιά έναν λαό με ροπή ιστορικά προς τους εμμονικούς διχασμούς. Το τελευταίο, ο διχασμός πάνω στα μνημόνια, ήταν μεγαλύτερη πληγή για τη χώρα.

Και ο Α. Τσίπρας στάθηκε μοιραίος Πρωθυπουργός για τη χώρα.

Το ίδιο υλικό-το δημοψήφισμα- στα χέρια διαφορετικών πολιτικών αρχηγών, σε διαφορετικές χρονικές στιγμές αλλά και, ίσως, στην κρίση άλλου λαού (αντικείμενο άλλης ανάλυσης αυτό), θα είχε κάθε φορά διαφορετικό αποτέλεσμα...

                                                                                                             Μαρία Ζαννιά

 

 
 

Απόψεις

Social media και πολιτικοί. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Θανάσης Παπαμιχαήλ

Ο Πρόεδρος Ομπάμα, άνοιξε το δρόμο. Με ευφάνταστες μεθόδους επικοινωνίας, ήρθε σε επαφή με το κοινό του, έκανε διάλογο, προώθησε την ατζέντα του και κέρδισε τις εκλογές. Άκουγε περισσότερο από όσο μίλαγε και ξόδεψε πολύ λιγότερα από ότι θα ξόδευε σε παραδοσιακούς τρόπους επικοινωνίας.

Στοχευμένη επικοινωνία, με πλατφόρμες που γνωρίζουν τι σκέφτονται οι άνθρωποι, τι τους απασχολεί, μοναδικές απόψεις και όχι πακεταρισμένες απαντήσεις σε τυποποιημένες δημοσκοπικές ερωτήσεις.

Σε μια εποχή ραγδαίων τεχνολογικών εξελίξεων, απογοήτευσης των πολιτών από το πολιτικό προσωπικό, το διαδίκτυο φαίνεται να κερδίζει την πρωτοκαθεδρία σε σχέση με τα παραδοσιακά μέσα.

Οι πολιτικοί ανακάλυψαν τα social media, λόγω χαμηλού κόστους και για λόγους εύκολης προσπάθειας να στείλουν άμεσα τα μηνύματα τους. Πολλάκις άγαρμπα και ανέμπνευστα. Χρειάζονται πολλά περισσότερα από το να πετάξεις μια ατάκα ή να βάλεις τη φωτογραφία, για να μετασχηματιστεί ο τρόπος της επικοινωνίας πολίτη με πολιτικό. Μέσα από το διαδίκτυο, οι πολίτες αναζητούν σύνδεση με άλλους ανθρώπους, η γνώμη τους μετράει, δημοσιοποιούν τις σκέψεις τους, αφηγούνται τη δική τους ιστορία και επηρεάζονται από τη γνώμη άλλων ατόμων, που εκτιμούν αν και δεν γνωρίζουν προσωπικά τις περισσότερες φορές.

Πολιτικά κόμματα και πολιτικοί χρησιμοποιούν τη διάδραση που προσφέρει το διαδίκτυο, μονοδιάστατα. Απλά μεταδίδουν το μήνυμα τους. Και η αποτελεσματικότητα είναι πάντα πολύ χαμηλή.

Έρευνες έχουν καταδείξει ότι οι πολίτες θέλουν να συμμετέχουν πιο ενεργά στα κελεύσματα των πολιτικών, μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα.

Αν οι πολιτικοί νοιάζονταν όντως για τα «θέλω» των πολιτών- ψηφοφόρων τους και θέλουν να τους απευθύνουν το όραμα τους, τότε θα πρέπει να απομακρυνθούν από αυτόν τον τρόπο της επικοινωνίας, μέσα από τα social media και να εφεύρουν άλλους τρόπους μεταφοράς των «εύπεπτων» μηνυμάτων τους. Οι πολίτες θέλουν να βλέπουν και να διαβάζουν για πολιτικές ανάπτυξης, δικαιώματα νέων, προτάσεις για μείωση της ανεργίας και βελτίωση του επιπέδου ζωής.

Το φλερτ των πολιτικών με το νέο ψηφιακό κόσμο, τον μαγικό κόσμο των social media, φέρνει πολλές φορές και τα αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Μπορεί ακόμη και να γκρεμίσει πολιτικές καριέρες που κάποτε, κάποιοι έχτιζαν για χρόνια.

Αν δεν έχει ο πολιτικός, έμπειρους συνεργάτες στα social media καλύτερα να εγκαταλείψει το «άθλημα». Ασφαλέστερο ένα δύσκολο μονοπάτι που το γνωρίζεις από μια σύγχρονη λεωφόρο, όταν δεν γνωρίζεις τις σημάνσεις.

Στις μέρες μας, η πανδημία τα άλλαξε όλα. Οι παραδοσιακοί τρόπου επαφής με τον πολίτη, χειραψία, αγκαλιά, προσωπική συζήτηση, αντικαταστάθηκαν με χειραψία αγκώνα, ενάμιση μέτρο απόσταση για συζήτηση και αποφυγή  επικοινωνίας με τα γνωστά έντυπα.. Άπαντα, ψηφιακά! Σε λίγο καιρό και διαδικτυακές εκλογές, χωρίς ψηφοδέλτια.

Ήρθε η ώρα, του ψηφιακού κόσμου.

Οι πολιτικοί πρέπει να γνωρίσουν τον νέο αυτόν κόσμο και τους κανόνες της διαδικτυακής δραστηριότητας. Να μάθουν τις σωστές πρακτικές και τους τρόπους αποφυγής των παγίδων. Να ξέρουν, αν απαντούν στα σχόλια και ερωτήσεις, αν τα υβριστικά σχόλια κάνουν πως δεν τα βλέπουν ή πρέπει να  απαντάνε..

«Δουλεύουν» καλύτερα οι μακροσκελής αναρτήσεις ή οι μικρές και στοχευμένες; Όλα αυτά και άλλα πολλά μυστικά απαιτούνται για μια σωστή επικοινωνία μέσω του διαδικτύου, ενός πολιτικού. Αν δεν τα ξέρει, καλύτερα να συνεχίσει τον παλιό παραδοσιακό τρόπο επικοινωνίας ή να προσλάβει επαγγελματίες του είδους!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος