Απόψεις

Γερμανικές αποζημιώσεις στο Δίστομο μέσω Ιταλίας. Του Νότη Μαριά*

νότης μαριάς

Η  υπ΄ αρίθμ. 21995/3-9-2019 Απόφαση του Πολιτικού Τμήματος του Ιταλικού Ακυρωτικού με την οποία δόθηκε το τελικό πράσινο φως για εκτέλεση εις βάρος των Γερμανικών Σιδηροδρόμων της γνωστής Αμετάκλητης υπ΄ αρίθμ. 137/25-9-1997   Απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λειβαδιάς που δικαίωσε τα θύματα του Διστόμου, αναμφίβολα αποτελεί σημαντική ιστορική εξέλιξη στο ζήτημα της διεκδίκησης των Γερμανικών Αποζημιώσεων εκ μέρους της Πατρίδας μας.

Και όλα αυτά βεβαίως καθώς μέχρι στιγμής δεν έχει βρεθεί ένας Υπουργός Δικαιοσύνης ο οποίος να χορηγήσει την απαιτούμενη από τον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας σχετική άδεια για εκτέλεση εν Ελλάδι και εις βάρος του Γερμανικού Δημοσίου της παραπάνω απόφασης που δικαιώνει τους Διστομίτες.

Γι΄ αυτόν ακριβώς τον λόγο ο αείμνηστος Γιάννης Σταμούλης έχοντας διασφαλίσει το αμετάκλητο της εν λόγω υπ΄ αρίθμ. 137/25-9-1997   Απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λειβαδιάς και καθώς δεν μπορούσε να πετύχει την περιβόητη χορήγηση αδείας από Έλληνα Υπουργό Δικαιοσύνης για την διενέργεια αναγκαστικής εκτέλεσης εις βάρος του Γερμανικού Δημοσίου στην Πατρίδα μας, τελικά στράφηκε στην Ιταλία.

Εκεί αφού σε πρώτη φάση πέτυχε την δικαστική αναγνώριση της παραπάνω                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          Αμετάκλητης Απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λειβαδιάς εν συνεχεία προχώρησε σε διαδικασίες αναγκαστικής εκτέλεσης εις βάρος περιουσίας του Γερμανικού Δημοσίου που βρισκόταν στην Ιταλία.

Η προσπάθεια αναγκαστικής εκτέλεσης εις βάρος περιουσίας του Γερμανικού Δημοσίου στην Ιταλία τόσο εκ μέρους των θυμάτων του Διστόμου όσο και εκ μέρους ιταλών πολιτών συγγενών αντίστοιχων θυμάτων του εκεί γερμανικού στρατού κατοχής οδήγησε στην άσκηση προσφυγής εκ μέρους της Γερμανίας κατά της Ιταλίας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης το οποίο στις 3 Φεβρουαρίου 2012 με απόφασή του δέχθηκε ότι η Γερμανία απολαύει ετεροδικίας ενώπιον των ιταλικών δικαστηρίων ακόμη και για θέματα που έχουν σχέση με τις ναζιστικές θηριωδίες.  Έκρινε δε ότι τόσο η Ιταλία όσο και η Ελλάδα η οποία είχε ασκήσει παρέμβαση στην εν λόγω δίκη θα μπορούσαν εκπροσωπώντας αντιστοίχως τους συγγενείς Ελλήνων και Ιταλών θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου να δρομολογήσουν στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου διαδικασίες διεκδίκησης αποζημιώσεων.

Σε συνέχεια της απόφασης αυτής του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης η Ιταλία εξέδωσε νομοθετικό διάταγμα με το οποίο κατοχύρωνε την ετεροδικία της Γερμανίας για το ζήτημα αυτό ενώπιον της ιταλικής δικαιοσύνης προκειμένου να μην μπορούν να εκδικαστούν αγωγές κατά του Γερμανικού δημοσίου ενώπιον ιταλικών δικαστηρίων για αποζημιώσεις θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας καθώς επίσης και προκειμένου να μην είναι εφικτή και οιαδήποτε συνακόλουθη αναγκαστική εκτέλεση κατά περιουσίας του Γερμανικού δημοσίου η οποία βρισκόταν στην Ιταλία. Και αυτό αποσκοπούσε κυρίως στο να μπλοκάρει την αναγκαστική εκτέλεση της παραπάνω Αμετάκλητης Απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λιβαδειάς για το Δίστομο.

Παρά ταύτα το 2014 το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ιταλίας με την ιστορική υπ΄  αρίθμ. 238/2014 Απόφασή του έκρινε ότι παρά την παραπάνω απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης το ως άνω ιταλικό νομοθετικό διάταγμα ήταν αντισυνταγματικό καθώς η ετεροδικία ξένου κράτους τουλάχιστον στην Ιταλία δεν μπορεί να καλύψει και τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας τα οποία είχαν διενεργήσει κατά τον Β’  Παγκόσμιο Πόλεμο τα γερμανικά στρατεύματα.

Σε συνέχεια λοιπόν της απόφασης 238/2014 του Ιταλικού Συνταγματικού Δικαστηρίου ξεκίνησαν πράξεις αναγκαστικής εκτελέσεως της Αμετάκλητης Απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λειβαδιάς για την αποζημίωση των θυμάτων του Διστόμου με επισπεύδουσα την Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας η οποία ως διάδοχος της Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης Βοιωτίας εκπροσωπούσε τους Διστομίτες.

Στο πλαίσιο αυτό έγινε και κατάσχεση εις χείρας των Ιταλικών σιδηροδρόμων και εις βάρος των Γερμανικών σιδηροδρόμων ποσού 25.000.000 ευρώ που αφορούσαν εισπράξεις που διενεργούσαν οι Ιταλικοί σιδηρόδρομοι για λογαριασμό των Γερμανικών σιδηροδρόμων.
Ακολούθησε σειρά δικών στο πλαίσιο του ιταλικού δικαίου αναγκαστικής εκτέλεσης με τελευταία δίκη αυτή η οποία έγινε ενώπιον του αρμοδίου Πολιτικού Τμήματος του Ιταλικού Ακυρωτικού, του Ιταλικού Αρείου Πάγου δηλαδή.
Έτσι στις 3 Σεπτεμβρίου το Ιταλικό Ακυρωτικό με την υπ΄ αρίθμ. 21995/3-9-2019 Απόφασή του απέρριψε την αναίρεση των Γερμανικών Σιδηροδρόμων κατά της Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης Στερεάς Ελλάδος, νομίμως εκπροσωπουμένης από τον τότε περιφερειάρχη και νυν Δήμαρχο Αθηναίων Κώστα Μπακογιάννη και αποφάνθηκε ότι σύμφωνα με την υπ΄ αρίθμ. 238/2014 απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Ιταλίας, η Γερμανία δεν απολαύει ετεροδικίας για τις θηριωδίες που διέπραξαν τα γερμανικά στρατεύματα κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και επομένως η Απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λιβαδειάς που δικαιώνει τα θύματα του Διστόμου μπορεί να εκτελεστεί αναγκαστικώς εις βάρος του Γερμανικού Δημοσίου εντός της Επικράτειας της Ιταλίας. Επομένως η κατάσχεση εις χείρας τρίτου των εισπράξεων των Γερμανικών σιδηροδρόμων εκ μέρους των Διατομιτών κρίθηκε σύννομη.
Έτσι οι συγγενείς των θυμάτων του Διστόμου θα εισπράξουν 25.000.000 εκατ. ευρώ τα οποία αποτελούν και την πρώτη δόση των Γερμανικών Αποζημιώσεων που αναμένεται να λάβει η Ελλάδα από τη Γερμανία. Ο δρόμος λοιπόν για τις Γερμανικές Αποζημιώσεις άνοιξε. Έστω και μέσω Ιταλίας.

*Νότης Μαριάς Πρόεδρος του Κόμματος ΕΛΛΑΔΑ-Ο ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ, Καθηγητής Θεσμών ΕΕ στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, πρώην Ευρωβουλευτής

Απόψεις

To ύπουλο ανθελληνικό σχέδιο της Γερμανίας και με αφορμή τη Λιβύη. Του Νότη Μαριά*

νότης μαριάς

Τη στιγμή που κορυφώνεται ο «πόλεμος»  των αγωγών η τουρκο/ρωσο/γερμανική συμμαχία δίνει κυριολεκτικά τα ρέστα της στο ζήτημα της Λιβύης. Έτσι μετά τη συνάντηση Πούτιν-Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη στις 8 Ιανουαρίου ακολούθησε στις 11 Ιανουαρίου στη Μόσχα συνάντηση Πούτιν-Μέρκελ όπου κατά την Deusche  Welle εγκαινιάστηκε η «νέα συμμαχία Γερμανίας-Ρωσίας».  Στη συνέχεια είχαμε κοινή τουρκο/ρωσική  πρωτοβουλία με τις ευλογίες Μέρκελ για την δήθεν επίλυση του προβλήματος στη Λιβύη με διάσκεψη στη Μόσχα στην οποία συμμετείχαν Σάραζ  και Χαφτάρ υπό την αυστηρή επιτήρηση Λαμπρόφ και Τσαβούσογλου. Τελικά λόγω της έντονα προκλητικής στάσης της Τουρκίας ο Χαφτάρ τα βρόντηξε  και έφυγε από τη Μόσχα συνεχίζοντας την στρατιωτική του επέλασή κατά του φιλοτουρκικού καθεστώτος της Τρίπολης.

Μέσα σ΄ αυτή την έντονη και σκληρή αντιπαράθεση η Μέρκελ προχωρά την πρωτοβουλία της για Διάσκεψη στο Βερολίνο για την  επίλυση του προβλήματος στη Λιβύη προκειμένου να διευκολύνει δήθεν την ειρηνευτική προσπάθεια του ΟΗΕ. Ενός Οργανισμού που δυστυχώς δεν έχει καμιά σχέση με τον πάλαι ποτέ κραταιό ΟΗΕ καθώς πλέον ο Οργανισμός έχει μετατραπεί σε υποχείριο των κύριων χρηματοδοτών του που μετά την μείωση της αμερικανικής «χορηγίας» είναι πλέον η Γερμανία, η Ρωσία και η Κίνα.

Έτσι οι σπόνσορες του ΟΗΕ καλούν την δήθεν Διάσκεψη ειρήνης στο Βερολίνο με τη Γερμανία να αποστέλλει τις σχετικές προσκλήσεις συμμετοχής σε όσους  επιθυμεί η Μέρκελ. Έτσι μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι σκέψεις το Βερολίνο έχει αποκλείσει την Αθήνα από τη Διάσκεψη για τη Λιβύη ενώ έχει καλέσει εκτός από ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, Γαλλία, Βρετανία, Ιταλία, Τουρκία και ΕΕ και διάφορους δευτεκλασάτους του τύπου Δημοκρατία του Κονγκό!!! αλλά και την Αλγερία και Αίγυπτο όχι όμως την Τυνησία ή το Ισραήλ.

Είναι  μια πρωτοβουλία που στην ουσία αποτελεί επιλογή της τουρκο/ρωσο/γερμανικής συμμαχίας η οποία έχει συγκεκριμένα συμφέροντα στον «πόλεμο» των αγωγών. Πρόκειται δηλαδή για εκείνη την πλευρά η οποία είναι στενά προσδεμένη στον εφοδιασμό της με ρωσικό φυσικό αέριο είτε μέσω του Nord Stream 1 και 2 (Γερμανία) είτε μέσω του Turk Stream (Τουρκία).

Άλλωστε Ρωσία και Τουρκία παρά τη σύγκρουσή τους σε Συρία και Λιβύη τελικά τα έχουν βρει και μοιράζουν τη λεία τους σε ξένο αχυρώνα είτε πρόκειται για τη Συρία είτε για τη Λιβύη. 

Από την άλλη πλευρά η Γερμανία σταθερή στην πολιτική  που ήδη εφαρμόζει από τις αρχές του 1900 στηρίζει για άλλη μια φορά την Τουρκία σε βάρος των Ελληνικών συμφερόντων. Δεν ξεχνά άλλωστε το Βερολίνο ότι ο Ελληνικός λαός αποδεκάτισε τις γερμανικές μεραρχίες στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο είτε στο Ρούπελ, είτε στην  Κρήτη είτε εν συνεχεία κατά την κατοχή με την ενωμένη ελληνική εθνική αντίσταση.

Επιπλέον η Γερμανία η οποία με τα μνημόνια έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε ένα απέραντο κοινωνικό νεκροταφείο και σε μια αέναη αποικία χρέους θέλει να συνεχίζει να βλέπει την Ελλάδα αποδυναμωμένη προκειμένου να μπορέσει «να τη γλυτώσει» στο ζήτημα των Γερμανικών Αποζημιώσεων. Με δεδομένο ότι η Πατρίδα μας διεκδικεί από το Βερολίνο πάνω από 350 δισ. ευρώ για τις Γερμανικές Αποζημιώσεις, η Γερμανία έχει ως βασικό της στρατηγικό στόχο να κρατά την Ελλάδα αποδυναμωμένη και καθημαγμένη ούτως ώστε ποτέ να μην μπορέσει να σηκώσει κεφάλι και να διεκδικήσει τις Γερμανικές Αποζημιώσεις.

Μάλιστα όσο πιο δυσμενής είναι η θέση της Αθήνας τόσο πιο ασφαλής και ισχυρή αισθάνεται η Γερμανία στην αγωνιώδη προσπάθειά της να μην καταβάλει τις Γερμανικές Αποζημιώσεις. Και αυτό γιατί γνωρίζει πολύ καλά ότι εάν η Ελλάδα προσφύγει στη διεθνή δικαιοδοσία τότε η Γερμανία θα υποχρεωθεί να καταβάλει τα 350 και πλέον δισ. ευρώ για τις Γερμανικές Αποζημιώσεις.

Επιπλέον το Βερολίνο δείχνει ενδιαφέρον για τη Λιβύη προκειμένου να περιοριστούν οι από κει προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές προς την ΕΕ θωπεύοντας ταυτόχρονα την Τουρκία όπου η Γερμανία ξεπουλά τα προϊόντα της  και όπου λειτουργούν πολλά εργοστάσια γερμανικών εταιριών που βγάζουν υπερκέρδη μιας και οι τούρκοι εργάζονται εκεί για ένα κομμάτι ψωμί.

Μ΄ ένα σμπάρο λοιπόν πολλά τρυγόνια σκέφτεται το Βερολίνο.

Το ζήτημα είναι τι θα κάνει τελικά η Αθήνα.

*Ο Νότης Μαριάς είναι πρώην Ευρωβουλευτής, Πρόεδρος του κόμματος Ελλάδα, ο άλλος δρόμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης