Απόψεις

Εξόριστη αγάπη. Του Ηρακλή Φίλιου

ηρακλής φίλιος

Η δοκιμασία που διανύουμε δεν σημαίνει μία ακόμη αποτυχία, ένα αδιέξοδο, έναν όλεθρο. Αυτά δεν συναντιούνται στη ζωή του χριστιανού. Αλλά και δεν μένει απαθής. Πιστεύοντας πως όλα τα επιτρέπει ο Θεός για τους δικούς Του λόγους, νιώθει μία ισχυρή βεβαιότητα. Βεβαιότητα που έχει να κάνει με την ‘’απούσα’’ παρουσία του Θεού στις πικρές και δύσκολες ημέρες.

Κάθε τι που μας φέρνει ενώπιον των υπαρξιακών μας ορίων, κάθε τι που ακροβατεί μεταξύ έρωτα και θανάτου, με ισχυρό, με πολύ ισχυρό τρόπο, μας φέρνει ενώπιον της προσωπικής μας τοποθέτησης στα πράγματα του κόσμου. Κι αυτά τα πράγματα σχετίζονται με την παρουσία μας, τη σχέση με τον εαυτό μας, τον διπλανό μας, τη θέση μας στον κόσμο, τον ίδιο τον κόσμο ως δημιούργημα του Θεού, τη σχέση μας με τον Θεό Δημιουργό μας κ.ο.κ.. Με άλλα λόγια τις πλέον καταφατικές μεταφυσικές μετατοπίσεις μας απέναντι στην ύπαρξη ετερογενών και ομοιογενών στοιχείων, απέναντι στα όρια κτιστότητας και ακτίστου.

Η αίσθηση της δοκιμασίας που διανύουμε, όπως και κάθε άλλης δοκιμασίας, έρχεται να ταρακουνήσει μία σχέση. Τη σχέση μας με τον Θεό. Μας υπενθυμίζει πως κάτι συμβαίνει, το οποίο εξαρτάται από το θείο θέλημα. Εκεί, λοιπόν, είναι που ανάγουμε κάθε αιτιότητα των πραγμάτων στη σφαίρα του θείου, του ιερού. Ε, λοιπόν, αυτό το θείο είναι ο Τριαδικός Θεός. Νιώθουμε ανίσχυροι, ανήμποροι να κατατροπώσουμε έναν δυσδιάκριτο στο μικροσκόπιο ιό, τη στιγμή που καταφέραμε ανέλπιστες τεχνολογικές εκρήξεις και λαμπρά επιτεύγματα στο χώρο κάθε επιστήμης. Και δεν είναι η ανάγκη μας για τον Θεό, αλλά η απειλή, ο φόβος, είναι που δημιουργούν την ανάγκη για τον Θεό. Αυτό καθίσταται, βέβαια, ιδιαίτερα προβληματικό, μιας και η παρουσία Του έρχεται ως βεβαίωση κατόπιν όλων εκείνων των προσωπικών μας αβεβαιοτήτων που προκύπτουν από την παντοδυναμία ενός ιού, μιας απειλής.

Έχω την αίσθηση πως ο Θεός ενεργεί για μία ακόμη φορά. Πάντοτε ενεργεί ο Θεός. Δεν είναι το ακίνητο κινούν της αριστοτελικής φιλοσοφίας. Ενεργεί και αποκαλύπτεται. Όλα προέρχονται από το άγιο θέλημα Του. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογημένη κατάφαση του Θεού για τον άνθρωπο. Ο Θεός να σέβεται την ανθρώπινη ελευθερία, αλλά την ίδια στιγμή να κινείται εντός των ορίων Του, χωρίς να παραβιάζει τα ανθρώπινα όρια, την αυτεξουσιότητα του δημιουργήματος Του. Να ενεργεί όπως θέλει, όπως επιθυμεί, όπως αρέσκεται, με σκοπό την υπενθύμιση, την παιδαγωγία. Αλλά και σ’ αυτή την υπενθύμιση ότι κάτι δεν βαίνει καλώς, εξαρτάται από τον τρόπο ανταπόκρισης του ανθρώπου.

Ο Θεός που για τον Ιωάννη Χρυσόστομο εξορίστηκε και για τον Νίτσε πέθανε, είναι ο Θεός που κρίνεται αναγκαία η επάνοδός του. Ο άνθρωπος Τον εξόρισε. Αυτό είναι βέβαιο. Η αυτοαναφορικότητα μπορεί να είναι του Θεού,  όμως η εξορία Του είναι επιλογή ανθρώπινη, είναι επιλογή προσώπου. Αυτό υποδεικνύει την ύπαρξη σχέσης, αλλιώς δεν υπάρχουν πρόσωπα σε σχέση. Ο άνθρωπος, αναφέροντας τη δική του παρουσία ως θεϊκή καλλιτεχνική ενέργεια, επιλέγει να αντιταχθεί στον Θεό. Για μία ακόμη φορά θέλγεται από τη λάμψη των απαγορευμένων καρπών που απομακρύνουν από τον Θεό. Πασχίζει την ηδονή, το χρήμα, την καλοπέραση, την ερμηνεία του Θεού μέσα από την τεχνολογία, την ιατρική. Πασχίζει για τον περιορισμό του στην αυτοαναφορικότητα του. Τόσο κτιστή μα και τόσο ανόητη, καθότι τίποτε δεν θα πετύχαινε χωρίς τον Θεό, τον οποίο προτιμά να εξορίσει από τη ζωή του.

Όλα δείχνουν, τουλάχιστον σε ένα υπολογίσιμο μέρος, πως ο Θεός δεν χρειάζεται. Και για να πετύχει ο άνθρωπος αυτά που θέλει, για να ζήσει την ελευθερία του, δεν πρέπει να υπάρχει ο Θεός. Αυτό δεν έλεγε ο Sartre; Ο άνθρωπος απορρίπτει τον Θεό. Δεν έχει ανάγκη να βεβαιώνεται στην τριαδική Του παρουσία, στη θεϊκή Του αυθυπαρξία. Η ζωή χωρίς τον Θεό είναι ανώδυνη, δεν έχει κόπο. Κατάφερε να κατακτήσει τα πάντα ή σχεδόν τα πάντα, να ζήσει τα πάντα, να κουραστεί απ’ όλα αυτά και στο τέλος να καθίσταται πιο μόνος κι από τη σκιά του.

Ο Θεός δεν είναι τιμωρός και δεν δημιουργεί απωθημένα και ανασφάλειες στο κτιστό του αγαπημένο, τον άνθρωπο. Ούτε έχει ανάγκη από καλά κι ενάρετα παιδιά. Αυτά είναι οργανωσιακά ξεπερασμένα κατάλοιπα μιας άπλυτης ευσεβοφάνειας, ενός ατομικού θρησκευτικού ιδιώματος. Η υπενθύμιση του Θεού προς τον άνθρωπο γεμίζει από θεϊκή φιλανθρωπία και αγάπη. Υπενθυμίζει στον άνθρωπο την υψηλή του καταγωγή, αφού ο τελευταίος κοσμείται από θεόκτιστη ωραιότητα κατά Γρηγόριο Νύσσης. Κι όμως, παρά το ύψιστο αυτό γεγονός της θείας καταγωγής μας, ξεχάσαμε να αναγνωρίσουμε πως όσα έχουμε τα οφείλουμε στον Θεό και πως μας έχρισε διαχειριστές και όχι ιδιοκτήτες των πραγμάτων που με απόλυτη άνεση μπορούμε να χάσουμε αμέσως.

Ο άνθρωπος επιζητά το θαύμα. Δεν του αρκεί μία άσαρκη παρουσία, ούτε η σαρκωμένη αλήθεια του Υιού. Θέλει να δει, να αγγίξει για να πιστέψει. Όπως ο Θωμάς που αναζητούσε την επιβεβαιωμένη αλήθεια. Ο καθηγητής Γιανναράς, σε πρόσφατη του συνέντευξη σημειώνει πως ‘’η φύση του ανθρώπου είναι τέτοια που θέλει είδωλο, θέλει να λατρέψει είδωλο’’. Πράγματι, ο άνθρωπος δεν βιώνει την ασκητική της πίστης, επιζητά όμως την επαλήθευση. Η ύπαρξη ενός ειδώλου καταργεί την αμεσότητα του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί η ελευθερία. Καταργεί την ίδια την ελευθερία. Καταργεί έτσι και τη σχέση. Παύει να υφίσταται σχέση προσώπων. Το άλλο πρόσωπο αντικαθίσταται από το είδωλο, το οποίο τελικά μας δίνει τη σιγουριά του θαύματος. Όμως, ο Χριστός τί λέει; ‘’…ἡ γενεὰ αὕτη γενεὰ πονηρά ἐστι· σημεῖον ζητεῖ, καὶ σημεῖον οὐ δοθήσεται αὐτῇ’’ (Λουκ. 11, 29). Ο άνθρωπος καλείται να επιστρέψει σε μία σχέση ελευθερίας, σε μία σχέση ανυπότακτη, αυτή με τον Θεό. Χωρίς την παρουσία θαυμάτων ως το εχέγγυο για την ασφαλή πορεία αυτής της σχέσης.

Ο Θεός δεν καταδικάζει τον άνθρωπο με τις δοκιμασίες. Μας υπενθυμίζει τις ευεργεσίες, την αγάπη και τον δρόμο Του. Η επιστροφή στον Θεό δεν ερμηνεύεται ως ηθικό καθήκον ή ως αποκατάσταση μιας διασαλευμένης ηθικής συμπεριφοράς, αλλά ως αποκατάσταση μιας διαταραγμένης σχέσης, επομένως και αναφοράς, του ανθρώπου στον Δημιουργό του. Τα πράγματα θα είναι ευχάριστα και ωφέλιμα για το ανθρώπινο πρόσωπο, μόνο όταν το τελευταίο αντιληφθεί τη μοναδικότητα της σχέσης αυτή, με τον Θεό που τον κατέστησε διαχειριστή της κτίσης, της ιστορίας.

Πρεσβύτερος Ηρακλής Φίλιος (Βαλκανιολόγος, Θεολόγος) - Κληρικός Ι.Μ. Σταγών & Μετεώρων

Απόψεις

Εμβόλια και κέρδη. Του Γιώργου Πιπερόπουλου

Γιώργος Πιπερόπουλος

Τέσσερα εμβόλια είναι εγκεκριμένα για χρήση και παροχή σε Έλληνες και Ελληνίδες και συγκεκριμένα τα δύο που χρησιμοποιούν την πρωτοποριακή τεχνολογία mRNA και τα δύο που χρησιμοποιούν την κλασική τεχνολογία του Non Replicating Viral Vector:

Moderna, mRNA-1273 - Έχει εγκριθεί για χρήση και παροχή σε 64 χώρες,

Bio-N-tech/Pfizer BNT162b2 - ‘Εχει εγκριθεί για χρήση και παροχή σε 97 χώρες

Johnson & Johnson Ad26.COV.2.S - Έχει εγκριθεί για χρήση και παροχή σε 56 χώρες,

Oxford/AstraZeneca AZD222 - Έχει εγκριθεί για χρήση και παροχή σε 119 χώρες

Η Αμερικανική Pfizer πριν λίγες μέρες ανέβασε για το τρέχον έτος 2021 τις εκτιμήσεις των παγκοσμίου επιπέδου πωλήσεων του εμβολίου συμπαραγωγής με την Γερμανική Bio-N-tech στο ποσό των $33.5 δισεκατομμυρίων δολλαρίων. Οι δύο φαρμακευτικές εταιρίες έχουν πρωτόκολο συμφωνίας για διανομή των κερδών από τις πωλήσεις των εμβολίων καταπολέμησης του covid-19 σε ποσοστά 50-50%.

Η επίσης Αμερικανική Moderna εκτιμά ότι οι διεθνείς πωλήσεις του εμβολίου της για το έτος 2021 θα αγγίξουν τα $19.2 δισεκατομμύρια δολλάρια ενώ η επίσης Αμερικανική Johnson & Johnson θα εισπράξει το 2021 $2,5 δισεκατομμύρια δολάρια από τις διεθνείς πωλήσεις του εμβολίου της.

Έχουμε, λοιπόν, πληροφορίες για τα χρηματικά μεγέθη από τις πωλήσεις εμβολίων των 3 αυτών φαρμακοβιομηχανιών αλλά ΔΕΝ έχουμε καμία εικόνα για τα μεγέθη των κερδών τους και ΔΕΝ έχουμε καμία εικόνα για το κόστος κάθε δόσης συτών των 3 εμβολίων...

Σας θυμίζω σχετικό άρθρο μου που δημοσιεύθηκε τον περασμένο Απρίλιο: «Λακωνικά και πιπεράτα: τελικά πόσο κοστίζει κάθε εμβόλιο;»

Εντυπωσιακά ΑΝΤΙΘΕΤΗ εικόνα έχουμε για το 4ο εμβόλιο συγκεκριμένα αυτό που είναι αποτέλεσμα συνεργασίας του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης με την AstraZeneca.

Σύμφωνα με δηλώσεις της εταιρίας AstraΖeneca τον περασμένο Απρίλιο οι εκτιμήσεις για τα έσοδα που βασίζονται στην παράδοση περίπου 68 εκατομμυρίων δόσεων, ήταν συνολικά $275 εκατομμύρια δολάρια που προέρχονται από $224 εκατομμύρια δολάρια για Ευρωπαϊκές πωλήσεις, $43 εκατομμύρια δολάρια για πωλήσεις σε αναδυόμενες και $8 εκατομμύρια δολάρια για πωλήσεις στον υπόλοιπο κόσμο.

Το εμβόλιο Oxford/Astra-Zeneca είναι αποτέλεσμα της συμπαραγωγής του Βρετανικού Πανεπιστημίου της Οξφόρδης το οποίο είναι το αρχαιότερο Πανεπιστήμιο της Μεγάλης Βρετανίας και των Αγγλόφωνων χωρών της γης και το δεύτερο αρχαιότερο του Κόσμου που πρωτοεμφανίσθηκε το 1096 μ.Χ και της Βρετανό-Σουηδικής φαρμακευτικής εταιρίας AstraZeneca που σχηματίσθηκε το 1999 με τη συγχώνευση της Σουηδικής Astra και της Βρετανικής Ζeneca.

Το Oxford/AstraZeneca διατίθεται σύμφωνα με την επίσημη και δημοσιευμένη απόφαση των συμπαραγωγών του ΧΩΡΙΣ KANENA ΚΕΡΔΟΣ στη διάρκεια της πανδημίας και έτσι οι πωλήσεις των 275 εκατομμυρίων δολαρίων για 68 εκατομμύρια δόσεις με απλή αριθμητική αντιστοιχούν σε περίπου $4 ανά δόση.

Κλείνοντας σημειώνω εμφαντικά ότι ΔΕΝ έχω εγώ ούτε άλλο μέλος της οικογένειάς μου οποιαδήποτε σχέση με το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και την εταιρία AstraZeneca.

Η έγκριση χρήσης του εμβολίου Oxford/AstraZeneca από τις Αρμόδιες Αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωση καθυστέρησε σημαντικά και αφού εγκρίθηκε ακούστηκαν σχόλια για την ακαταλληλότητά του για άτομα μεγάλης ηλικίας και μετα για νεότερα άτομα.

Τελικά, όμως, το συγκεκριμένο εμβόλιο αποδεικνύεται αποτελεσματικό ακόμη και για την γοργά μεταδιδόμενη μετάλλαξη ΔΕΛΤΑ...

Καλό Σαββατοκύριακο!...

Ο Γιώργος Πιπερόπουλος είναι Καθηγητής.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Κυριάκος Μητσοτάκης από Ηράκλειο: Κινητές μονάδες για μαζικό εμβολιασμό στα ξενοδοχεία

Μπορμπουδάκη στο Ράδιο Κρήτη: Ανεμβολίαστοι οι περισσότεροι νοσηλευόμενοι

Γώγος προς εκπαιδευτικούς και εργαζόμενους σε εστίαση: «Εμβολιαστείτε πριν γίνει υποχρεωτικό»