Απόψεις

Επικοινωνία, ο μετεκλογικός δίαυλος επαφής πολιτικών με τους πολίτες. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

χειραψία

Καλή αρχή σε όλους όσοι είχατε την εύνοια των πολιτών και της τύχης, να εκλεγείτε σε βουλευτικά και αυτοδιοικητικά αξιώματα. Η επιτυχία σας στις εκλογές σημαίνει ότι ανοίγεται μπροστά σας μια περίοδος ενδιαφέρουσα και χρήσιμη. Στόχος σας θα πρέπει να είναι η αξιοποίηση της με τον καλύτερο τρόπο. Τα μηνύματα των τελευταίων εκλογών, εθνικών και αυτοδιοικητικών είναι σαφή. Οι πολίτες δεν είναι προβλέψιμοι στην ψήφο τους, οι παραδοσιακές μέθοδοι αναμέτρησης εξασθενούν και δεν υπάρχουν περιθώρια για δεύτερη ευκαιρία σε όσους απέδειξαν με τη συμπεριφορά τους ότι δεν την αξίζουν.

Στην αφετηρία κάθε νέας θητείας δημοτικής ή κοινοβουλευτικής θα πρέπει να επιδιώκεται μια πετυχημένη περίοδος με σκοπό την προσφορά προς τους πολίτες αλλά και την επανεκλογή. Το κλειδί της επιτυχίας είναι η σωστή και σε βάθος επικοινωνία με τους πολίτες. Πέραν από την υλοποίηση των προεκλογικών δεσμεύσεων, στον βέλτιστο δυνατό χρόνο, οι πολίτες στην περίοδο ανάμεσα των εκλογών που έγιναν και αυτών που ακολουθούν, βλέπουν με θετικό μάτι την επικοινωνία των πολιτικών μαζί τους.

Οι «έξυπνοι» αυτοδιοικητικοί και πολιτικοί  θα πρέπει να κρατήσουν ζωντανό τον δίαυλο επικοινωνίας με τους πολίτες, όπως λειτούργησαν και προεκλογικά. Με μπαράζ νέου κύκλου περιοδειών και επαφών με τους πολίτες, ζητώντας τους να γίνουν καθημερινά φορείς, μεταφέροντας τα μηνύματα στην κοινωνία. Τα προβλήματα αλλά και τα επιτεύγματα, πρέπει να αποτελούν είδηση και η διάχυση τους να γίνεται από τους πολίτες και όχι μόνο από δελτία τύπου και ΜΜΕ.

Η επικοινωνία με τους πολίτες είναι η Λυδία λίθος και αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σπουδαιότητα σε περίπτωση που οι εκλεγέντες έχουν ένα συνολικό όραμα για τη διοίκηση του κρατικού μηχανισμού.
Κάθε αυτοδιοικητικό ή πολιτικό στέλεχος θα πρέπει να φροντίσει την καθημερινή επαφή με τους πολίτες, χωρίς κομματικές ομιλίες, αλλά με κουβέντα για την καθημερινότητα τους. Να αναπτύξει παράλληλα, όλες τις πτυχές του προγράμματος του, με προσωπική επαφή και όχι κλεισμένος στο δρύινο γραφείο του.

Η επαφή ενός εκλεγμένου πολιτικού με τους πολίτες, από την επόμενη μέρα των εκλογών, στα μάτια τους δείχνει σαν μια ανατροπή και είναι θετικό πρόσημο για την επανεκλογή του.
«Δεν μας ξέχασε» είναι η γνωστή επωδός των πολιτών.

Ο πολιτικός με τον πολίτη πρέπει να έχει σχέση συναισθηματική, πολλές φορές στα όρια της καρμικής εξάρτησης, διαφορετικά αν δεν τον βλέπει συχνά δίπλα του και όχι μόνο στις τηλεοράσεις, σίγουρα την επόμενη φορά θα τον αγνοήσει.
Οι πολιτικοί των «κλειστών θυρών» πληρώνουν ακριβά την επιλογή τους μακριά από τους πολίτες.

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος
 

Απόψεις

Το υπαρξιακό δίλημμα του Κινήματος Αλλαγής. Του Λεωνίδα Γρηγοράκου

λεωνίδας γρηγοράκος

Τον χώρο της Κεντροαριστεράς επί πολλά χρόνια ενσάρκωνε και εξέφραζε το ΠΑΣΟΚ. Ήταν και το πλεονέκτημα που του επέτρεπε να αποτελεί για τρεις δεκαετίες κυρίαρχη πολιτική δύναμη. Το αναμφισβήτητο αυτό γεγονός ανατράπηκε εξαιτίας της οικονομικής κρίσης. Και τούτο διότι κλήθηκε να διαχειριστεί τις συνέπειες των αλόγιστων επιλογών της διακυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή.

Ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός υπήρξε επακόλουθο του πρωτοφανούς δημόσιου χρέους και των τεράστιων ελλειμμάτων που άφησε πίσω της η πενταετία της συντηρητικής παράταξης. Για τα όσα συνέβησαν μέχρι τις εκλογές του 2009, το ΠΑΣΟΚ δε φέρει την παραμικρή ευθύνη. Εντούτοις, εισέπραξε την αμφισβήτηση και τη φθορά για πολιτικές που είχε εντόνως επικρίνει και πολεμήσει. Το παράδοξο είναι πως οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί δεν επωμίστηκαν τις επιπτώσεις των καταστροφικών πεπραγμένων τους.

Έτσι ένα πολυδύναμο κεντροαριστερό κόμμα, το οποίο άλλαξε την όψη της Ελλάδας, βρέθηκε στη δίνη μιας βαθιάς κρίσης και κατ’ επέκταση της απαξίωσης. Η καταβαράθρωσή του προκάλεσε σχεδόν κοσμογονικές αναδιατάξεις. Το κενό που δημιουργήθηκε σε μεγάλο βαθμό το κάλυψε κατ’ αρχάς ο ΣΥΡΙΖΑ. Αξιοποιώντας, σε συνηγορία με το σύνολο των λοιπών κομματικών σχημάτων, την εσκεμμένη ενοχοποίηση της δημοκρατικής παράταξης, διεύρυνε την επιρροή και την εμβέλειά του. Αξιοσημείωτη ήταν η ανταπόκρισή του στα αποκαλούμενα ΠΑΣΟΚικά  προπύργια. Αποκαλυπτικά παραδείγματα, οι Περιφέρειες της Β’ Πειραιά και της Κρήτης. Η αδιαμφισβήτητη αυτή αλήθεια διαμόρφωσε μια νέα πραγματικότητα.

Επιπλέον, το αποτέλεσμα της κάλπης του Ιουλίου του 2019 μετέβαλε άρδην το σκηνικό που προέκυψε. Στον κεντροαριστερό χώρο εισέβαλε και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αποσπώντας σημαντικό τμήμα του. Στην ουσία, οι μονομάχοι του νέου δικομματισμού λεηλάτησαν την εκλογική και κοινωνική βάση του. Αμφότεροι κέρδισαν την εμπιστοσύνη εκλογέων, οι  οποίοι πριν στήριζαν το ΠΑΣΟΚ. Οι εναπομείνασες δυνάμεις του δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν τη φορά των πραγμάτων. Οι προσπάθειες που καταβλήθηκαν δεν απέδωσαν καρπούς.

Επίσης, και τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στην αντιπολίτευση οι κομματικοί συσχετισμοί παραμένουν εξαιρετικά δυσμενείς για το Κίνημα Αλλαγής. Η δημοσκοπική του καθίζηση είναι πασιφανής. Η δυστοκία του να εξελιχθεί σε δυναμικό τρίτο πόλο αποδεικνύει ότι δεν έχει τις απαραίτητες προϋποθέσεις ανάκαμψης. Η Ιστορία μάς διδάσκει ότι πολιτικά ρεύματα γεννιούνται και αναπτύσσονται όταν οι ηγεσίες τους κατορθώνουν να τα ενσαρκώσουν, να τα εκφράσουν και να τα διευρύνουν. Μόνο, αν οι επικεφαλής τους διαθέτουν το αναγκαίο βάθος, γνώσεις και εμπειρίες, και κυρίως ηγετικές ικανότητες μπορούν να τα καταστήσουν ισχυρά και ανθεκτικά.

Το δίλημμα, λοιπόν, για το ΚΙΝΑΛ είναι καίριο: Ή θα μένουμε απαθείς, παρακολουθώντας τη διαρκή υποχώρησή του. Ή θα αναζητήσουμε ρηξικέλευθες πολιτικές πρωτοβουλίες. Τη συρρίκνωση του δεν αναστέλλει η οποιαδήποτε εξωπολιτική στήριξη. Κανένα κομματικό σχήμα δεν επιβίωσε, έχοντας ακόμη και την αμέριστη υποστήριξη επιχειρηματικών ομίλων. Η τωρινή αρχηγός, η Φώφη Γεννηματά, υπολείπεται των αναγκών και των απαιτήσεων. Οι αντιφάσεις, οι παλινωδίες της, η αδυναμία της να προβάλει αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση, το επιβεβαιώνουν.

Η ανασύνθεση της Κεντροαριστεράς συνιστά υπόθεση όλων των προοδευτικών δυνάμεων, ενταγμένων και ανένταχτων. Ως εκ τούτου, ο διάλογος δεν πρέπει να ενοχοποιείται. Το ουσιαστικότερο, δεν γίνεται να είναι αντικείμενο συζητήσεων κορυφής.  Κι αυτό γιατί ζητούμενο καθίσταται η θεμελίωση μιας νέας προοδευτικής και σοσιαλδημοκρατικής πρότασης που θα υπερβαίνει προσωπικούς υπολογισμούς και παγιωμένα κομματικά σχήματα.

Αν δεν υπάρξουν συγκεκριμένες ενέργειες, οι οποίες θα ισοδυναμούν με την επανίδρυση ενός σύγχρονου κεντροαριστερού φορέα, το βέβαιο είναι ότι Τσίπρας και Μητσοτάκης θα διαμοιραστούν τον κοινωνικό και εκλογικό κορμό του άλλοτε ΠΑΣΟΚ.

Λεωνίδας Γρηγοράκος - Καθηγητής Εντατικής Θεραπείας-Πνευμονολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.