Δύο νέες ζωές χάθηκαν μέσα σε λίγες ώρες.

Η Μαρία, μόλις 23 ετών, στα Μάλια. Και λίγες ώρες μετά, μια 20χρονη κοπέλα από την Ουκρανία, η Αρίνα, στον ΒΟΑΚ.

Δύο παιδιά που ξεκίνησαν ένα βράδυ και δεν γύρισαν ποτέ σπίτι. Τι να πεις; Ότι είναι «άλλο ένα τροχαίο»; Όχι. Δεν είναι έτσι. Γιατί πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν πρόσωπα.

Υπάρχουν γονείς που δεν θα ξαναδούν το παιδί τους. Υπάρχουν φίλοι που απόψε θα κοιτάζουν άδειες καρέκλες. Και η Κρήτη μετρά ήδη 23 νεκρούς στην άσφαλτο από την αρχή του χρόνου.

Είκοσι τρεις!!!

Πόσοι ακόμα;

Μέχρι πότε θα γεμίζουν τα νεκροταφεία με παιδιά που είχαν όνειρα και σχέδια;

Μέχρι πότε θα μαυρίζουν σπίτια για λάθη που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί;

Δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια. Αρκεί να σταθούμε για λίγο στη θέση αυτών των οικογενειών.

Να σκεφτούμε πως η Μαρία και η Αρίνα θα μπορούσαν να είναι η αδελφή μας, η κόρη μας, η φίλη μας.

Όνειρα που έσβησαν ξαφνικά, βίαια, στην άσφαλτο.

Η απώλεια αυτών των κοριτσιών είναι μια κραυγή.

Κι αν τη σιωπήσουμε, αν την αφήσουμε να περάσει σαν «άλλη μια είδηση», τότε έχουμε χάσει όλοι μας κάτι πιο βαθύ: την ανθρωπιά μας.

Ως κοινωνία δεν μπορούμε να αντέξουμε άλλο. Δεν γίνεται να θάβουμε τα παιδιά μας.

Χρωστάμε σ’ αυτά τα κορίτσια, χρωστάμε σε κάθε χαμένο νέο, να φτιάξουμε δρόμους ασφαλέστερους, να οδηγάμε πιο υπεύθυνα, να απαιτήσουμε αλλαγή.

Γιατί το μέλλον δεν πρέπει να τελειώνει σε μια στροφή ή σε μία ευθεία…

Γιώργος Ι. Παπαδάκης / Δημοσιογράφος Ράδιο Κρήτη - ekriti.gr

 

***Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του ekriti.gr

 

Διαβάστε επίσης:

Κρήτη: Στη φυλακή 61χρονος μετά την άγρια επίθεση στην πρώην σύζυγό του

Τροχαίο δυστύχημα στα Μάλια: Βαριές διώξεις στον 27χρονο για την φονική σύγκρουση