Απόψεις

Απέτυχε η κυβερνητική πολιτική για το προσφυγικό. Του Νότη Μαριά

προσφυγες, ενταση,ματ

Ενόψει των τελευταίων εξελίξεων στην διαχείριση των προσφυγικών ροών ήρθε η στιγμή να γίνει ένας πρώτος απολογισμός της κυβερνητικής πολιτικής, μιας πολιτικής η οποία χαρακτηρίζεται από πλήρη αποτυχία.
Εγκαίρως είχα προειδοποιήσει για τα προβλήματα που θα προκαλέσει η μη-μεταρρύθμιση των Κανόνων του «Δουβλίνου» από την Κομισιόν, η οποία στην πρόταση αναθεώρησης που κατέθεσε στις 4 Μαΐου αποφάσισε να διατηρήσει την βασική αρχή του Συστήματος, δηλαδή την αρχή της «χώρας πρώτης υποδοχής» (βλ. Επίκαιρα, 17/6/2016).
Τότε, η κυβέρνηση σφύριζε αδιάφορα καθώς ήδη από τον Ιούνιο άρχισαν να μπαίνουν οι βάσεις για την επαναλειτουργία των προβλεπόμενων από το Δουβλίνο διατάξεων για επιστροφή προσφύγων στην Ελλάδα από χώρες του σκληρού πυρήνα της ΕΕ. Οι σχετικές καταγγελίες μου, στις 13 Αυγούστου στο Ράδιο Κρήτη βασίζονταν σε μία σειρά από δράσεις και αποφάσεις της Κομισιόν. Τότε όμως, ο κ. Μουζάλας όχι απλώς αρνούνταν την αλήθεια, αλλά κατήγγειλε ευθέως τις ανησυχίες μας ως  «αντεθνικές».  Μάλιστα, σε συνέντευξή του στον σταθμό ΣΚΑΙ στις 14 Αυγούστου, ο κ. Μουζάλας ανέφερε χαρακτηριστικά ότι «δεν υπάρχει Δουβλίνο που να εφαρμόζεται, αντί γι’ αυτό γίνεται προσπάθεια για νέο κανονισμό».
Μερικές εβδομάδες αργότερα όμως το ζήτημα των επιστροφών βάσει Δουβλίνου τέθηκε χωρίς περιστροφές από τον ίδιο τον υπουργό εσωτερικών της Γερμανίας Τόμας Ντε Μεζιέρ με συνέντευξη στην Welt am Sonntag στις 4 Σεπτεμβρίου και ξανά από την Κομισιόν με Έκθεση που εξέδωσε στις 28 Σεπτεμβρίου όπως ανέλυσα και στην KontraNews στις 2/10/2016.
Και αφού εκτέθηκε ανεπανόρθωτα η κυβέρνηση με τις λανθασμένες εκτιμήσεις της και χάθηκε  πολύτιμος χρόνος αλλά και η συγκυρία της συζήτησης για την αναθεώρηση του «Δουβλίνου» στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και ενώ η επανεκκίνηση των επιστροφών προς την Ελλάδα βρίσκεται πλέον προ των πυλών, τελικά ξύπνησαν οι αρμόδιοι και άρχισαν να διαμαρτύρονται και να ξιφουλκούν. 
Το ίδιο έχει συμβεί και στο ζήτημα των μετεγκαταστάσεων, την επίσπευση των οποίων ζητώ προσωπικά από τον Νοέμβριο του 2015 (KontraNews, 29/11/2015) έχοντας θέσει το θέμα επανειλημμένα στους αρμόδιους σε ευρωπαϊκό επίπεδο, και ειδικότερα στον Επίτροπο Μετανάστευσης κ. Αβραμόπουλο. Μεταξύ άλλων έχω υποδείξει επανειλημμένα στην Ελληνική κυβέρνηση πρωτοβουλίες τις οποίες μπορεί να αναλάβει προκειμένου να δρομολογήσει τις εξελίξεις και να εφαρμοστούν τελικά όσα συμφωνήθηκαν από τα 28 κράτη-μέλη - 66.400 μετεγκαταστάσεις από την Ελλάδα προς άλλα κράτη μέλη της Ε.Ε. εντός δύο ετών-  αρχής γενομένης από 22/09/2015.
Ωστόσο ύστερα από έναν ολόκληρο χρόνο, έχουν πραγματοποιηθεί συνολικά μόλις 5.200 μετεγκαταστάσεις από την χώρα μας, ενώ πλέον επικρατεί μία ρητορική υποβάθμισης του συγκεκριμένου ζητήματος σε όλες τις σχετικές συναντήσεις κορυφής. Τώρα λοιπόν θυμήθηκε ο κ. Τσίπρας ότι οι μετεγκαταστάσεις δεν προχωρούν.
Όπως επεσήμανα και στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργου στις 24 Οκτωβρίου, η δήθεν φιλανθρωπία που οδηγεί τους ανθρώπους να ζούνε στοιβαγμένοι σε ακατάλληλους καταυλισμούς όπως στα νησιά του Αιγαίου, είναι στην πραγματικότητα απάνθρωπη και εξυπηρετεί μονάχα το κοινωνικό ντάμπινγκ που επιχειρούν οι πολυεθνικές.
Γι’ αυτό και πρέπει να αλλάξουν εδώ και τώρα οι αναποτελεσματικοί και άδικοι κανόνες του Δουβλίνο ΙΙΙ και να καταργηθούν άμεσα οι διατάξεις περί χώρας πρώτης εισόδου, που η γερμανική κυβέρνηση επιθυμεί να εφαρμόσει ξανά, τώρα που εισπράττει τον λογαριασμό της ανεύθυνης μεταναστευτικής της πολιτικής.
Ήρθε λοιπόν η στιγμή να πούμε με αποφασιστικότητα στους δήθεν εταίρους μας στην ΕΕ ότι η Ελλάδα δεν ανέχεται πλέον άλλη κοροϊδία στο προσφυγικό. Δεν ανέχεται την υποκρισία και τη διγλωσσία.
Η Ελλάδα δεν αντέχει πλέον άλλους πρόσφυγες και παράνομους μετανάστες.»

Νότης Μαριάς, Ανεξάρτητος Ευρωβουλευτής, Επικεφαλής του Πολιτικού Κινήματος Αντιμνημονιακοί Πολίτες, Καθηγητής Θεσμών Ε.Ε. στο Πανεπιστήμιο Κρήτης
 

Απόψεις

Σε μία νέα διαλεκτική… Του Ηρακλή Φίλιου

Η πρώτη οικουμενική σύνοδος

Κυριακή των Πατέρων της Α’ Οικουμενικής Συνόδου στη Νίκαια της Βιθυνίας (325 μ.Χ.). Οι Πατέρες της Εκκλησίας. Οι φωνές άσκησης μιας αυτοσυνειδησίας εκκλησιολογικής, βασισμένης στον λόγο και στην ζωή της Εκκλησίας. Βασισμένες στην παράδοση της. Όχι σε κάτι νεωτερικό, κάτι που έρχεται σε ρήξη με το παρελθόν, αλλά κάτι που διαφυλάττει την αλήθεια των πραγμάτων.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας, όλων των Οικουμενικών Συνόδων, δεν ενεργούσαν κατά τον εαυτό τους. Η αυθεντικότητα του ευαγγελικού λόγου που πήγαζε από το πρόσωπο του Χριστού και την σχέση των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος ήταν αδύνατο να αμφισβητηθεί. Βέβαια, εάν εισερχόταν σε περιπέτειες εμπειρισμού και νοησιαρχίας, ασφαλώς και δεν θα είχε καμία τύχη. Εκείνο που ήταν αυτός ο λόγος δεν ερμηνευόταν. Αποτελούσε εμπειρία, ένα διαρκές βίωμα. Εξάλλου, το δόγμα της Εκκλησίας είναι η ίδια η ζωή της, η εμπειρία που αποκτάται μέσα από την κατάφαση του ανθρώπου σε έναν Θεό που συνεχώς εκπλήττει και εκπλήττεται.

Αυτοί οι Πατέρες πέρα από το γεγονός ότι κατάφεραν να διαφυλάξουν την αλήθεια της εμπειρίας, ως μετοχή στο γεγονός της μύησης στην αποκεκαλυμμένη αλήθεια, για την εποχή τους υπήρχαν απίστευτα πολύ μπροστά. Δεν χωράει οπισθοδρόμηση στους Πατέρες. Είναι ξένη η λέξη αυτή για τους Πατέρες. Το μαρτυρούν τα κείμενα τους, η δράση τους, η διδασκαλία τους. Η πατερική διδασκαλία αποτελούσε για την εποχή τους την πιο προοδευτική κίνηση του λόγου. Φυσικά, για τα δεδομένα της εποχής εκείνης. Ένας λόγος σε διαρκή κίνηση, ποτέ σε ακινησία. Πάντοτε μεταβαλλόμενος ως προς το ύφος, τις ανάγκες, ποτέ όμως ως προς την ουσία, την αλήθεια του. Ιδιαίτερα οι λόγοι του αγίου Ιωάννη Χρυσοστόμου και Μ. Βασιλείου αποτελούσαν κοινωνικό μανιφέστο για την κοινωνία εκείνης της εποχής, όσο κι αν επιχειρείται από αριστερούς κύκλους η διεκδίκηση μιας τέτοιας πρωτοτυπίας.

Διαβάζοντας κάποιος τα κείμενα των Πατέρων του δημιουργείται μία αίσθηση. Αυτή η αίσθηση δεν έχει χρονικά όρια. Υπάρχουν ως έργα, όχι για να μας θυμίσουν ένα ένδοξο παρελθόν ή να υμνήσουν μία ανεπανάληπτη εποχή, αλλά υπάρχουν ως διαχρονικά έργα που ταξιδεύουν σε όλες τις εποχές και απευθύνονται σε όλους τους ανθρώπους. Δεν μπορούμε όμως να τους αφήσουμε εκεί. Ούτε απλά να τους φέρουμε στην εποχή μας, αντιμετωπίζοντας τους ως κάτι το ιδανικό μιας ιερής εποχής. Σ’ αυτή την περίπτωση δεν διαφέρουν σε τίποτε από ένα μουσειακό έκθεμα και το μουσειακό έκθεμα προκαλεί θαυμασμό και συγκίνηση επειδή κάποτε υπήρχε και σήμαινε ένα ένδοξο και λαμπρό παρελθόν.

Τέτοιους Πατέρες δεν τους έχει ανάγκη ο κόσμος. Θέλουμε τους Πατέρες απαγκιστρωμένους από το ηρωικό παρελθόν και όχι αγκυλωμένους σε μία κλειστή εποχή που πέρασε. Να τους αγγίξουμε. Να αφήσουμε τον λόγο τους να δημιουργήσει νέες ενσαρκώσεις, σε νέους αναδυόμενους περιβάλλοντες χώρους, σε κοινωνικά δεδομένα που δημιουργούν αποσύνθεση. Εκεί να έρθει και να ντυθεί ο λόγος την εποχή, την κάθε εποχή, την κοινωνία, την κάθε κοινωνία. Να ξεπεραστεί ο πατερικός φονταμενταλισμός, δραπετεύοντας από την στείρα εμμονή στα πατερικά κείμενα, εμμονή που εκφράζει τον συντηρητισμό. Δεν έχει σημασία για την νοηματοδότηση του κόσμου τι είπαν οι Πατέρες μόνο, αλλά πως ο λόγος αυτός θα έρθει στις μεταφυσικές αγωνίες της εποχής, δημιουργώντας σύγχρονο μεταφυσικό οπτιμισμό και πλήρωση της ανθρώπινης ύπαρξης και ανάδειξη της ιερότητας του ανθρωπίνου προσώπου από τα αδιέξοδα της τραγικότητας που δημιουργεί ο θάνατος ως αδημιούργητος και ‘’αφύσικος’’ κατά άγιο Γρηγόριο Νύσσης.

Δεν έχουμε ανάγκη από μία στείρα επανάληψη των πατερικών λόγων, ούτε μία επίμονη υπενθύμιση των έργων τους. Αυτά πώς θα διακονήσουν το ανθρώπινο πρόσωπο; Επαναλαμβάνοντας τους εκκλησιαστικούς συγγραφείς ανακαλούμε την σκιά των πραγμάτων. Το ζήτημα είναι πως θα εμπνευστούμε από την αλήθεια που έχει εσχατολογική αναφορά (‘’σκιά-εικόνα-αλήθεια’’ κατά όσιο Μάξιμο Ομολογητή). Ο καθηγητής Δρ. Φιλοσοφίας και Δρ. Θεολογίας και συντοπίτης Ιωάννης Πλεξίδας προβαίνει σε συνέντευξη του σε μία καταλυτική επισήμανση: ‘’Η υπέρβαση της πατερικής σκέψης δεν σημαίνει την άρνηση ή την απόρριψή της, αλλά τη δυναμική αφομοίωσή της. Πρόκειται για ένα άνοιγμα στην προοπτική του σήμερα ή καλύτερα, στην προοπτική του αύριο. Όσο ιερό και αν είναι το παρελθόν, γεγονός το οποίο δεν αμφισβητείται, δεν μπορεί και δεν πρέπει να ανάγεται σε αντικείμενο απόλυτου θαυμασμού. Θεωρώ ότι ο μητροπολίτης Περγάμου επιδιώκει την έξοδο της σύγχρονης ορθόδοξης θεολογίας από μια κακώς νοούμενη παραδοσιοκρατία, η οποία εμποδίζει και αποθαρρύνει κάθε καινούργια και ανανεωτική δημιουργική προσπάθεια. Είναι προφανές ότι επιθυμεί τον απεγκλωβισμό της σύγχρονης θεολογικής σκέψης από το παρελθόν’’.

Η θεολογία σήμερα δεν μπορεί να αναλώνεται στον διχασμό που δημιουργούν όσοι επιμένουν στην υπενθύμιση των Πατέρων ως πολέμιων των αιρετικών. Οι Πατέρες είναι πολλά περισσότερα. Και ο λόγος τους δεν εγκλωβίζεται στο παρελθόν. Έχει δυναμική. Έρχεται από πολύ μακριά για να διαμορφώσει τις εξελίξεις, αλλά περισσότερο για να δημιουργήσει καταστάσεις που θα διαμορφώσουν εξελίξεις. Δεν είναι μουσειακό κατάλοιπο μιας ευλογημένης και ανέγγιχτης εποχής. Αρκετά με την παραδοσιοκρατία που έχει εισβάλλει και αλλοιώνει το εκκλησιαστικό πνεύμα. Οφείλουμε να διαφυλάξουμε και να ερμηνεύσουμε την εποχή μας μέσα από συνθέσεις και απαγκίστρωση από το αυστηρό πνεύμα της ερμηνείας των Πατέρων. Έχοντας πάντα στον νου μας πως όσα έγινε ο Θεός, έγινε για το ανθρώπινο πρόσωπο και την διαφύλαξη της ιερότητας του.

‘’Δεν υπεισερχόμεθα εις διάλογον επί των αυτονοήτων και πατροπαραδότων… Δεν θα επιτρέψωμεν την αλλοτρίωσιν της ευλογημένης εκκλησιολογίας όπως αύτη περιγράφεται ευθαρσώς εις τα κείμενα της ιστορίας μας. Δεν θα επιτρέψωμεν την συγκατάβασιν, την οικονομίαν, την ευγένειαν, τας μερικάς φιλόφρονας υποχωρήσεις, τας ενεργείας του περασμένου αιώνος, εις τας οποίας ατυχώς προέβησάν τινες των προ ημών, με όνειρον μίαν ενότητα, μακράν, όμως, της αυθεντικής και παλαιάς εκκλησιολογία’’, όπως είπε σε ομιλία του την Παρασκευή 11 Ιουνίου, ημέρα της εορτής του, η Α.Θ.Π. ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος.

Πρεσβύτερος Ηρακλής Φίλιος (Βαλκανιολόγος, Θεολόγος)

Κληρικός Ι.Μ. Σταγών & Μετεώρων

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Κυριακή του Τυφλού - Το Αληθινό Φως

Κυριακή της Σαμαρείτιδος: Το ανικανοποίητο της ψυχής