Αφιερωματα

Ο ανατρεπτικός - ταπεινότατος Γιάννης Σκαρίμπας

giannis_skarimpas.jpg

Ο ποιητής, που ταυτίστηκε με τη Χαλκίδα, αν και είχε γεννηθεί στην Αγία Ευθυμία Παρνασσίδας στις 28 Σεπτεμβρίου 1893, εμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα τη δεκαετία του 1910, με ποιήματα και πεζά που δημοσίευσε σε περιοδικά της Αθήνας και στις εφημερίδες Εύριπος και Εύβοια της Χαλκίδας, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Κάλλις Εσπερινός.

Η πρώτη  επίσημη εμφάνιση του Γιάννη Σκαρίμπα  με το πραγματικό του όνομα έγινε το 1929, όταν έλαβε το Α΄ βραβείο διηγήματος για το πεζό «Ο καπετάν Σουρμελής ο Στουραΐτης», το οποίο δημοσίευσε στο περιοδικό Ελληνικά Γράμματα του Κωστή Μπαστιά. Ο Γιάννης Σκαρίμπας ήταν ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του υπερρεαλισμού στην Ελλάδα γιατί, τόσο το εικονοκλαστικό του ύφος, όσο και ή ιδιόρρυθμη γλώσσα πού χρησιμοποίησε στα έργα του, προκάλεσε αίσθηση την εποχή εκείνη.

skarimpas
skarimpas

Ο μπαρμπα-Γιάννης Σκαρίμπας, όπως ήταν γνωστός στους φίλους του, έζησε όλη του τη ζωή στη Χαλκίδα και ταξίδεψε ελάχιστα. Κείμενά του υπάρχουν δημοσιευμένα και σε περιοδικά ενώ αρκετοί στίχοι του έχουν μελοποιηθεί.

Τα πιο γνωστά μελοποιημένα ποιήματά του είναι Σπασμένο καράβι, Ουλαλούμ και Εαυτούληδες για τα οποία που έγραψαν μουσική αντίστοιχα οι συνθέτες Γιάννης Σπανός, Νικόλας Άσιμος και Διονύσης Τσακνής.

 

 

Ο Γιάννης Σκαρίμπας πέθανε στις 21 Ιανουαρίου 1984 και τάφηκε δημόσια δαπάνη στο κάστρο του Καράμπαμπα.

tafos_skarimpa
tafos_skarimpa

Τελευταία του επιθυμία ήταν να ταφεί με κόκκινο πουκάμισο και στον συγκεκριμένο χώρο για να αγναντεύει από ψηλά την αγαπημένη του πόλη , την Χαλκίδα.

Σε ιδιόγραφο βιογραφικό σημείωμά του, ο Γιάννης Σκαρίμπας γράφει:

Γεννήθηκα το 1893 στο χωριό Αγια-Θυμιά της Παρνασσίδος – πρώην Δήμου Μυωνίας.

Το δημοτικό μου σκολειό το πέρασα στην Ιτέα των Σαλώνων.

Το Σχολαρχείο στο Αίγιο και το Γυμνάσιο στην Πάτρα.

Εδώ (στη Χαλκίδα) ελθόντας για στρατιώτης (κληρωτός) το 1914 παντρεύτηκα (... εξ’ έρωτος). Έκτοτε, σχεδόν δεν ‘‘το κούνησα’’ από την πόλη ετούτη, τη Χαλκίδα.

Έκανα οικογένεια (παιδιά, νύφες κι εγγόνια) και μνέσκω ακόμα, γράφοντας Λογοτεχνία και Ιστορία. Αλλά και Ποίηση και Θέατρο.
Τώρα υπέρ τα 84 μου χρόνια γεγονώς, εφησυχάζω (σχεδόν μόνος) στο σπιτάκι μου, ζων ‘‘αεί -μη- διδασκόμενος’’, εν αναμονή του ‘‘εσχάτου-μου-μαθήματος’’, ευχαριστώντας εκείνο που ονομάζουμε Θεό, ‘‘για τα βουνά και για τα δάση που είδα...’’ (του Ζαχ. Παπαντωνίου).

Και για το ακριβές των παραπάνω αυτών μου ασημάντων, υπογράφομαι,
 

ο ταπεινότατος
Γιάννης Σκαρίμπας