Υπάρχουν σχέσεις που ξεκινούν σαν τραγούδι που δεν θέλεις να τελειώσει και ξαφνικά αλλάζουν ρυθμό χωρίς προειδοποίηση. Εκεί που μιλούσατε με τις ώρες, τώρα μετράς λεπτά ανάμεσα σε μηνύματα και νιώθεις ότι προσπαθείς να χωρέσεις σε ένα πρόγραμμα που δεν σε χωράει. Και κάπου εκεί αρχίζεις να αναρωτιέσαι, είμαι υπερβολική ή κάτι όντως δεν πάει καλά; Η αλήθεια είναι πιο σύνθετη και λιγότερο δραματική απ’ όσο φοβάσαι. Όταν ο άλλος βρίσκεται σε μια περίοδο έντονου στρες, όπως μια απαιτητική δουλειά, μπαίνει σε λειτουργία επιβίωσης. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν σε θέλει, σημαίνει ότι δεν έχει πρόσβαση στον ίδιο του τον εαυτό όπως πριν. Το θέμα δεν είναι να δικαιολογήσεις τα πάντα, αλλά να καταλάβεις τι συμβαίνει, χωρίς να χάσεις τον εαυτό σου μέσα σε αυτό.

Όταν ο άλλος δουλεύει εξαντλητικά, η σχέση συχνά περνά σε δεύτερη μοίρα, όχι από επιλογή αλλά από έλλειψη ενέργειας. Αυτό που εσύ εκλαμβάνεις ως αδιαφορία, μπορεί να είναι απλώς κόπωση και ψυχική υπερφόρτωση. Εδώ χρειάζεται να κάνεις ένα μικρό mental reset. Δεν συγκρίνεις το τώρα με την αρχή της σχέσης, γιατί τότε υπήρχε χρόνος και διάθεση που τώρα δεν υπάρχουν. Αν συνεχίσεις να μετράς την αγάπη με βάση το “πώς ήταν”, θα απογοητεύεσαι συνεχώς. Το ουσιαστικό είναι να δεις αν, μέσα σε αυτό το χάος, υπάρχει πρόθεση. Αν κάνει μικρές προσπάθειες, αν σε βάζει κάπου μέσα στη μέρα του, αν όταν είστε μαζί είναι παρών. Η ποιότητα εδώ μετρά περισσότερο από την ποσότητα, όσο δύσκολο κι αν ακούγεται.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι ο λίγος χρόνος, είναι ότι δεν βρίσκεις χώρο να πεις πώς νιώθεις. Και τότε τα συναισθήματα μαζεύονται σαν ειδοποιήσεις που δεν άνοιξες ποτέ. Αν περιμένεις την “τέλεια στιγμή” για να μιλήσεις, πιθανότατα δεν θα έρθει. Αυτό που μπορείς να κάνεις είναι να δημιουργήσεις μικρά, σταθερά σημεία επικοινωνίας. Μια κουβέντα χωρίς ένταση, μια στιγμή που δεν θα είναι ήδη εξαντλημένος. Και κάτι ακόμα σημαντικό, δεν μιλάς για να κατηγορήσεις, μιλάς για να σε καταλάβει. Λες τι ένιωσες, όχι τι έκανε λάθος. Αν δεν υπάρξει ποτέ χώρος για αυτή την επικοινωνία, τότε δεν έχεις θέμα χρόνου, έχεις θέμα σχέσης.

Είναι όμορφο να δείχνεις κατανόηση, αλλά υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στη στήριξη και στην αυτοθυσία. Αν αρχίζεις να ακυρώνεις τη ζωή σου για να είσαι διαθέσιμη όταν εκείνος μπορεί, κάτι μέσα σου θα αρχίσει να φωνάζει. Δεν είναι υγιές να περιμένεις μια μέρα άδεια για να ζήσεις. Αυτό που σε κρατά ισορροπημένη είναι να έχεις δικό σου ρυθμό, φίλους, ενδιαφέροντα, στιγμές που δεν εξαρτώνται από εκείνον. Όχι για να τον τιμωρήσεις, αλλά για να μην χαθείς. Η σχέση δεν είναι το μοναδικό σου σημείο αναφοράς, είναι ένα κομμάτι της ζωής σου. Όταν το θυμάσαι αυτό, πατάς πιο σταθερά και δεν νιώθεις ότι σε “αφήνουν” κάθε φορά που δεν μπορούν να είναι εκεί.

Αυτό που τελικά καλείσαι να απαντήσεις δεν είναι αν εκείνος είναι πολύ απασχολημένος, αλλά αν αυτό που παίρνεις σου αρκεί. Μπορείς να αγαπάς κάποιον και ταυτόχρονα να αναγνωρίζεις ότι η σχέση δεν σε καλύπτει. Μπορείς επίσης να επιλέξεις να μείνεις και να δεις αν αυτή η δύσκολη φάση είναι απλώς μια περίοδος και όχι ο κανόνας. Καμία επιλογή δεν σε κάνει απαιτητική ή αδύναμη. Σε κάνει απλώς ειλικρινή με τον εαυτό σου. Κι αυτή είναι ίσως η πιο δύσκολη, αλλά και η πιο καθαρή μορφή αγάπης.

Διαβάστε επίσης 

Μήπως δεν φταις εσύ; Δες τι τύπος είσαι στη σχέση