Πολιτισμός

Τι συμβολίζουν τα γούρια της Πρωτοχρονιάς;

γούρια

Τι συμβολίζουν τα γούρια που δωρίζουμε με την έλευση της νέας χρονιάς;

Ρόδι: Ο συμβολισμός του ροδιού είναι ο πιο γνωστός στους περισσότερους από εμάς. Είναι σύμβολο γονιμότητας, αφθονίας, καλοτυχίας, αιωνιότητας γι’ αυτό την Πρωτοχρονιά σπάμε ρόδια. Οι αρχαίοι Έλληνες πριν κατοικήσουν σε ένα νέο σπίτι έσπαγαν στο κατώφλι του ένα ρόδι, πράγμα που κάνουμε ακόμα και στις μέρες μας.

Πέταλο: Ο συμβολισμός του πέταλου είναι η δύναμη, η ευτυχία και η προφύλαξη από το κακό μάτι. Και στις μέρες μας το κρεμάμε στην κεντρική πόρτα του σπιτιού με το άνοιγμα προς τα πάνω. Αν βρεις τυχαία πέταλο, έλεγαν οι παλιοί, τότε θα έχεις μεγάλη τύχη στη ζωή σου, ειδικά αν έχει εφτά τρύπες.

Καράβι: Το καράβι συμβολίζει την καινούργια πλεύση του ανθρώπου στη ζωή, μετά τη γέννηση του Χριστού. Παρότι είχε συνδεθεί με αποχωρισμούς λόγω των ναυτικών που έφευγαν μακριά, το καραβάκι δεν έπαψε ποτέ να αποτελεί ένα είδος τιμής και καλωσορίσματος στους ναυτικούς που επέστρεφαν από τα ταξίδια τους.

Τετράφυλλο τριφύλλι: Συμβολίζει τη δόξα, τον πλούτο, την αγάπη και την υγεία. Τα φυλαχτά σε σχήμα τετράφυλλου τριφυλλιού θεωρούνται ότι φέρνουν τύχη.

Κλειδί: Το κλειδί θεωρείται καλότυχο, γιατί συμβολίζει το μέσο που θα χρησιμοποιήσουμε για να ανοίξουμε τις πόρτες που θα μας οδηγήσουν στην ευτυχία. Στην Αρχαία Ελλάδα τα κλειδιά είχαν ιδιαίτερο συμβολισμό, καθώς αντιπροσώπευαν το κλειδί της ζωής, που ξεκλείδωνε την “πόρτα” από την οποία περνούσαν οι ευχές τους προς τους θεούς.

Δεκάρα: Τι και αν η δραχμή μας έχει αφήσει χρόνους; Η δεκάρα είναι το σύμβολο του πλούτου. Οι παλιοί συνήθιζαν να έχουν μία δεκάρα στο πορτοφόλι τους, για να είναι πάντα γεμάτο. Ακόμα και σήμερα στα μαγαζιά υπάρχουν πολλά γούρια με δεκάρες τα οποία τα επιλέγει ο κόσμος για το γούρι της νέας χρονιάς.

Εκτός από τα παραπάνω, σύμβολα καλοτυχίας, ευτυχίας, υγείας και αγάπης, θεωρούνται επίσης, η ελιά, το δέντρο της ζωής, το μάτι, το σπιτάκι και πολλά άλλα.

πηγή: mothersblog

Πολιτισμός

Μουσεία ευχαριστούν στο διαδίκτυο το μαχόμενο ιατρο-νοσηλευτικό προσωπικό

Museum of Fine Arts

Ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για τους γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό που είναι στην πρώτη γραμμή της πανδημίας, πολλά μουσεία χαιρετίζουν την προσπάθειά τους ανεβάζοντας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έργα από τις συλλογές τους με θέματα που σχετίζονται με αυτό το λειτούργημα.

Η εκστρατεία -υπό το hashtag #MuseumsThankHeroes- οργανώθηκε από τις Mara Kurlandsky και Adrienne Poon του National Museum of Women in the Arts της Ουάσινγκτον. Την 1η Απριλίου, το μουσείο ανέβασε στο Twitter τη φωτογραφία «Nurses Working, Novartis - China» την οποία τράβηξε το 2012 η Mary Ellen Mark. Τη συνόδευσε με τη λεζάντα «"Ευχαριστώ" σε όλους τους επαγγελματίες ιατρο-νοσηλευτές και το προσωπικό της πρώτης γραμμής που δουλεύουν 24 ώρες επτά μέρες την εβδομάδα για να μας έχουν υγιείς και ασφαλείς σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς».

Ακολούθησε το Whitney Museum με το έργο του 1900 του Edward Hopper «Study of a Nurse and Child Walking in the Park», προσθέτοντας: «Σήμερα, συμπαρατασσόμαστε με την κοινότητα των μουσείων για να ευχαριστήσουμε τους επαγγελματίες ιατρο-νοσηλευτές, τους φροντιστές, τους εργαζόμενους στη συντήρηση των νοσοκομείων και όλους που είναι στην πρώτη γραμμή της κρίσης του COVID-19».

Το Museum of Fine Arts της Βοστώνης ανέβασε το «Country Doctor», έργο που φιλοτέχνησε μεταξύ 1933 και 1939 ο Horace Pippin, σημειώνοντας: «Σήμερα #MuseumThankHeroes για όλα όσα κάνουν! Στο "Country Doctor" (1933-1939), γνωστό επίσης και ως "Night Call", ένας αγροτικός γιατρός οδηγεί το άλογό του και τη σκεπαστή άμαξά του πιθανότατα για να φροντίσει έναν ασθενή. Το έργο του Pippin αθόρυβα τιμά τον θαρραλέο και ανδρείο γιατρό, όπως το κάνουμε και εμείς».

   

Πιο αφηρημένα έργα ζωγραφικής επέλεξαν το Guggenheim Museum της Νέας Υόρκης και το μουσείο Albright-Knox Gallery του Μπάφαλο. Το πρώτο, ανέβασε το «Portrait of a Military Doctor» έργο που φιλοτέχνησε μεταξύ 1914 και 1915 ο Γάλλος κυβιστής ζωγράφος Albert Gleizes. Το δεύτερο, το «La nourrice», μονοχρωματικό έργο που δημιούργησε με κραγιόν μεταξύ 1884 και 1885 ο Γάλλος ζωγράφος Georges Seurat, γνωστός ως εισηγητής του πουαντιγισμού ή στιγματογραφίας.