Απόψεις

Οι εμπόλεμες και μεταπολεμικές ευθύνες της Γερμανίας. Του Πέτρου Μηλιαράκη

μηλιαρακης πετρος.jpg

Η πρόσφατη γνωμοδότηση της Επιστημονικής Υπηρεσίας της γερμανικής  Βουλής (Bundestag), επανέφερε το θέμα στο προσκήνιο, ανατρέποντας όμως την σταθερή θέση όλων των γερμανικών κυβερνήσεων, ότι: το θέμα των αποζημιώσεων προς την Ελλάδα θεωρείται λήξαν.

Ωστόσο, τόσο η γερμανική σοσιαλδημοκρατία, όσο και η  γερμανική  Αριστερά (Die Linke) διάκεινται (κατ’αρχάς και κατ’αρχήν) ευμενώς για την μέσω διαπραγμάτευσης επίλυση της διαφοράς. Ως εκ τούτου έχει ιδιαίτερο  ενδιαφέρον η θέση της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων της γερμανικής  Βουλής. 

Με τούτη την προδιάθεση η παρούσα βραχεία ανάλυση μπορεί να είναι χρήσιμη στη συνολική προβληματική του τρόπου αντιμετώπισης και διεκδίκησης τόσο του κατοχικού (πολεμικού) δανείου όσο και των πολεμικών επανορθώσεων (αποζημιώσεων) από την ενωμένη (πλέον) Γερμανία. Σε σύντομη  δε αναφορά τα ζητήματα έχουν ως εξής: 

Οι εμπόλεμες ευθύνες
Όταν η Γερμανία κήρυξε το πόλεμο κατά της Ελλάδας, η Σύμβαση της Χάγης της 18ης Οκτωβρίου 1907 αναφερόταν με βάση το άρθρο 3, τόσο στις αξιώσεις αποζημίωσης λόγω των εχθροπραξιών, όσο και στην ευθύνη «δια πάσας τας υπό των συμμετεχόντων της στρατιωτικής δυνάμεως ενεργεθείσας πράξεις».
Παραλλήλως, ειδικότερα για τις εχθροπραξίες, με βάση το άρθρο 22 της προαναφερόμενης Σύμβασης της Χάγης, καθιερωνόταν η Αρχή Δικαίου, και για τη Γερμανία που ήταν άλλωστε η επιτιθέμενη, ότι ο εμπόλεμος: «δεν έχει απεριόριστο δικαίωμα περί την εκλογή των μέσων προς βλάβην του εχθρού».

Επίσης, με βάση το άρθρο 25 της προαναφερόμενης Σύμβασης της Χάγης, ρητώς υπήρχε ο κανόνας της απαγόρευσης της «προσβολής ή βομβαρδισμού ανυπεράσπιστων πόλεων, χωρίων, κατοικιών ή κτηρίων».

Υπ’ όψιν δε ότι η Ελλάδα μέχρι την κήρυξη του πολέμου δεν ήταν εχθρός της Γερμανίας, δεν απείλησε ποτέ τη Γερμανία, ούτε δε κατ’ υπαινιγμό εκδήλωσε την παραμικρή απειλή βίας η πρόθεση διεξαγωγής εχθροπραξιών εναντίον της. Ωστόσο η κήρυξη του πολέμου από τη Γερμανία επιβάλει την εφαρμογή του Δικαίου του Πολέμου.

Το Δίκαιο του Πολέμου
Αντικείμενο του Δικαίου του Πολέμου είναι πάντοτε η θέσπιση περιορισμών στη χρησιμοποιούμενη ισχύ από τους εμπόλεμους. Βεβαίως, επικρατεί και η «θέση» ότι το Δίκαιο του Πολέμου αφορά μια «χωρίς αξία» ρύθμιση, καθόσον η πείρα έχει διδάξει ότι οι κανόνες του Δικαίου του Πολέμου παραβιάζονται συνεχώς από τους εμπόλεμους και ότι ο δικαιϊκός αυτός κλάδος αφορά διατάξεις οι οποίες δεν είναι αντικείμενο σεβασμού. Δηλαδή το Δίκαιο του Πολέμου συγκροτείται από διατάξεις οι οποίες δεν λαμβάνονται καν υπ’ όψιν κατά την περίοδο των εχθροπραξιών.

Ωστόσο, ένας τέτοιος ισχυρισμός ακυρώνεται με βάση την ιστορία, τον πολιτισμό, αλλά και την κοινή πείρα. Και τούτο γιατί θα πρέπει να θεωρούνται (με βάση την κοινή πείρα) «χωρίς αξία» και οι διατάξεις του Ποινικού Δικαίου, καθόσον αφορούν κανόνες που παραβιάζονται αφορήτως και μάλιστα σε ακραίες εκδοχές λόγω της καθημερινής εγκληματικότητας των ατόμων. Ωστόσο όμως και το Δίκαιο του Πολέμου και το Ποινικό Δίκαιο, στο πλαίσιο της έννομης τάξης διαθέτουν αποτελεσματικότητα και ως εκ τούτου κυρωτικές συνέπειες. Τις συνέπειες δε αυτές επιβάλλει η πολιτισμένη και δημοκρατική εσωτερική και διεθνής έννομη τάξη.

Για την ταυτότητα δε του νομικού λόγου αξιοσημείωτο είναι ότι σε συνθήκες «διεθνούς ειρήνης» (δηλαδή μη γενικευμένων συράξεων) η διεθνής έννομη τάξη έχει ιδρύσει και λειτουργεί αποφασιστικώς (ad hoc) Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο που προβλέπει και τιμωρεί εγκλήματα πολέμου με ειδικότερες αναφορές α) στη γενοκτονία και β) εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
Ενταύθα ας μου επιτραπούν μερικές αναφορές, γύρω από το Δίκαιο του Πολέμου:

Η Διεθνής Νομική Επιστήμη αλλά και τα πολιτισμένα Κράτη, παραμέλησαν κατ’ αρχήν την προαγωγή του Δικαίου του Πολέμου. Κατ’ εξαίρεση όμως Κυβερνήσεις, Διεθνείς Οργανισμοί και Νομομαθείς ασχολήθηκαν με το αντικείμενο αυτό. Και τούτο γιατί η κυρίως μέριμνα και πρόνοια αφορούσε στους κανόνες πρόληψης του πολέμου(!) και όχι στους κανόνες της διεξαγωγής του πολέμου! (1).

Το Δίκαιο του Πολέμου εστιάζει ειδικώς στα πολεμικά εγκλήματα (war crimes). Σύμφωνα με το άρθρο 6 του Κανονισμού του Διεθνούς Στρατοδικείου (γνωστού υπό την ονομασία και ως Δικαστηρίου της Νυρεμβέργης), τα εγκλήματα πολέμου αφορούν όχι μόνο εγκλήματα κατά της ειρήνης γενικώς, αλλά και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στις ειδικές τους εκδηλώσεις.

Η Γερμανία σήμερα –και οι ευθύνες της (2)
Η Γερμανία σήμερα, είναι Χώρα που ανήκει στο Συμβούλιο της Ευρώπης  και  ως εκ τούτου έχει προσχωρήσει στη Σύμβαση του Ευρωπαϊκού Δικαίου που αφορά στη   Προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Θεμελιωδών Ελευθεριών. Συνεπώς η Γερμανία έχει προσχωρήσει και υπάγεται σε κανόνες δικαίου του σύγχρονου νομικού και πολιτικού ευρωπαϊκού πολιτισμού. Έχει προσχωρήσει στις πρόνοιες και αξιώσεις της ΕΣΔΑ (3). Οφείλει συνεπώς να πολιτεύεται συμμορφούμενη με τις διατάξεις της ΕΣΔΑ και όχι να παρεκκλίνει από τις υποχρεώσεις που καθορίζονται δεσμευτικώς.

Ήδη η Ευρωπαϊκή Ένωση της οποίας σημαντικότατος εταίρος και Κράτος-Μέλος είναι η Γερμανία, έχει προβεί σε κατευθυντήριες γραμμές για την προώθηση του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου. Η Ευρωπαϊκή Ένωση που θεμελιώνεται  πάνω στις Αρχές της Ελευθερίας, του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του Κράτους Δικαίου, έχει ως στόχο την διαφύλαξη και υπεράσπιση των κανόνων του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου. Συνεπώς η ενωμένη Γερμανία δεν μπορεί να πολιτεύεται αγνοώντας τις μεταπολεμικές υποχρεώσεις της, αρνούμενη ουσιαστικώς τις εμπόλεμες ευθύνες της. 

Άλλως, δεν έχει δικαίωμα να επικαλείται τις Αρχές και Αξίες του «ενωσιακού κεκτημένου» ούτε τις Αξιώσεις της ΕΣΔΑ. Πολλώ δε μάλλον δεν μπορεί να επικυρώνει και να κυρώνει το Καταστατικό του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (4). Δηλαδή, αντί πολλών, η Γερμανία δεν μπορεί να είναι υπερασπιστής των σύγχρονων ευρωπαϊκών Αρχών και Αξιών, αλλά ούτε και τιμωρός των σύγχρονων εγκληματιών πολέμου, χωρίς την προηγούμενη και λυσιτελή ανάληψη των δικών της απαράγραπτων ευθυνών.πολλω δε μάλλον οταν κατά το μέρος που αφορά στο κατοχικό δάνειο η Γερμανία πρόβη σε μονομερή στάση πληρωμών, ως προς την Ελλάδα!

Τούτων όλων δοθέντων δεν είναι σίγουρο εάν και κατά πόσον «η υπόθεση» θα αντιμετωπισθεί σε συμφωνία διακρατικού επιπέδου ή θα καταλήξει σ’ έναν οιονεί «εξωδικαστικό συμβιβασμό», ή άλλως εάν «η υπόθεση» θα οδηγηθεί στο Διεθνές Δικαιοδοτικό Όργανο της Χάγης. Εκείνο όμως που  προέχει είναι ότι η Ελλάδα οφείλει και πρέπει μέχρις εσχάτων να  υποστηρίξει τα δίκαιά της,όχι μόνο ως προς τις επανορθώσεις, αλλά και ως  προς τη «στάση πληρωμών» την οποία μονομερώς η Γερμανία αποφάσισε,  αναφορικώς με το «κατοχικό δάνειο».

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
(1) Βλ. Προς την κατεύθυνση αυτή η Ελληνική έννομη τάξη έχει συνταγματικές δεσμεύσεις. (Πρβλ. Π.Μηλιαράκης, Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο και Ελληνικό Σύνταγμα, Public International Law and Hellenic Constitution, 2008, σελ. 39 και επ. καθώς και 79 και επ.)
(2) Βλ. R.M.M. Wallace-O.Martin Ortega, International Law, 2009 σελ. 194 και επ., M. Nixon, International Law,1990 ,σελ. 140 και επ. I.Brownlie, Principles of Public International Law, 1979, σελ. 431 και επ., M. Sorensen, Public International Law .1968, σελ. 531 καιεπ. G.Amador,L.B.Sohn, R.Baxter,Recent Codification of the Law of State Responsibility for Injuries to Aliens, 1974 καθώς και Ε.Ρούκουνας, Διεθνές Δίκαιο, ΙΙΙ, 1983, σελ. 113 και επ., Κ.Ευσταθιάδης, Διεθνές Δίκαιον, ΙΙΙ, 1963, σελ. 69.
(3) Παρ’ ημίν η Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει τη συντομογραφία ΕΣΔΑ.
(4) Κυρώθηκε στην Ελλάδα με το Ν.3003/2002 (ΦΕΚ 75/τ.Α/8.4.2002). Επίσης βλ. και Ν.3948/2011 (ΦΕΚ 71/τ.Α/5.4.2011) που αφορά: Προσαρμογή των διατάξεων του εσωτερικού δικαίου προς τις διατάξεις του Καταστατικού του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου.
————————-
* ο Πέτρος Μηλιαράκης δικηγορεί στα Ανώτατα Ακυρωτικά Δικαστήρια της Ελλάδας και στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια του Στρασβούργου και του Λουξεμβούργου ( ECHR και GC-EU). 

Απόψεις

Αρκετά πληρώσαμε. Δεν θα πληρώσουμε ξανά! Του Σάββα Βασιλειάδη*

σάββας βασιλειάδης

Τα δεδομένα της πανδημίας λειτούργησαν ως καταλύτης και έφεραν πιο κοντά και γρήγορα την νέα καπιταλιστική κρίση, για την οποία οι διεθνείς οικονομικοί οίκοι εκτιμούν ότι θα είναι πιο βαθιά και ενδεχόμενα με μεγαλύτερη διάρκεια.

Σε αυτό το έδαφος οξύνονται  οι ανταγωνισμοί και οι αντιθέσεις καπιταλιστικών κρατών σε διεθνές επίπεδο και μέσα στην ΕΕ, που όπως αποδείχτηκε ξανά κάθε άλλο από «ένωση αλληλεγγύης» αποτελεί. Κάθε κράτος ενδιαφέρεται για το πως θα  σωθούν οι δικοί του μονοπωλιακοί όμιλοι, τα κέρδη τους και όλοι μαζί παίρνουν μέτρα απέναντι στους λαούς και τις ανάγκες τους. Το πλαίσιο λειτουργίας της Ευρωζώνης αποδείχτηκε θηλιά για τα πιο αδύναμα κράτη μέλη στην ευρωπαϊκή και διεθνή αγορά. Η πολιτική της ΕΕ, την οποία εφάρμοσαν παντού με τον ίδιο ζήλο νεοφιλελεύθερες, σοσιαλδημοκρατικές και «αριστερής συνεργασίας» κυβερνήσεις, όξυνε την κρίση και τις συνέπειες της για τις λαϊκές δυνάμεις, με οδηγό τα λεγόμενα μνημόνια διαρκείας.

Την ίδια στιγμή  οξύνονται οι ανταγωνισμοί μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα. Μέσα σε αυτούς τους ανταγωνισμούς είναι και η ΕΕ, η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Ρωσία, καθώς και τα υπόλοιπα καπιταλιστικά κράτη ανάλογα με την ισχύ τους. Ειδικά στην περιοχή μας, στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, διάφορες πολεμικές επιχειρήσεις βρίσκονται σε εξέλιξη καθώς και μεγάλος “συνωστισμός” πολεμικών πλοίων πολλών κρατών, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, της Ρωσίας, της Τουρκίας.  Διαμορφώνονται συνεχώς προσωρινές και πιο μόνιμες συμμαχίες, αμφισβητούνται σύνορα και κυριαρχικά δικαιώματα, γίνεται μάχη  για το ποιος θα έχει το πάνω χέρι στους δρόμους μεταφοράς εμπορευμάτων, ενεργειακών πόρων, αλλά και στα πλούσια κοιτάσματα υδρογονανθράκων. Μέσα εκεί εντάσσεται και η ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, με το νησί μας, λόγω της στρατηγικής θέσης του και της ύπαρξης της  ΑμερικανοΝΑΤΟϊκής βάσης της Σούδας, να παίζει ρόλο προκεχωρημένου φυλακίου του ΝΑΤΟ, με ότι αυτό συνεπάγεται σε κινδύνους για την ασφάλεια των κατοίκων.

Ήδη για την αντιμετώπιση της καπιταλιστικής κρίσης παίρνονται ειδικά μέτρα από όλες τις κυβερνήσεις και ειδικά από την ελληνική της ΝΔ με αλλεπάλληλες ΠΝΠ και νόμους που πλήττουν πρώτα από όλα την εργατική τάξη και τους αυτοαπασχολούμενους επαγγελματοβιοτέχνες, εμπόρους και αγρότες. Κατοχυρώνουν την πλήρη εργοδοτική αυθαιρεσία, την μόνιμη ανεργία και διευκολύνουν την υφαρπαγή κάθε περιουσιακού στοιχείου των φτωχών λαϊκών στρωμάτων από τράπεζες και κάθε λογής φοροεισπρακτικούς μηχανισμούς. Η Υγεία του λαού θεωρείται κόστος και θυσιάζεται στο βωμό του κέρδους, όπως και άλλες βασικές ανάγκες.

Στην Ελλάδα τα περιοριστικά μέτρα πάρθηκαν γρήγορα με κριτήριο ότι δεν θα αντέξει το σύστημα Υγείας, θα κατέρρεε αργά ή γρήγορα (η εκτίμηση ήταν σε 2-3 μέρες) και αυτό θα είχε μεγαλύτερες επιπτώσεις στην καπιταλιστική οικονομία και κυρίως στην λεγόμενη “κοινωνική συνοχή”. Φοβούνται δηλαδή  την “οργή λαού”. Γι’ αυτό στο χρόνο που κερδήθηκε από την ατομική ευθύνη των εργαζομένων, δεν πάρθηκε σχεδόν κανένα μέτρο από το κράτος για την θωράκιση του, όπως απαιτούν οι υγειονομικοί και συνολικά το λαϊκό κίνημα.

Η «επόμενη μέρα», η νέα κρίση του καπιταλισμού, κρίση υπερσυσώρευσης κεφαλαίων είναι ήδη εδώ. Το ΚΚΕ είχε μιλήσει έγκαιρα για αυτήν, ήδη από το 2017. Από τότε οι διάφορες μελέτες έλεγαν ότι επιβραδύνεται η οικονομία σε παγκόσμιο επίπεδο. Υπήρχαν τεράστια κεφάλαια στα θησαυροφυλάκια των διεθνών και εγχώριων μονοπωλιακών χρηματοπιστωτικών ομίλων, βγαλμένα από την στυγνή εκμετάλλευση των εργαζομένων. Δεν επενδύονταν γιατί δεν μπορούσαν να βρουν νέα πεδία ικανοποιητικού ποσοστού κέρδους. Ο όγκος υπερχρέωσης των κρατών, από το «μπούκωμα» του κεφαλαίου, συνεχώς αυξανόταν. Το ίδιο και τα κόκκινα δάνεια στο χαρτοφυλάκιο των τραπεζών. Η Ελλάδα ήταν και είναι στην πρώτη γραμμή των χωρών με τέτοια προβλήματα. Το ΚΚΕ είχε εκτιμήσει έγκαιρα ότι η ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας στην Ελλάδα ( και όχι των οικονομικών της λαϊκής οικογένειας) θα είναι αναιμική και πολύ ευαίσθητη στις διεθνείς μεταβολές. Είχε καταγγείλει το εξωστρεφές μοντέλο της ανάπτυξης με ατμομηχανή τον τουρισμό, τις μεταφορές και την πράσινη ενέργεια, στο οποίο συμπίπτουν με παραλλαγές ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Ότι εξασφαλίζει μόνο την γρήγορη κερδοφορία των λίγων. Ούτε ανάπτυξη δίκαιη ή για όλους και ούτε διαρκής  ήταν, όπως προπαγάνδιζαν.

Η κρίση οδηγεί στην ανάγκη τα κράτη, μέσω των κρατικών προϋπολογισμών να στηρίξουν με νέο και άφθονο ζεστό χρήμα, φοροαπαλλαγές και κίνητρα τις μεγάλες επιχειρήσεις, ένα «νέο σχέδιο Μάρσαλ» όπως το ονόμασαν στην ΕΕ.

Ο πακτωλός χρημάτων και διευκολύνσεων που κατευθύνουν στο κεφάλαιο, για παράδειγμα στην Ελλάδα θα ξεπεράσει τα 25 δις €, είναι λεφτά των εργαζομένων και των φτωχών μεροκαματιάρηδων. Αποδείχτηκε και μέσα στην πανδημία ότι χωρίς εργάτες και υπαλλήλους  δεν κινείται η παραγωγή, σε αντίθεση με τους μεγαλομετόχους, οι οποίοι κατά βάση «αποσύρθηκαν» στις ιδιαίτερες κατοικίες τους και  ορισμένοι σε εξωτικούς παραδείσους. Οι εργάτες παράγουν τον πλούτο και από την εξοντωτική φορολογία αυτών, των συνταξιούχων και των αυτοαπασχολούμενων μικροεπιχειρηματιών και αγροτών προέρχεται το 95% των φορολογικών εσόδων του προϋπολογισμού του κράτους καθώς και το λεγόμενο μαξιλάρι των 35 δις €.  Είναι προκλητική η κατεύθυνση όλο σχεδόν το «κλεμμένο» χρήμα να επιδοτεί το κεφάλαιό,  να επιδοτείται με τζάμπα  εργασία , να αυξάνεται η εκμετάλλευση με νέα αντεργατικά μέτρα που ήρθαν για να μείνουν και την επόμενη ο λογαριασμός της αύξησης του χρέους  να πηγαίνει στο λαό με νέα μνημόνια.

Επομένως σήμερα είναι πέρα για πέρα επίκαιρο το σύνθημα του ταξικού κινήματος πληρώσαμε αρκετά – δεν θα πληρώσουμε ξανά. Να πληρώσει το κεφάλαιο με αύξηση της φορολογίας του, αυτός είναι ο μόνος «δίκαιος επιμερισμός βαρών». Βέβαια έχουν αντίθετη άποψη οι «λεγόμενοι ειδικοί» της κυβέρνησης, του ΣΕΒ, με την συναίνεση της αντιπολίτευσης και του ΣΥΡΙΖΑ που ζητά περισσότερο χρήμα για επιδότηση στο κεφάλαιο. Χρειάζεται μαζικός οργανωμένος αγώνας για να επιβάλλουν οι εργαζόμενοι τα δικά τους συμφέροντα.

Το ΚΚΕ, όπως και πριν θα πρωτοστατήσει στην πάλη για την υπεράσπιση της Υγείας και του εισοδήματος τους λαού μέσα σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες. Το κρίσιμο ζήτημα είναι οι εργαζόμενοι να μαζικοποιήσουν τα συνδικάτα, την οργάνωση τους, βάζοντας στο στόχαστρο τον πραγματικό αντίπαλο, όλο το αστικό πολιτικό σύστημα, την ΕΕ και κυρίως τα αφεντικά τους, τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα που όσο υπάρχει θα παράγει συνεχώς εκμετάλλευση, φτώχεια, πολέμους και προσφυγιά. Αυτό έδειξε καθαρά και η εμπειρία της πανδημίας.

Υπάρχει άλλος δρόμος; Απαντάμε κατηγορηματικά ναι! Μπορούμε να ζήσουμε σε μια κοινωνία όπου ο τεράστιος πλούτος που παράγεται σήμερα θα καλύπτει τις λαϊκές ανάγκες και την ευημερία του λαού.  Μπορούμε να βαδίσουμε αυτόν τον δρόμο αν ο λαός το αποφασίσει και επιβάλλει η διακυβέρνηση της χώρας να περάσει στα χέρια των πραγματικών παραγωγών του πλούτου, δηλαδή των εργαζομένων.

Μόνο αυτή η διακυβέρνηση, έχοντας απαλλαγεί από τους «κηφήνες» - μεγαλομετόχους και επενδυτές, μπορεί να εξασφαλίσει την αξιοποίηση των τεράστιων παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας για την κάλυψη των λαϊκών αναγκών. Να εξασφαλίσει ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς, σίγουρο εισόδημα και στέγη στην λαϊκή οικογένεια. Δωρεάν Υγεία υψηλού επιπέδου, όπως το παράδειγμα της «μικρής» Κούβας, με έμφαση στην πρόληψη των ασθενειών. Υψηλό επίπεδο λαϊκής Παιδείας, υποδομές μαζικού αθλητισμού, πολιτισμού, με πρόσβαση σε όλους, ακόμα και φτηνές διακοπές. Σε αυτή την κατεύθυνση παλεύει το ΚΚΕ μαζί με το συνεπές διεθνές κομμουνιστικό κίνημα.

Σάββας Βασιλειάδης είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ