Αφιερωματα

Η ιστορία της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ

Η περιβόητη λέσχη Μπίλντεμπεργκ!!!  Η άτυπη παγκόσμια κυβέρνηση που την καλύπτει ένα πέπλο μυστικότητας και την ακολουθούν όλες οι πρόσφατες θεωρίες συνωμοσίας.  Στα άδυτά της προσκαλούνται οι επίλεκτοι που μελλοντικά "τυγχάνει" να παίξουν σημαίνοντα ρόλο σε καθοριστικές πολιτικές ή οικονομικές εξελίξεις.

Η ιστορία της λέσχης Μπίλντεμπεργκ
Στις 29-31 Μαϊου το 1954, μια ομάδα παγκόσμιων ηγετών, πολιτικών και τραπεζιτών, συμμετείχε σε μια σύσκεψη για τη διεθνή πολιτική και την οικονομία, στο Όοστερμπηκ της Όλλανδίας, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Το ξενοδοχείο που τους φιλοξένησε έμελλε να γίνει διάσημο, αφού από τότε, η διάσκεψη της Ευρώπης ή της βόρειας Αμερικής, η ισχυρή αυτή πολιτική και οικονομική ελίτ ονομάστηκε ομάδα (ή λέσχη) Μπίλντερμπεργκ, από το όνομα του.
Τα μέλη της Μπίλντερμπεργκ είναι αποκλειστικά βασιλείς, βασίλισσες, πρίγκιπες, καγκελάριοι, πρωθυπουργοί, πρόεδροι, πρέσβεις, σημαντικοί υπουργοί, μεγαλοχρηματιστές, διεθνείς τραπεζίτες, στρατιωτικοί ηγέτες και μεγαλοβιομήχανοι. Σε κάθε συνδιάσκεψη συμμετέχουν τυπικά 120 αντιπρόσωποι – τα 2/3 από την Ευρώπη και το 1/3 από τη βόρεια Αμερική – και όλες οι συζητήσεις της ομάδας διεξάγονται με πλήρη μυστικότητα.
Για να εξασφαλιστεί αυτή η μυστικότητα, κλείνεται συνήθως ένα ολόκληρο ξενοδοχείο σε μια απομονωμένη περιοχή. Τα ξενοδοχείο αυτά και η γύρω περιοχή φυλάσσονται στη διάρκεια της διάσκεψης από οπλισμένους φρουρούς των μυστικών υπηρεσιών, σε συνεργασία με την τοπική αστυνομία. Η είσοδος απαγορεύεται ρητά στους δημοσιογράφους, εκτός από μερικούς έμπιστους διευθυντές και ρεπόρτερς που προσκαλεί η ίδια η ομάδα στις συναντήσεις της. Κατά τα άλλα, τα ΜΜΕ αγνοούν εντελώς και τις διασκέψεις αυτές και το περιεχόμενο των συζητήσεών τους. Αλλά κι από την άλλη, πολλά από τα ίδια τα μέλη της Μπίλντερμπεργκ είναι ιδιοκτήτες μεγάλων μέσων ενημέρωσης, που τηρούν ωστόσο σιγή ασυρμάτου για τα τεκταινόμενα στις συνεδριάσεις.
Όπως αναφέρει ο πρίγκιπας Μπέρνχαρντ της Ολλανδίας για την πρώτη διάσκεψη της ομάδας «δεν υπήρχε καμία απολύτως δημοσιότητα. Οι συμμετάσχοντες δεσμεύτηκαν να μην αναφέρουν δημόσια τι συζητήθηκε κατά τη σύσκεψη». Στην πραγματικότητα, η αιτία για την επιβαλλόμενη μυστικότητα δεν είναι τόσο για να διεξάγονται ελεύθερα και άφοβα οι συζητήσεις μεταξύ των μελών όσο για να αγνοεί η πλειοψηφία του κόσμου πλήρως τις σκέψεις και τις αποφάσεις τους, οι οποίες επηρεάζουν άμεσα την παγκόσμια πολιτική και οικονομία στον παλνήτη.
Η βρετανική εφημερίδα Τimes περιέγραψε το 1977 τη διάσκεψη της Μπίλντερμπεργκ με τα εξής λόγια: «…μια κλίκα των πλουσιότερων, των οικονομικά και πολιτικά πιο ισχυρών προσωπικοτήτων της δύσης, που συναντιούνται μυστικά για να σχεδιάσουν τα γεγονότα, τα οποία αργότερα θα παρουσιάσουν ότι συμβαίνουν δήθεν τυχαία…»

Η άτυπη παγκόσμια κυβέρνηση
Παρόλο που περιστασιακά υπάρχει διαρροή πληροφοριών, τα μέλη της ισχυρής αυτής πλουτοκρατικής ελίτ παίζουν πολύ καλά τα ρόλο τους στη διατήρηση του μυστηρίου που περιβάλλει τις δραστηριότητες της ομάδας. Κάθε φορά που τα μέλη ρωτιούνται σχετικά, δίνουν συνήθως ασαφείς απαντήσεις και αναφέρονται μόνο στις κοσμικές λεπτομέρειες των συναντήσεων τους. Προσπαθούν γενικά να παρουσιάσουν τη λέσχη τους σαν ένα άτυπο φόρουμ που έχει σκοπό την επίτευξη «βαθύτερης κατανόησης των δυνάμεων και των τάσεων που επηρεάζουν τα δυτικά έθνη», αλλά και σαν ένα «υψηλόβαθμο και ευλύγιστο διεθνές φόρουμ στο οποίο μπορούν να προσεγγιστούν καλύτερα οι αντιτιθέμενες απόψεις και να επεκταθεί η αμοιβαία κατανόηση». Άλλοι διατείνονται ότι η ομάδα δεν έχει ουσιαστική επιρροή στις κυβερνήσεις και συνεπώς, δεν μπορεί να επηρεάσει άμεσα τα παγκόσμια γεγονότα.
Στην πραγματικότητα όμως, όλοι αυτοί οι ισχυρισμοί είναι αστείοι. Αρκετά μέλη της Μπίλντερμπεργκ έχουν ήδη παραδεχθεί ότι οι διασκέψεις τους έχουν πράγματι παγκόσμια επίδραση σε πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά θέματα. Όταν ζητήθηκε από των πρώην πρεσβευτή των ΗΠΑ στη Γερμανία Τζωρτζ Μαρκγκί να προσδιορίσει μια τέτοια επίδραση, εκείνος ανέφερε τη «συνθήκη της Ρώμης», δημιούργημα της οποίας ήταν η Ευρωπαϊκή Κοινή Οικονομική Αγορά!
Αυτό που πολλοί αγνοούν είναι ότι η Λέσχη Μπίλντεμπεργκ ήταν ο δημιουργός της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και το σχέδιο των ενοποιήσεων -σύμφωνα με όσα κατά καιρούς διαρρέουν πάει μακρύτερα. Σε ένα σχέδιο τριών ενοποιημένων οικονομικών αξόνων. Η Ευρώπη είναι μόνο ο ένας.
Το πρόσωπο που βασικά συνετέλεσε στη δημιουργία της λέσχης Μπίλντερμπεργκ είναι ο Τζόζεφ Ρέτινγκερ. Είναι ο άνθρωπος που πίστευε στην ιδέα της οικονομικής και στρατιωτικής ένωσης της Ευρώπης, ενώ ταυτόχρονα ενδιαφερόταν και για την ισχυροποίηση του τάγματος των Ιησουϊτών. Ο Ρέτινγκερ πρότεινε στο γάλλο πρωθυπουργό Ζωρζ Κλεμανσώ ένα σχέδιο για την ένωση της ανατολικής Ευρώπης, το οποίο περιλάμβανε τη συγχώνευση της Αυστρίας, της Ουγγαρίας και της Πολωνίας σε μια τριμερή μοναρχία υπό τη καθοδήγηση των Ιησουϊτών. Ο Κλεμανσώ τότε απέρριψε απερίφραστα το σχέδιο αυτό, θεωρώντας τον Ρέτινγκερ πράκτορα του Βατικανού.
Ο Ρέτινγκερ όμως δεν πτοήθηκε. Στη συνέχεια ήρθε σε επαφή με πολιτικές και στρατιωτικές προσωπικότητες, προωθώντας μια μυστική συνδιάσκεψη των ηγετών του ΝΑΤΟ, για μια «ειλικρινή συζήτηση για τα διεθνή ζητήματα κεκλεισμένων των θυρών». Γρήγορα έκανε οπαδό της ιδέας τον πρίγκιπα Μπέρνχαρντ της Ολλανδίας, σημαντική τότε προσωπικότητα της πετρελαιοβιομηχανίας, με ισχυρή θέση στη Royal Dutch Petroleum (shell oil). Ο Μπέρνχαρντ υποστήριξε πλήρως την πρόταση του Ρέτινγκερ.
Το 1952 ο Μπέρνχαρντ πλησίασε την κυβέρνηση Τρούμαν κι έκανε λόγο για τη συνδιάσκεψη. Παρά τη θετική ανταπόκριση που είχε από ορισμένους κυβερνητικούς παράγοντες, η συνδιάσκεψη κανονίστηκε τελικά επί κυβερνήσεως Αϊζενχάουερ. Τους βασικούς ρόλους στην αμερικανική ομάδα είχαν ο διευθυντής της CIA, στρατηγός Γουόλτερ Σμιθ και το μέλος του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων Ντέιβιντ Τζάκσον. Από την αρχή, η αμερικάνικη ομάδα επηρεάστηκε έντονα από την οικογένεια Ροκφέλερ, ιδιοκτήτες της Standart Oil και ανταγωνιστές της Royal Dutch Petroleum του Mπέρνχαρντ. Από τότε, η ομάδα Mπίλντερμπεργκ αντανακλά στις αποφάσεις της τα συμφέροντα των πετρελαιοβιομηχάνων.
Η πρώτη αυτή διάσκεψη της Μπίλντερμπεργκ έγινε τελικά, το Μάιο του 1954 και, σύμφωνα με ένα έγγραφο της λέσχης του 1989, «η λέσχη αναπτύχθηκε λόγω του ενδιαφέροντος πολλών ηγετικών προσωπικοτήτων και από τις δυο πλευρές του Ατλαντικού για μια πιο στενή συνεργασία της δυτικής Ευρώπης και της βόρειας Αμερική σε θέματα υψίστης σημασίας. Έγινε φανερό ότι οι τακτές εμπιστευτικές συζητήσεις θα βοηθούσαν στην καλύτερη κατανόηση των διαφόρων ζητημάτων κατά τη δύσκολη μεταπολεμική περίοδο».
Σύμφωνα με τον ειδήμονα στις διεθνείς ιδιωτικές ομάδες εξουσίας Στέφεν Γκιλ, καθηγητή πολιτικών επιστημών του πανεπιστημίου Γιορκ του Τορόντο, η πρώτη διάσκεψη της Μπίλντερμπεργκ χρηματοδοτήθηκε από τις Αμερικανικές Μυστικές υπηρεσίες. Στο εγχειρίδιο του μάλιστα, παραθέτει επίσημα αμερικανικά έγγραφα που το αποδεικνύουν.
Ο πρίγκιπας Μπέρνχαρντ παρέμεινε πρόεδρος της λέσχης επί 22 χρόνια. Τον διαδέχθηκε ο λόρδος Χουμ του Ηirsel, πρώην πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου που προέδρευσε στις διασκέψεις της για τέσσερα χρόνια. Στη διάσκεψη του 1980 μεταβίβασε την προεδρία στον Γουόλτερ Σήηλ, πρώην πρόεδρο της ομοσπονδιακής δημοκρατίας της Γερμανίας. Το 1985 ο Σήηλ παραιτήθηκε και τον διαδέχθηκε ο λόρδος Ρολ του Ιpsden, πρόεδρος της εταιρείας S.G. Warburg group plc. Τέλος, στη διάσκεψη του 1989 ο λόρδος Ρολ μεταβίβασε την προεδρία στο λόρδο Κάρινγκτον, πρώην γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ. Το 2000, ορίστηκε ως νέος πρόεδρος ο Βισκάουντ Ετιέν Νταβινιόν, πρόεδρος της Societe Generale de Belgigue.

ΟΙ ΚΥΡΙΑΡΧΟΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Σύμφωνα με μια αναφορά στα αρχεία του κογκρέσου από το μέλος της Mπίλντερμπεργκ και γερουσιαστή Γιάκομπ Γιάβιτς το 1964, οι «χώρες του δυτικού κόσμου ένιωσαν την ανάγκη για στενότερη συνεργασία, ώστε να προστατεύσουν τις ηθικές αξίες τους, τους δημοκρατικούς τους θεσμούς και την ανεξαρτησία τους ενάντια στον αυξανόμενο κομμουνιστικό κίνδυνο».
Η πραγματικότητα όμως είναι ότι αυτή η συνεργασία αποσκοπούσε στον ολιγαρχικό, ιμπεριαλιστικό έλεγχο των οικονομιών των υπόλοιπων χωρών του κόσμου και στη δημιουργία μιας παγκόσμιας υπερκυβέρνησης. Το σχήμα είναι απλό. Στην αρχή, προωθείται η εμπορική ένωση των κρατών σε τρεις ξεχωριστούς οικονομικούς συνασπισμούς: της Aμερικής, της Eυρώπης και της Aσίας, υπό την ηγεσία αντίστοιχα της βόρειας Aμερικής, της δυτικής Eυρώπης και της Iαπωνίας (η περίφημη τριμερής επιτροπή). Στη συνέχεια, έρχεται η νομισματική ένωση και στο τέλος η πολιτική ένωση αυτών των κρατών. Τελικά, δεν μένει παρά η πλήρης ένωση των τριών αυτών «μερών» σε μια μονομερή παγκόσμια κυβέρνηση (αν δεν τους χαλάσουν τελικά τα σχέδια η Kίνα και η Pωσία).
Η αλήθεια είναι ότι πέρα από τα ευφάνταστα σενάρια που κατά καιρούς έχουν έρθει στο φως για την παγκόσμια κυριαρχία, στην περίπτωση της Μπίλντερμπεργκ μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι η λέσχη κινεί τα ηνία του κόσμου, αφού έτσι κι αλλιώς αυτοί που την απαρτίζουν δεν είναι άλλοι παρά οι ήδη κυρίαρχοι του πλανήτη.
Στις διασκέψεις της Μπίλντερμπεργκ έχουν κατά καιρούς παραβρεθεί σημαίνουσες προσωπικότητες, όπως ο τότε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ρομάνο Πρόντι (ήταν μέλος της επιτροπής καθοδήγησης στη δεκαετία του 1980), ο πρώην υπουργός άμυνας των ΗΠΑ Γουίλιαμ Πέρι, ο διευθυντής του διεθνούς νομισματικού ταμείου Στάνλεϊ Φίσερ, ο Αλεξάντερ Τρότμαν, πρόεδρος της εταιρείας Ford Motor Company, ο διευθυντής σύνταξης των Νew York Times και μέλος του συμβουλίου εξωτερικών σχέσεων Aρθρουρ Σούλτσμπεργκ, ο Γουίλ Χάτον, διευθυντής σύνταξης της εφημερίδας London observer, ο Άλμπερτ τζ Βόλστεστερ, ανταποκριτής της Wall street Journal και μέλος του συμβουλίου εξωτερικών σχέσεων, ο Γουίλιαμ Κρίστολ, συντάκτης και εκδότης του περιοδικού Βritish Weekly Standard κ.α. Από τα σαλόνια των πρόσφατων διασκέψεων παραδέχτηκαν επισήμως πως πέρασαν: η βασίλισσα Bεατρίκη της Oλλανδίας, ο πρώην υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Xένρυ Kίσιγνκερ, ο Nτέιβιντ Pοκφέλερ, πρόεδρος της Chase Manhattan Bank, ο Tζέημς Oύλφενσον, πρόεδρος (τότε) της Παγκόσμιας τράπεζας, ο νέος πρόεδρος της λέσχης Βισκάουντ Ετιέν Νταβινιόν, πρόεδρος της Societe Generalede Belgique, ο Γουίλιαμ Μακ Ντάνοου, πρόεδρος της Federal reserve Bank της Νέας Υόρκης, η Κάθριν Γκράχαμ, ιδιοκτήτρια και πρόεδρος της εφημερίδας Washington Post, ο μεγαλοχρηματιστής Tζωρτζ Σόρος, ο άλλοτε Ευρωπαίος Επίτροπος Πασκάλ Λέιμι, ο Ζαν Κλωντ Τρισέ, διευθυντής της Βank of France, ο Xαβιέ Σολάνα, πρώην γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, ο πρώην πρόεδρος της Fiat Tζιοβάνι Aνιέλι, ο άλλοτε πρόεδρος της Eυρωπαϊκής Kεντρικής Tράπεζας Bιμ Nτούισενμπεργκ και άλλοι…

Μ.Κ.

Αφιερωματα

Ολοκαύτωμα: Η Εσθήρ Κοέν ήταν η τελευταία Ελληνίδα επιζώσα του Άουσβιτς (βίντεο)

εσθηρ κοεν

“Πρέπει ο κόσμος να μάθει ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να είναι απάνθρωπος”, είχε πει η Εσθήρ Κοέν που έφυγε από τη ζωή, στα 96 της χρόνια, την 1η Δεκέμβριου 2020.

Ήταν η τελευταία Ελληνίδα επιζώσα του Άουσβιτς

77.102 ήταν το νούμερο που της χάραξαν στο χέρι και της θύμιζε μέχρι την τελευταία ημέρα της ζωής της όλα όσα είχε ζήσει. Τα είχε αφηγηθεί πολλές φορές για να μην ξεχάσει κανείς άλλος τι σημαίνει φασισμός. Με αφορμή την σημερινή Διεθνή Ημέρα Μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος θυμόμαστε την ιστορία της μέσα από τα δικά της λόγια.

 

Ήταν 25η Μαρτίου του 1944 όταν οι γερμανικές κατοχικές δυνάμεις συγκέντρωσαν όλον τον εβραϊκό πληθυσμό των Ιωαννίνων -1.850 γυναίκες, άνδρες και παιδιά- στην πλατεία Μαβίλη, με προορισμό το στρατόπεδο του θανάτου Άουσβιτς-Μπιρκενάου.

Στις πύλες του στρατοπέδου, η 17χρονη τότε Εσθήρ Κοέν είδε για τελευταία φορά την οικογένειά της. “Είδα τελευταία φορά τους γονείς μου στη ράμπα στο Άουσβιτς, όπου μας χώρισαν. Θυμάμαι ότι καθώς απομακρύνονταν στην καρότσα ενός φορτηγού, φώναξε σε εμένα και την αδερφή μου: ‘Κορίτσια να διαφυλάξετε την τιμή σας'” είχε αφηγηθεί. “Μία μέρα που μας κούρευε μια αιχμάλωτη, με ρώτησε τι απέγιναν οι γονείς μου. Της απάντησα πως δεν γνωρίζω και εκείνη μου είπε δείχνοντας τις φλόγες που έβγαιναν από τα κρεματόρια: ‘Να, εκεί καίγονται'”.

 

 

“Με την αδερφή μου ζήσαμε μαζί στο στρατόπεδο. Στην κόλαση. Όλη την ημέρα βροχή, αυτή η απαίσια βροχή. Ξυπνούσαμε χαράματα για τη δουλειά. Σπάζαμε πέτρες και γεμίζαμε κάτι μικρά βαγόνια. Ύστερα τα σπρώχναμε, σαν να ’μαστε μηχανές, ως την άλλη άκρη, δύο τρία χιλιόμετρα μακριά, και πετούσαμε τις πέτρες. Αλλά το βαγόνι αναποδογύριζε πολλές φορές από τις ράγες. Κι εμείς έπρεπε να το σηκώσουμε ξανά, να το ξαναγεμίσουμε με τις πέτρες και να το σύρουμε μέχρι το τέλος. Μη ρωτάς τι ήταν αυτό το πράγμα… Όλη μέρα. Γινόμουν ράκος, έκλαιγα, αλλά δεν άλλαζε τίποτε. Ώσπου αρρώστησα. Ανέβασα πυρετό και ψηνόμουνα. Τ’ άλλα κορίτσια μ’ έκρυβαν για μέρες. Μια Πολωνή συγκρατούμενή μου είπε να πω στα γερμανικά ότι είμαι άρρωστη. Το επόμενο πρωί που βγήκαμε για δουλειά το είπα. Με τράβηξαν στην άκρη. Η αδερφή μου και οι άλλες κρατούμενες φύγανε. Υπήρχε μια ορχήστρα, ήταν Ελληνίδες – άλλη έπαιζε βιολί, άλλη κιθάρα… Παίζανε καθώς οι κρατούμενες φεύγανε για τη δουλειά. Με στείλανε στο αναρρωτήριο. Δεν θυμάμαι πόσο έμεινα εκεί. Κάποια μέρα έμαθα ότι πρέπει ν’ αδειάσει το αναρρωτήριο για να φέρουν άλλους” είχε πει στην τελευταία συνέντευξη που έδωσε στο Documento.

Η Εσθήρ Κοέν -που τη φώναζαν και Στέλλα- γλίτωσε από καθαρή τύχη, καθώς μια εβραϊκής καταγωγής Γερμανίδα γιατρός και κάποιες ομόθρησκες νοσηλεύτριες την έκρυψαν στο αναρρωτήριο όταν οι Es Es πήραν όλους τους υπόλοιπους από τον θάλαμό της και τους οδήγησαν στους φούρνους.

Γύρισε στα Γιάννενα μετά την απελευθέρωση και στο οικογενειακό προσκλητήριο δήλωσε παρούσα μόνο η αδελφή της -ήταν οι μόνες διασωθείσες από την 8μελή οικογένειά τους. Βέβαια, δεν την άφησαν να επιστρέψει στο σπίτι της που πλέον ανήκε σε άλλον.

Προσπάθησε να φτιάξει τη ζωή της. Παντρεύτηκε τον Σαμουήλ. Εκείνος είχε καταφέρει να σωθεί από την γερμανική “σκούπα” καταφεύγοντας στο βουνό μαζί με κάποιους άλλους, σχηματίζοντας αντάρτικες ομάδες. Μαζί απέκτησαν μία κόρη κι έναν γιο που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 34 ετών.

“Μια μέρα στα τέλη της δεκαετίας του ‘60, ένας καθηγητής θεολογίας στο γυμνάσιο αποκάλεσε “παλιοεβραία” την κόρη μου, επειδή τη συνάντησε στον δρόμο μαζί μου, περασμένες εννιά το βράδυ, κάτι που απαγορευόταν. Δεν άντεξε την προσβολή. Με το που τελείωσε η χρονιά, έφυγε στο Ισραήλ. Έκτοτε δεν επέστρεψε” περιγράφει. Η κόρη της απέκτησε στο Ισραήλ έναν γιο ο οποίος σκοτώθηκε στα 20 του χρόνια πολεμώντας ως κληρωτός με τον ισραηλινό στρατό εναντίον της Χεζμπολάχ στον Λίβανο.

Στην ερώτηση γιατί της πήρε πολλά χρόνια να μιλήσει για τα βασανιστήρια που έζησε, απάντησε με δάκρυα στα μάτια: “Γιατί φοβόμασταν. Δεν μας αγάπησε κανένας, το καταλαβαίνετε αυτό;”

Το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο Ελλάδος υπογραμμισε τη συμβολή της με μία ανακοίνωση την ημέρα που έγινε γνωστή η είδηση του θανάτου της. “Με αστείρευτη ψυχική δύναμη αναδημιούργησε τη ζωή της, εργάστηκε, έκανε οικογένεια, και στα γεράματά της, με το δικό της τρόπο, αφύπνισε συνειδήσεις και αποκατέστησε την ιστορία”.

Το αίτημά της προς τον Γερμανό Πρόεδρο που επισκέφτηκε τα Ιωάννινα το 2014 “ήταν και παραμένει η ιερότερη παρακαταθήκη των επιζώντων του Ολοκαυτώματος στη νέα γενιά”, σημειώνει το ΚΙΣΕ. Τι του είχε ζητήσει; “Παρακάλεσα τις διερμηνείς του να του πουν ότι το ελάχιστο που πρέπει να κάνουν είναι να δώσουν λεφτά να γραφτούν βιβλία για να διαβάζουν και να μαθαίνουν τα μικρά παιδιά ώστε να μην επαναληφθούν τέτοια εγκλήματα, γιατί δυστυχώς η ιστορία δείχνει να επαναλαμβάνεται”.

Ειδήσεις σήμερα

Ο ΓΓ του ΟΗΕ για τη Διεθνή Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Ολοκαυτώματος

«Πού είναι ο Παππάς»: Το νέο σποτ της ΚΝΕ

Ολοκαύτωμα: Το βιβλίο της γραμματικής που έκρυβε την θλιβερή ιστορία ενός κοριτσιού